RSS

Η σκόνη των άστρων

28 Οκτ.

Ο φάκελος δεν είχε όνομα αποστολέα. Η Μελανθία τον άνοιξε βιαστικά για να βρει μόνο ένα κλειδί από φίλντισι στο εσωτερικό του. Αμέσως κατάλαβε τι ήταν. Ξεκλείδωσε το σκαλιστό μπαουλάκι που είχε φέρει από το τελευταίο της ταξίδι στο Αιγαίο και έβγαλε το μαύρο ημερολόγιο. Έλειπαν αρκετά κομμάτια από την αρχή και το τέλος, αλλά άρχισε να το διαβάζει με την ελπίδα ότι θα καταλάβαινε ποιά ήταν η Ελοϊζ, η άγνωστη γυναίκα που της κληροδότησε τον πύργο στη Σάμο.

Μέσα από τις παλιές, κιτρινισμένες σελίδες με τα καλλιγραφικά γράμματα, η Μελανθία ακολουθεί τα βήματα της νεαρής κοπέλας που εγκατέλειψε την πατρίδα της τη Μάνη, για να βρεθεί στους αριστοκρατικούς κύκλους της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου ως σύζυγος ενός πλούσιου ιδιοκτήτη αδαμαντορυχείων.

Και παρόλο που προσπαθούσε να κάνει μια νέα αρχή, η βαριά σκιά του παρελθόντος και η ανάγκη της να νιώσει τη δύναμη του πάθους ψαλίδιζαν διαρκώς τα όνειρά της. Όσο η Ελοϊζ του παρελθόντος αναρωτιέται αν θα βρει τη δύναμη να αψηφίσει τον αυστηρό κοινωνικό της περίγυρο για να παραδοθεί στον παράνομο έρωτά της, η Μελανθία του σήμερα αντιμετωπίζει ένα παρόμοιο δίλημμα.

Ποιόν θα διαλέξει; Τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεται τη ζωή της ή τον άγνωστο που εισέβαλλε επικίνδυνα στις σκέψεις της;

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Η σκόνη των άστρων, Αικατερίνη Τεμπέλη, Εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί», Οκτώβριος 2010.

ΥΓ. Η Αικατερίνη Τεμπέλη έχει ακόμα εκδόσει το ιστορικό μυθιστόρημα «Βενετσιάνικο Χρυσάφι» από τους Μοντέρνους Καιρούς.  Είχα γράψει τότε αυτό το κείμενο.

 
10 Σχόλια

Posted by στο 28 Οκτωβρίου 2010 σε Βιβλία

 

10 responses to “Η σκόνη των άστρων

  1. vasilis

    28 Οκτωβρίου 2010 at 6:51 μμ

    Ένα βιβλίο με συναίσθημα και σασπένς που ανυπομονώ να διαβάσω. Κάτι μου λέει ότι εξιστορεί μια μάχη του ιδεατού με το απτό. Με μόνο άγνωστο τον νικητή και τον ηττημένο. Τον αιώνιο άγνωστο. Από την ρομαντική και πάντα ψαγμένη πένα της Αικατερίνης Τεμπέλη.
    Μόλις εκδόθηκε. Καλοτάξιδο!

     
  2. roadartist

    28 Οκτωβρίου 2010 at 8:02 μμ

    Πολύ καλό ταξίδι στο βιβλίο της Κατερίνας μας! Της αξίζει κάθε επιτυχία, και θα την έχει!!
    Θα το διαβάσω και εγώ, μόλις ξεμπερδέψω με τις αρκετές ‘αναγκαστικές’ φετινές μου αναγνώσεις.. Ευχαριστούμε!

     
  3. vasilis

    29 Οκτωβρίου 2010 at 7:41 πμ

    Καλημέρα roadartist! Η Κατερίνα μας έκανε σημαντική δουλειά, το βιβλίο της έχει σίγουρα ενδιαφέρον!

     
  4. Αθανασία

    30 Οκτωβρίου 2010 at 2:09 μμ

    Γειάσου καλέ μου…θριαμβευτική,επιστροφή βλέπω…έκανες πολύυ ωραίο από το λίγο που έχεις βάλει εδώ..βλέπω ότι θα πρέπει να είναι ένα πολύ,ωραίο βιβλίο έυχομαι στη φίλη σου καλοτάξιδο,το βιβλίο της και να το δεί να έχει πάαρα πολλές πωλήσεις…έυχομαι ότι καλύτερο… και ποιός καλέ,μου δεν έχει νιώσει έτσι όπως η Μελανθία?? και μείς οι ίδιοι,έχουμε αντιμετωπίσει παρόμοια διλλήματα στη ζωή μας αν όχι όλοι,οι πιό πολλοί από μας..αυτή είναι η ζωή μια σκληρή,πάλη ανάμεσα στο απτό και στο ιδεατό..ανάμεσα σε αυτό,που ήδη έχουμε που ίσως δ εν είναι αυτό που θα θέλαμε,(από ερωτικής πλευράς μιλάω),και ανάμεσα σε αυτό που δ εν έχουμε,και που νιώθουμε ότι είναι αυτό που θα θέλαμε…αλλά που όμως δ ε το έχουμε,ή δ ε μπορούμε να το έχουμε,και ίσως δ ε θα μπορέσουμε ποτέ να το έχουμε για εκατομμύρια λόγους…πολύ ωραίο κείμενο..φιλάκια…

     
    • vasilis

      1 Νοεμβρίου 2010 at 7:50 πμ

      Kαλημέρα Αθανασία μου και καλό μήνα! Είναι φίλη η συγγραφέας αλλά πέρα από αυτό το βιβλίο έχει πολύ ενδιαφέρον. Βρίσκουμε ξέρεις και κομμάτια μας μέσα από τις λέξεις και τις προτάσεις. Πολλές φορές ταυτιζόμαστε με τους ηρωες και ζούμε ένα παράλληλο ταξίδι. Όπως τα λες είναι με τα διλήμματα. Αμα τελειώσω το βιβλίο θα κάνω μια παρουσίαση κανονική. Το άλλο της πάντως το βιβλίο το Βενετσιάνικο Χρυσάφι στο συνιστώ ανεπιφύλακτα, ταιριάζει με τον χαρακτήρα σου. Φιλιά!

       
  5. aikaterinitempeli

    10 Νοεμβρίου 2010 at 7:04 μμ

    Βασίλη μου σ’ ευχαριστώ! Και για την ανάρτηση και για τα καλά σου λόγια και για την όλη σου υποστήριξη. Ελπίζω να σε δικαιώσω και να το αξίζω. 🙂 Είναι τόσο όμορφο να έχω ανθρώπους να χαίρονται με τις χαρές μου και να ξέρω πως αν χρειαστεί θα είναι κοντά και στα δύσκολα.. Δεν ξέρεις πόσο το εκτιμώ.

    Να είσαι καλά και να παίρνεις χαρές απ’ όσα όμορφα δημιουργείς.. Έχεις να μοιραστείς πολλά ακόμα μαζί μας.

    Τα φιλιά μου έχεις!

    ΥΓ: Σ’ ευχαριστώ κι εσένα roadartist.. Πολύ! 🙂

     
  6. vasilis

    10 Νοεμβρίου 2010 at 11:41 μμ

    Κατερίνα μου ήθελα να σε συγχαρώ για μια φορά ακόμα, όχι γιατί έγραψες ένα βιβλίο αλλά γιατί έγραψες αυτό το βιβλίο και μου δίνεται η ευκαιρία τώρα στο σχόλιο.. Το βιβλίο σου είναι πολύ δυνατό και δεν υπερβάλλω.. Το έχω ήδη ξεκινήσει και μπορώ να πω ότι ξεχωρίζει για πολλά..

    Κατ αρχήν είναι βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα και από άντρες και απο γυναίκες. Έχει μυστήριο, κρυφό ρομαντισμό αλλά χωρίς χιλιοειπωμένους γλυκανάλατους διαλόγους, έχει πλοκή, σασπένς, ταξίδια, αλλά και διάφορα επιστημονικά για πράγματα που καλά δεν γνωρίζουμε. Εχεις και πολλές επεξηγήσεις χρήσιμες για κάθε τι. Όπως έκανες και στο πρώτο σου βιβλίο. Είναι μεν μυθιστόρημα και θα μπορούσες να ξεφύγεις. Όμως προσπαθείς να τα στηρίζεις κάπου συγκεκριμένα. Αναφέρεσαι και στην ψυχολογία με τρόπο που ξέρεις καλά, φέρνοντας στο φως κρυφά της σημεία. Αυτό που με εντυπωσίασε πολύ για την ώρα, είναι το πρώτο πρόσωπο που αναφέρεσαι .. Δηλαδή σα να μιλάς εσύ. σα να αφηγείσαι την ιστορία μέσα από την ηρωίδα σου. Πάντα μου άρεσε κι εμένα το γράψιμο σε πρώτο πρόσωπο. Σα να πήρα έτσι και εγώ μια νίκη, να χαρώ ένα βιβλίο όπως το θέλω! Δεν το έχω αρκετά προχωρήσει ακόμα αρκετά για να βγάλω πλήρη γνώμη.. Οπότε θα στα ..ξαναπω αργότερα…δεν γλυτώνεις δλδ.

    Όσο για μας είμαστε κοντά και στα δύσκολα, έτσι είναι πραγματικά κι έτσι πρέπει. Αλλά εδώ είναι χαρές και τις μοιραζόμαστε με τους φίλους αναγνώστες, όχι μόνο λόγω φιλίας αλλά και αξίας..!
    Το μέλλον σου στο συγγραφικό χώρο είναι διάπλατο Κατερίνα.. Άρχισε ήδη να σκέφτεσαι το επόμενο βιβλίο..!
    Φιλιά πολλά! 🙂

     
  7. stalagmatia

    17 Νοεμβρίου 2010 at 9:17 πμ

    Μου άρεσε το οπισθόφυλλο κι αφού είμαι στο τέλος αυτού που διαβάζω, λέω να πάω να το πάρω.
    Καλοτάξιδο, όπως λες κι εσύ 🙂

     
  8. vasilis

    17 Νοεμβρίου 2010 at 10:03 πμ

    Πολύ όμορφο βιβλίο σταλαγματιά μου! Καλοδουλεμένο και προσεγμένο στην κάθε του λέξη. Προξενεί διάφορα συναισθήματα, θα σου αρέσει σίγουρα.
    Φιλιά, πολύ χάρηκα που σε «ξαναείδα»! 🙂

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: