mail2

Είναι κι ο έρωτας

Είναι η βροχή που με σβήνει και σε σβήνω

σαν το ποτό που με πίνει και σε πίνω

σ’  άδειο καράβι που αφήνεται σ’ αφήνω

αρμύρα, θάλασσα και μένα

να σου δίνω

Είναι η φωτιά που με λιώνει και σε λιώνω

σαν το κερί που τελειώνει σε τελειώνω

πάνω στο κύμα τα πανιά μας θα απλώνω

γι άλλο παράδεισο πιο πέρα

απ΄το χρόνο

Είναι το δείλι που ξεχάστηκε και πάλι

πάνω στα μάτια σου τα πιο παραμυθένια

είναι κι ο έρωτας που έφερε τη ζάλη

με μια αγκαλιά και δυο φιλιά

πορτοκαλένια.

Είναι ο γιαλός που ξεχάστηκε και πάλι

πάνω στα χείλη σου τα πετροκερασένια

είναι κι ο έρωτας που έφερε τη ζάλη

με μια αγκαλιά και δυο φιλιά

πορτοκαλένια.

Βασίλης Πουλημενάκος
Advertisements