59863sza4uecrp4.gif

Είναι πολύ παλιοί μου στίχοι επικαιροποιημένοι με μικρές διορθώσεις, νομίζω οι πρώτοι ολοκληρωμένοι που ανάρτησα εδώ το καλοκαίρι του 2007 με την ίδια φωτογραφία.   Θέλω με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω από καρδιάς την αγαπημένη φίλη μου  Μαρία Νικολάου που με τις  μοναδικές της  ποιητικές  διαδρομές (τότε σαν «ηλιαχτίδα» στα pblogs) και την ευαισθησία της έγινε αιτία και αφορμή να αρχίσω να γράφω και να δημοσιεύω στίχους.

Φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη

Αν στείλεις βράδυ, σελήνη σημάδι,

αν νιώσω πως με κοιτάς

Τότε ας φέρει η μοίρα τη λήθη,

ας γράψει τέλος για μας

Πάθος θ’ αγγίξει και λάβα θα πνίξει,

σκέψεις, ελπίδες, φωνές

Νύχτα θα βρέξει, η αγάπη θ’ αντέξει,

θα ρίξει, θα σβήσει φωτιές

Η ψυχή το ξέρεις πως ζει,

πως το δάκρυ της δίνει πνοή

Καρδιάς χτύποι διπλοί

φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη….

Εδώ το τέλος κι η αρχή,

σαν το πρώτο το φως δυνατή

Μικρής αγάπης παλμοί

φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη…

Βασίλης Πουλημενάκος
Advertisements