Post_0042

Το εισιτήριο

Κάποιο παράθυρο του τρένου μ’ έχει πάρει
και αλητεύω στην τροχιά του αποσπερίτη
στο χέρι τ’ άφιλτρο τσιγάρο μου φεγγάρι
λαθρεπιβάτη εισιτήριο στη λήθη

Κάποιο απόβραδο σε ράγες μ’ έχει δέσει
μα οργανώνω τη φυγή μου στο περίπου
τα μάτια κλείνουν στο τραγούδι που σ’ αρέσει
και κάνω πάλι του γιαλού σου τον περίπλου.

Κάποια λεπτά  έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ’ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί… δεν ξημερώνει

Βασίλης Πουλημενάκος
Advertisements