«Ερωτευόμαστε για μας και όχι για να μας ερωτευθούν» είπε η ποιήτριά μας Κική Δημουλά. Με άλλα λόγια έχουμε αφενός σαν ανάγκη στη ζωή μας να διεκδικούμε τον έρωτα κι έπειτα να διαχειριζόμαστε αυτή την ίδια τη διάθεσή μας.

Όσο όμως κι αν είναι ενδιαφέρον και μόνο να παρακολουθεί κάποιος την αξιαγάπητη ποιήτριά μας να συζητάει αυτά τα θέματα, δεν μπορεί παρά να εκφράζει αντιρρήσεις για τις απολυτότητες που βάζει  (βλέπε βίντεο που ακολουθεί) για την αντοχή του έρωτα σε βάθος χρόνου και από τους δύο παράγοντές του. Ισως γιατί απλά έτσι εξυπηρετεί την ψυχολογία μας και την δυναμική του «για πάντα» που συνηθίζεται στις ανταλλαγές λόγων και υποσχέσεων των ερωτευμένων.

Η διαπίστωση ότι κάτι που αρχίζει, κάποια στιγμή κάνοντας τον κύκλο του τελειώνει, είναι ένα θεώρημα που έχει εφαρμογή, το ζούμε σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας και σαν συνθήκη της φυσικής, αλλά ο κύκλος και ο χρόνος στις περιπτώσεις τις συναισθηματικές δεν είναι συμβατός ούτε προκαθορισμένος γιατί αν ο έρωτάς είναι διάθεση και κατάθεση πώς μπορεί κάποιος να δοθεί σε κάτι ξέροντας ότι σε τρεις μέρες ή σε τρείς μήνες θα αποτελεί παρελθόν; Το παιχνίδι έτσι χάνεται πριν καν ξεκινήσει όπως και η ομορφιά του.  Όπως μάλιστα λέει και η ίδια προχωρώντας τη σκέψη της, όσο αραιότερη είναι η επαφή τόσο περισσότερο ζει ο έρωτας. Άρα λοιπόν όπως σε κάθε τι έτσι κι εδώ, αστάθμητοι και μη προβλέψιμοι παράγοντες μπορούν να φροντίζουν – ταΐζουν μια ανάλογη κατάσταση και να την προστατεύουν από το φθοροποιό χαρακτηριστικό του χρόνου.

Θα μπορούσα να πω, ακόμα κι αν ισχύει το «γρήγορο τέλος στην ταινία», ο έρωτας είναι το «ψέμα» που σε όλους αρέσει να πιστεύουν, είναι το «λάθος» που εν γνώσει μας ξαναγίνεται, το «μήλο» από την εποχή του Αδάμ και της Εύας που δοκιμάζουμε και τελικά η ζωογόνος δύναμη που τρέφεται η ύπαρξή μας. Η φθορά του ξεκινάει εκεί που προσγειώνονται οι προσδοκίες μας στη συμβατική πραγματικότητα. Πιο πολύ και από τον έρωτα πρέπει να τροφοδοτείται το όνειρό του, το φευγάτο και άπιαστό του.

Με τον ίδιο τρόπο που η Κική Δημουλά δεν δέχεται τον έρωτα και από τους δύο επί μακρόν, σημειώνει ότι «ο ένας από τους δύο θα παραμείνει στο παιχνίδι για την οικονομία και την ισορροπία του θέματος». Και κλείνει τις παρατηρήσεις της με μια επισήμανση που θεωρώ επίσης σημαντική. Ότι και ο άλλος παράγοντας που στο διάβα του χρόνου αποφορτίστηκε συναισθηματικά θα αισθανθεί το κενό της νέας αλήθειας σαν μια απώλεια στην ατμόσφαιρά του.

Tελειώνω με μια φράση που είχα γράψει σε ένα κείμενο και θέλω να σημειώσω κι εδώ ότι ο έρωτας είναι όλες μας οι αισθήσεις μαζί που τυλίγονται σε ένα κουβάρι. Μόνο που για να τον βιώσεις πρέπει να το ξετυλίξεις από την άκρη του. 

Βασίλης Πουλημενάκος

(painting by Fabian Perez  «Nocturnal surprise»)

(Βίντεο από την εκπομπή «Στα Ακρα» της Βίκυς Φλέσσα)

Advertisements