Φεγγάρι κόκκινο πού πας;
εδώ τα στέκια που γυρνάς
είναι παζάρια της οκάς
είναι καράβια που μπαρκάρουνε
αλήτες.
Μήπως με έψαχνες; αλλά…
είναι τα μάτια μου υγρά
και τα τσιγάρα μου βαριά
κι εσύ δε λες τι μου ζητάς
κι άμα το βρήκες.

Φεγγάρι κόκκινο πού πας;
πού τοίχο τοίχο περπατάς;
μα δε φοβάσαι στη νυχτιά
ν’ αφήνεις σκιάδι στα πετρένια
καλντερίμια;
Μήπως ξεχάστηκες; αλλά…
από το πλάι με κοιτάς
φεγγοβολάς, μοσχοβολάς
και γύρω τ’ άστρα σου θυμίζουνε
αγρίμια..

Φεγγάρι κόκκινο πού πας;
αυτή η πόρτα που περνάς
είναι ανθός της ερημιάς
είναι από φίλντισι και μάλαμα φτιαγμένη
Μήπως μετάνιωσες; αλλά…
μήπως σου φαίνονται πολλά;
εγώ καπνό, εσύ φωτιά
μείνε, γι απόψε η βραδιά είναι
πληρωμένη…

Βασίλης Πουλημενάκος

(Η φωτό δική μου από τη φετεινή αυγουστιάτικη πανσέληνο στο Γύθειο, δίπλα φαίνεται το νησί της Κρανάης)

Advertisements