Μια φορά και ένα καιρό, ήταν ένα μικρό βασίλειο. Εκείνη την εποχή είχαν τη συνήθεια σε κάθε πριγκιπάτο του βασιλείου να αλλάζουν τον πρίγκιπα, κάθε τέσσερα χρόνια, αν ήθελαν. Πλησίαζε λοιπόν, η εποχή της αλλαγής. Μαζεύτηκε η βασιλική οικογένεια για να δει σε ποιον θα δώσει το χρίσμα. Όμως, τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας δεν συμφωνούσαν κι έτσι κατέληξαν να χωρίσουν τους υπηκόους διά τέσσερα, ώστε να έχει το καθένα τους δικούς του. Για να ξεχωρίζουν τους υποτελείς τους αποφάσισαν να έχουν στο μπράτσο τους δεμένο ένα μαντήλι, με διαφορετικό χρώμα, ανάλογα με το ποιος ήταν ο πρίγκιπάς τους. Υπήρχαν, λοιπόν, οι υπήκοοι με τα κίτρινα, τα καφέ, τα πορτοκαλί και τα ροζ μαντήλια.  Έφτιαξαν και οι πρίγκιπες ανάλογες στολές, σημαίες κ.λπ. Οι υποτελείς του κάθε πρίγκιπα έπρεπε να στηρίζουν και να προσφέρουν μόνο σ’ αυτόν τον οποίον ανήκαν.

Πέρασε, έτσι, ο καιρός, οι πρίγκιπες όμως, δυστυχώς, κοίταζαν μόνο την καλοπέραση τους και λίγους αυλοκόλακες. Ξόδευαν για ιδιοτελείς σκοπούς το πλούτο του πριγκιπάτου, που προερχόταν από τους διαρκώς αυξανόμενους φόρους του λαού. Αναπόφευκτα, το χρυσάφι τελείωσε, και τότε ζήτησαν ενίσχυση από το Βασιλιά, που επίσης δεν είχε και δανείστηκε από ξένο βασίλειο με πολύ δυσβάστακτους όρους.

Τα χρόνια περνούσαν και τα προβλήματα του κόσμου μεγάλωναν. Άρχισαν να πεινάνε, γιατί δεν μπορούσαν να συντηρήσουν όσα κτήματα ή κοπάδια τους είχαν απομείνει. Δυστύχησαν οι άνθρωποι και ρήμαξε και το πριγκιπάτο μαζί τους. Οι δρόμοι ήταν βρώμικοι, το νερό λασπωμένο, τα δέντρα λίγα και κουτσουρεμένα  τα σπίτια ετοιμόρροπα, τα παιδιά και οι γυναίκες στους δρόμους να απλώνουν το χέρι στον περαστικό. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ζητά το ξένο βασίλειο από τον βασιλιά να του επιστρέψει τα δανεικά. Ο βασιλιάς όμως, δεν τα είχε, διότι κι εκείνος έκανε σπάταλη ζωή όπως τα παιδιά του. Για να βρει το χρυσάφι που του έλειπε αύξησε κι άλλο τους φόρους των υποτελών.

Μέσα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς κάποιοι αποφάσισαν ότι δε θέλουν να ανήκουν σε κάποιον, ότι δεν τους αρέσει το χρωματιστό μαντήλι στο μπράτσο τους. Αποφάσισαν να παλέψουν για τα προβλήματα του πριγκιπάτου και αναρωτήθηκαν μήπως είναι καιρός να μην δέχονται κανένα πριγκιπόπουλο με το χρίσμα του βασιλιά και να πάρουν στα χέρια τους την τύχη τη δική τους και του τόπου τους .

Βεβαίως αυτά συνέβαιναν μόνο μια φορά και έναν καιρό. Αν όμως  στην θέση του πριγκιπάτου βάλουμε τον Δήμο μας  και στη θέση του βασιλιά την εκάστοτε κυβέρνηση μήπως αυτό μας θυμίζει κάτι;

(Αντιγραφή από το προεκλογικό μήνυμα υποψηφίου Δημ. Συμβούλου ανεξάρτητου συνδυασμού)

ΥΓ. Η φωτό από έκθεση τέχνης με χρήση πορτοκαλιών στην Ολλανδία.

Advertisements