«Μερικές φορές η σιωπή μιλάει από μόνη της. Τι να πεις; Και τι να σχολιάσεις όταν αυτά που ζούμε είναι τόσο περιττά τόσο μηδαμινά, που δεν θα χάλαγε κανείς χαρτί για να τα γράψει πουθενά. Γράφεις ποστ, γράφεις κείμενα, μιλάς με κόσμο, γιατί;
Βρήκα κενό και ευκαιρία. Ένα άσχετο σχόλιο. Θα΄θελα να μιλήσω για έναν Βασίλη Σεβαστόπουλο που λεγόταν Μάξιμος και ήταν κληρικός αγάπησε όμως, ερωτεύτηκε τη ζωή και αποσχηματίστηκε. Όταν ήταν στην Εκκλησία, τού άρεσε να πετάει με αεροπλάνα, να βοηθάει παιδιά που είχαν ανάγκη. Όταν έφυγε δεν τον πήρε κανείς από την Εκκλησία για να τον ρωτήσει πώς περνάει, πώς θα τα περάσει. Τον άφησαν γιατί δεν τους ανήκε πλέον. Τον άφησαν σαν κενή σελίδα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Είπε την αλήθεια, έφυγε γιατί δεν ήθελε να απατήσει τον Θεό και λοιπόν; Χρειάζεται να γράψουμε εμείς μια σελίδα για αυτόν.»

Δυόμισυ χρονια πριν, στις πρώτες μέρες μου σαν μπλόγκερ, αυτό ήταν σχόλιό μου στην ανάρτηση της Βασιλικής «Απουσίας γραφή»  Δυόμισυ χρόνια μετά πήρα απάντηση, πάνω που με κατέκλυζαν τα ίδια ερωτήματα.

Χθες -σήμερα παρατήρησα στη σελίδα μου κάποια κλικ από εκείνο το ποστ, μου έκανε εντύπωση κι έτσι το επισκέφτηκα. Αυτός είναι ο κόσμος, ο μικρός, ο Μέγας. Είδα στο τέλος στην άκρη των σχολίων τον ίδιο τον Βασίλη Σεβαστόπουλο μπλόγκερ πια να σχολιάζει πάνω στο «άσχετο σχόλιό» μου κοντά στα τελευταία Χριστούγεννα:

«Μερικά πράγματα απλά σε κάνουν και δακρύζεις. Σήμερα είδα το σχόλιο τούτο μετά από 2 1/2 χρόνια. Και στην ζωή έχουν αλλάξει τόσα.. μα τόσα πολλά»

Έχουν αλλάξει πολλά στη ζωή φίλε μου, αλίμονο αν δεν άλλαζαν. Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Είναι η ματιά και το χαμόγελο.

-Τι είναι να αγγίζεις;

-Τίποτα και τα πάντα. Και το βρίσκεις παντού.

Πριν λίγες μέρες μου χάρισε η madame de la luna ένα βραβείο αγάπης από αυτά  που κυκλοφορούν στα μπλογκς και μου ζήτησε να το κάνω ό,τι γουστάρω.  Εγώ λοιπόν γουστάρω να την ευχαριστήσω από την καρδιά μου προσφέροντάς της το ποστ αυτό. Επίσης  ευχαριστώ  θερμά όλους και όλες που μου χάρισαν ένα τέτοιο «βραβείο» στο παρελθόν, όλες εκείνες τις ψυχές που μοιράστηκαν ένα πετραδάκι από το get a life ένα κάτι που τις άγγιξε και το επέστρεψαν χρυσό.

Στον Βασίλη Σεβαστόπουλο αφιερώνω το Ν΄αγαπάς του Π. Θαλασσινού (στίχοι Ν. Βελιώτης)

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα,
τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους,
τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα,
και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους.

Τα θεριά ν’ αγαπάς και τ’ ανήμερα,
τα νησιά, τα ποτάμια, τ’ αστέρια.
Κι αν ποτέ σε πληγώσουν κατάστηθα
φίλοι, αγρίμια, λευκά περιστέρια,

ν’ αγαπάς, να ξεχνάς και να χαίρεσαι
τη δική σου γαλήνη και κείνα
που μ’ αγάπη το νου μας φωτίζουνε,
και βλασταίνουν αμάραντα κρίνα.

(«μάτια αγαπημένα» η υπέροχη δίπλα φωτό είναι του Βασίλη)

update 25-2-10:  Είναι φορές που  τα λόγια βγαίνουν δύσκολα.. τότε μιλάει  η ζωή…Τα πρώτα ακούσματα από το βίντεο που ακολουθεί -με το Por Una Cabeza παιγμένο από το Βασίλη στο καινούργιο πιάνο της καινούργιας του ζωής- χαρίζονται από εκείνον σε όλη την παρέα μας.

Advertisements