gytheio10

Ο φάρος (έμμετρο παραμύθι)


Κοντά σε πύργο αρχοντικό

στην άκρη απ’ την Κρανάη

στέκεται φάρος άσβηστος

τα πλοία να φυλάει

Στα βράχια του δύο παιδιά

κρυφτήκαν σαν κοχύλια

εκεί που η θάλασσα κολλά

γλυκά, όπως τα χείλια

Ο φάρος τα ‘δε και διακριτικά

χαμήλωσε τη λάμψη

κι ένα φεγγάρι πάλευε

τη νύχτα να ανάψει

Το πρόσωπό της ασημί

μπρούτζινο το δικό του

γίναν χρυσό-πορτοκαλί

σαν σμίξανε τα δυο τους

Το κύμα έμοιαζε αφρός

στης αγκαλιάς την άκρη

και ένα χάδι κύλησε

στο μάγουλο σαν δάκρυ

«Μη με κοιτάς, του είπε αργά

μα χαμογέλασέ μου

θέλω να νιώσω της καρδιάς

τους χτύπους, άγγελέ μου»

«Εκεί βαθιά αγάπη μου

ζει μόνο του ένα αστέρι

που φέγγει απόψε από χαρά

και την ψυχή σου ξέρει…»

«Θέλεις να πεις πως ήξερε

πως θα ‘ρθω εδώ στο φάρο;»

«Θέλω να πω πως ήξερε

πως θα  ‘ρθω να σε πάρω…»

«Πώς να με πάρεις μάτια μου

που μοιάζω με αγέρι;

Πες το κρυφά στον Ζέφυρο

πού θέλεις να με φέρει»

«Θέλω εκεί που τίποτα

μπορεί να μας χωρίζει

θέλω εκεί που η θάλασσα

τελειώνει και αρχίζει»

Είπε σιγά, κι ο Ζέφυρος

τους πήρε απ΄το χέρι

κι έτσι όπως ήταν αγκαλιά

τους πήγε σ’ άλλα μέρη

Κει που ο έρωτας θεός

για πάντα βασιλεύει

Κι από της άνοιξης το φως

το άνθισμα θεριεύει

Και όπως αναβόσβηνε

στο βλέμμα τους η αγάπη

έτσι κι ο φάρος πονηρά

τους έκλεινε το μάτι…

Ζήσανε έμαθα καλά

σε κάποιο ακροθαλάσσι

κι εμείς όμως καλύτερα

(στη φέξη και στη χάση!)

Βασίλης Πουλημενάκος

ΥΓ .  (άσχετο το τελευταίο στιχάκι, αλλά δεν έβρισκα ρίμα)🙂 Μέσα στ’ άλλα η αγάπη είναι και χαμόγελο…

YΓ2. …όπως κάποια εποχή που σαν παιδιά σκαρώναμε στίχους και λέγαμε ιστορίες σε αυτά τα βράχια του Φάρου…

ΥΓ3. Χρόνια Πολλά σε όλες τις αναγνώστριες του μπλογκ. Γιορτή της Γυναίκας σήμερα!

gytheio6