RSS

Author Archives: vasilis

About vasilis

Man just like all people e-mail: vasilis67@gmail.com

Κορώνα μου


Κορώνα μου
Η συνηθέστερη προσφώνηση στη Μάνη- και την Μέσα και την Έξω- σαν ένδειξη φιλίας και αναγνώρισης της αξίας-σπουδαιότητας του άλλου, είναι το «κορώνα μου» ή κορώνι ή και «κορωνίτσα» για τις γυναίκες στο πιο υποκοριστικό.
Από πού προέρχεται τώρα, εδώ είναι που υπάρχουν εκδοχές που όλες όμως κάπου συνδέονται και από κάπου ξεκινάνε. Κατ’ αρχήν η «κορώνα» είναι αρχαία ελληνική λέξη στη δωρική διάλεκτο, που δανείσθηκαν αργότερα οι λατίνοι και τη συναντάμε και σήμερα στο λεξιλόγιό τους πχ για τον κορωναιό. Αυτό σημαίνει ότι ήταν γνωστή στους μανιάτες τουλάχιστον από την εποχή του Βυζαντίου. Η χρήση της σαν προσφώνηση καθιερώθηκε στα χρόνια της τουρκοκρατίας από την ώρα που συνέβη ένα γεγονός που έμελλε ίσως να αλλάξει τη ροή της ιστορίας.
Οι εναπομείναντες στο Μυστρά ευγενείς από τη Βασιλεύουσα ή και κατευθείαν από τη Βασιλεύουσα, κυνηγήθηκαν όσο κανένας άλλος για προφανείς λόγους από τους Τούρκους και κατά τον 15ο αι. κατέφυγαν στα άπαρτα χώματα της Μάνης. Οι κάτοικοι του Ταινάρου τους υποδέχτηκαν θερμά, θεώρησαν τεράστια τιμή την παρουσία τους και οι ευγενείς του Βυζαντίου ενσωματώθηκαν πολύ εύκολα, σύντομα δε συγγένεψαν με γάμους, ενώ έγιναν και οπλαρχηγοί. Όταν τους μιλούσαν η έκφραση «κορώνα μου» εκτός από άκρως τιμητική παρέπεμπε και στο Βυζάντιο, στα περασμένα μεγαλεία μεν που όμως υπήρχε ο σπόρος και το έδαφος για να ξαναγεννηθούν. Στην πορεία του χρόνου η προσφώνηση «κορώνα-κορώνι» καθιερώθηκε σε όλους τους μανιάτες υπενθυμίζοντας κωδικοποιημένα το «χρέος» που υπήρχε, να απαλλαγεί ο τόπος από τη σκλαβιά και σε ευθεία αντίθεση με το «τουρμπάνι» το σήμα κατατεθέν των Οθωμανών.
Ακολούθως και στο νεοελληνικό κράτος από γενιά σε γενιά, ανεξάρτητα από τις πολιτικές θέσεις του καθενός και το «πολιτειακό» του κράτους, χρησιμοποιείται αυτή η πολύ παλιά προσφώνηση των μανιατών έντονα μέχρι σήμερα.
Βασίλης Πουλημενάκος

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17 Οκτωβρίου 2021 σε ρίζες, Άνθρωποι, Ιστορία, Μανιάτικα

 

Ζωή ροζέ


ΖΩΗ ΡΟΖΕ – STUDIO COVER – ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΤΣΩΝΑΚΗΣ – ΣΤΙΧΟΙ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟΣ RECORDED 2020 ALL INSTRUMENTS BY GEORGE KARTSONAKIS ΟΛΑ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟ VIDEO EDITING BY GEORGE KARTSONAKIS A HOME STUDIO PRODUCTION RECORDED AT CAKEWALK SONAR – VST INSTRUMENTS VIOLIN – PAD – ACOUSTIC GUITAR – VOCALS – HARMONY ENGINE

Μια ανοιξιάτικη δροσιά κι ανεμοζάλη
σαν κύμα που ‘γινε αφρός
στο ακρογυάλι
Στη θάλασσα την πιο βαθιά άσπρο καράβι
και στην ανάσα τη ζεστή
στερνό λιμάνι


Ζωή ροζέ γουλιά γουλιά
τα δειλινά της
κάθε ματιά που χάνεται
στο λιόγερμά της
Ζωή ροζέ γουλιά γουλιά
από εκείνη
κάθε σταλιά δροσοσταλιά
γαλάζια λίμνη
Ζωή ροζέ παρακαλώ
στην αγκαλιά της
έχω πνιγεί, έχω κρυφτεί
στα όνειρά της

Αγριολούλουδα της γης και νυχτοπούλια
σαν φέγγισμα της χαραυγής
από την Πούλια
Και του ανέμου η φωνή θυμίζει εκείνη
είναι ταξίδι η στιγμή
για τη σελήνη

Ζωή ροζέ παρακαλώ
στην αγκαλιά της
έχω πνιγεί, έχω κρυφτεί
στα όνειρά της…

ΥΓ . Και η επίσης πολύ καλή ακουστική βερσιόν με φυσαρμόνικα και κιθάρα.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 29 Ιουνίου 2021 σε Στίχοι, Τραγούδια

 

Τα τραγούδια μου


Η μουσική μου σελίδα στο Reverbnation https://www.reverbnation.com/vasilispoulimenakos

 
Σχολιάστε

Posted by στο 26 Μαΐου 2021 σε Άνθρωποι

 

Η παρέλαση των Αθανάτων


Η παρέλαση των Αθανάτων


Οι μοναχοί τα σήμαντρα

κτυπούν στα μοναστήρια

και οι παπάδες στα χωριά

βαράνε τις καμπάνες!

Φεγγοβολούνε τα βουνά

αστράφτουν οι ραχούλες,

των Αθανάτων σπήλαια

της Λευτεριάς αγνάντια!

Φέτος γιορτάζει η Λευτεριά

γιορτάζει η Ελλάδα

διακόσια χρόνια Λεύτερα

Χρόνια πολλά Ελλάδα!!


Των Αθανάτων οι μορφές

στο νου μου παρελαύνουν

με άμαξες, με άρματα

λάβαρα και σημαίες

Βλέπω μπροστά τη Λευτεριά

σημαιοστολισμένη

Να ‘χει στη μέση το σπαθί

στον ώμο το ντουφέκι

και να πετάνε γύρω της

διακόσια περιστέρια!

Είναι τα χρόνια τα χρυσά

της παλιγγενεσίας

αντρείωμα του Έλληνα

δόξα, τιμή στο γένος!

Όλος ο κόσμος χαίρεται

κι από χαρά δακρύζει

Όλος ο κόσμος χαιρετά κι εγώ χειροκροτώ!


Των Αθανάτων οι μορφές

μπροστά μου παρελαύνουν 

και το μυαλό μπερδεύεται

μέσα στην ιστορία

Ποιός είναι αυτός στη θάλασσα

με τις φωτιές στα χέρια

κι αυτός καβάλα στ΄άλογο

μες την Τριπολιτσά?

Ποιά είναι η αρχόντισσα

που τα νησιά αγκαλιάζει

και ο παππάς που ακολουθεί

με το σταυρό στο χέρι?

Ποιός είναι αυτός στα Σάλωνα

κι αυτοί στο Μεσολόγγι

πολέμαρχοι ή ποιητές

Φιλέλληνες ή ντόπιοι;

Όλος ο κόσμος χαίρεται

κι από χαρά δακρύζει

Όλος ο κόσμος χαιρετά κι εγώ χειροκροτώ!


Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται

η μια μετά την άλλη

χάνονται και ξανάρχονται

στου νου μου την οθόνη

Της Άγιας Λαύρας λάβαρα

της Μάνης η Σημαία

τα τείχη της Ακρόπολης

της Πύλου τα κανόνια

Μανιατοπούλες λυγερές

κρατώντας τα δρεπάνια

κι η Θεία Δόξα των Ψαρών

να χαιρετά τα πλήθη.

Όλος ο κόσμος χαίρεται

κι από χαρά δακρύζει

Όλος ο κόσμος χαιρετά κι εγώ χειροκροτώ!


Των Αθανάτων τα παιδιά

μπροστά μου παρελαύνουν

με ενδυμασίες τοπικές

κι ελληνικές σημαίες

Η Ρούμελη και ο Μοριάς

κι όλη η Παλιά Ελλάδα

Μακεδονία ξακουστή

Ήπειρος, Θεσσαλία

κι η Θράκη μ ‘ολα τα νησιά

και το πλατύ Αιγαίο!

Όλος ο κόσμος χαίρεται

κι από χαρά δακρύζει

Όλος ο κόσμος χαιρετά κι εγώ χειροκροτώ!


Τελειώνει η παρέλαση

και ο χορός αρχίζει

Όλοι χορεύουν κυκλικά

και όλοι τραγουδάνε

Λένε τραγούδια της χαράς

τραγούδια της αγάπης

τραγούδια για τη λευτεριά

και τη γλυκιά πατρίδα

Φέτος γιορτάζει η Λευτεριά

γιορτάζει η Ελλάδα

Διακόσια χρόνια λεύτερα

Χρόνια Πολλά Ελλάδα!!

Δημήτριος Πουλημενάκος (2021)

 
Σχολιάστε

Posted by στο 24 Μαΐου 2021 σε Ιστορία, Μανιάτικα, Στίχοι

 

Γενεαλογικό δένδρο: Ο Μήτσος Πουλημενάκος


Αναζητώντας της Ρίζες της καταγωγής μας και του ονόματός μας (των Πουλημενιάνων), βρίσκουμε το Γιάννη Πουλημενάκο, σαν τον πρώτο γνωστό πρόγονο, από το χωριό Σκουτάρι του Δήμου Γυθείου και σήμερα Δήμου Ανατ. Μάνης. Είχε κάνει γάμο με την Ελένη Πουλημενάκου (αγνώστου γένους).

107426252_3382610098418112_3980878609566730622_n

Ο Μήτσος Πουλημενάκος στις αρχές του 20ου αι. στο αρχαίο θέατρο Γυθείου

Γεννήθηκε στα 1835 και όλη του τη ζωή -φυσικά αγροτική- την πέρασε στην ίδια περιοχή. Από το γάμο του με την Ελένη απέκτησε δύο παιδιά, τον Παναγιώτη Πουλημενάκο που γεννήθηκε το 1865 και το Μήτσο Πουλημενάκο που γεννήθηκε το 1870.

Ο προπάππος μου Μήτσος Πουλημενάκος (1870-1932) ήταν λιμενεργάτης στο λιμάνι του Γυθείου. Χειριζόταν το μηχανικό βίντσι που φόρτωνε και ξεφόρτωνε τα εμπορεύματα  ή οδηγούσε τις μαούνες στα εμπορικά καράβια και λόγω της ιδιότητας αυτής ήταν πολύ χειροδύναμος.  Παντρεύτηκε την Παναγιώτα (Πότα) Κουντούρη από φερτή Τσιριγώτικη οικογένεια κι έκαναν 5 παιδιά: την Ελένη, τον Γιάννη, τον Βασίλη (τον παππού μου), την Μαργαρίτα και τον Νίκο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Δημοτολογίου του Δήμου Γυθείου κατά την περίοδο των χρόνων 1860 έως 1890 παρουσιάστηκε μεγάλος αριθμός κατοίκων που εντάχθηκαν στα Δημοτολόγια (νεοεγγραφέντες) που ήλθαν στο Γύθειο από όλα τα χωριά της Μάνης για λόγους εργασίας. Έτσι εικάζεται πως κατά την περίοδο αυτή ήλθε και η οικογένεια Πουλημενάκου στο Γύθειο από το Σκουτάρι.

Επίσης στα χρόνια αυτά ήλθαν στο Γύθειο για δουλειά και οι οικογένειες Κουντούρη από τα Κύθηρα (Τσιρίγο), η οικογένεια Λιγνού (Σαντορινιού) από το νησί της Σαντορίνης και η οικογένεια Βαβουγιού από τον Αγ. Νικόλαο (Μελτινοχώρια) Γυθείου. Αυτές οι οικογένειες μαζί με την οικογένεια Πουλημενάκου απέκτησαν με γάμους συγγενικές σχέσεις και έζησαν με εργασίες κατασκευής λιμενικών έργων, με εργασίες εμπορικές και με άλλες επαγγελματικές ασχολίες στα πλαίσια της ανάπτυξης του λιμανιού και της όλης πόλης του Γυθείου.

(πληροφορίες από το γενεαλογικό δέντρο-βιβλίο της οικογένειας)

 
 

ΚΥΠΡΙΣ- Η ΑΝΑΔΥΩΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ


afroditi pafou

ΚΥΠΡΙΣ- Η ΑΝΑΔΥΩΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΑΦΟΥ

Κύπρις- Η αναδυωμένη της Πάφου

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

 

Άνοιξαν τα ουράνια

τα Σύμπαντα βουίσαν,

κάθισα κι αφουγκράστηκα

ν’ ακούσω τι θα πουν!

-Αντιλαλούν τα πέρατα

οι γαλαξίες σειούνται,

θεοβροντές και κεραυνοί

δρεπανοφόρα νέφη,

τρανοί θεοί να μάχονται

ποιος θα μας διαφεντεύει!

Θεομαχία στα ψηλά

θεομηνία κάτω,

ο Ήλιος άλλαξε τροχιά

τ’ αστέρια ξεστρατίσαν,

ο  Ουρανός πληγώθηκε

η Γαία στα χαμένα,

αίμα  και δάκρυ η βροχή

στη θάλασσα της Πάφου,

στα αφρισμένα κύματα

μέσα στην καταχνιά!

-Και σαν κοπάσει ο χαλασμός

και ηρεμήσει η πλάση

τρία φεγγάρια ήλιοι

φωτοβολούν τον τόπο,

παίζουνε μέσα στο γιαλό

ρομαντικά παιχνίδια

ερωτικό προμήνυμα

στης Κύπρου τα νερά!

Χρυσή βροχή από ψηλά

με τ’ Ουρανού το αίμα

να σμίγει με τ’ αφρόγαλο

στων φεγγαριών τους ήλιους,

να ξεπροβάλει η Ομορφιά

η Ουρανία κόρη,

να αναδύεται γυμνή

σ’ ολόλευκο κοχύλι

και να τη συνοδεύουνε

άσπρα περιστεράκια!

-Λάμπει η θεά απ’ ομορφιά

ακτινοβολούν τα κάλλη,

όλα μυρίζουν έρωτα,

όλα μυρίζουν χάρη!

Ο ουρανός καθάριος

στα ερωτικά η πλάση!

Χαίρεται ο Ήλιος στα ψηλά

και κάτω η Ημέρα,

η Ομορφιά γεννήθηκε

μεσ’ το γιαλό της Πάφου!

Όλοι την καλοδέχτηκαν

πανηγυρίζει η Πάφος,

ρίχνουν λουλούδια στο γιαλό

μοσχοϊτιές στο διάβα!

Οι ΄Ωρες και οι Χάριτες

στα χέρια τη σηκώνουν,

την ανεβάζουν στα ψηλά

της Πάφου τα παλάτια,

τη ντύνουν στα ολόλευκα,

με άνθη τη στολίζουν

και της φορούν αρώματα

της Κύπρου θεία δώρα!

-Αφρόλουστη, Αφρόμορφη

και Αφρογεννημένη

η Κύπρις μπαίνει στο ναό

και στο δικό της σπίτι,

την ανεβάζει σε θρονί

ο Ιερός Κινύρας

και με χλαμύδα του Έρωτα

την ντύνει θεϊκά!

Τις φεγγαρόλουστες βραδιές

και τις ζεστές ημέρες

παρέα με τις όμορφες

της Πάφου τις Νεράιδες,

στα ακρογιάλια περπατά,

τη δύση αγναντεύει,

πίνει νερό απ’ τις πηγές

του Τρόοδου, τ’ Ολύμπου

και ατενίζει από ψηλά

την ομορφιά της Κύπρου!

-Αφροδίτη!

Θεία Ουράνια Ομορφιά

και Ελληνίδα κόρη,

να μην ξεχνάς τις ρίζες σου,

το σπίτι, τους δικούς σου,

Όλυμπο, Πενταδάκτυλο,

Κερύνεια, Σαλαμίνα,

ο ερχομός σου θαλπωρή

το πέρασμά σου πόθος,

ο έρωτάς σου η Ζωή

κι όλα μαζί αγάπη

και σαν Ολύμπια θεά,

της Κύπρου να ‘σαι αφέντρα!

 

Δημήτριος Πουλημενάκος

Υποστάτηγος ε.α.

Γύθειο, Ιούνιος 2017

 

1979-Η-Γέννηση-της-Αφροδίτης-Cyprus-e1473002345454

 
2 Σχόλια

Posted by στο 6 Ιανουαρίου 2018 σε Ιστορία, Κύπρος, Στίχοι

 

Φως και Ήλιος


«…ΠΑΡ’  ΔΕ  ΛΑΚΩΝΙΔΑ  ΓΑΙΑΝ  ΑΛΙΣΤΕΦΑΝΟΝ  ΠΤΟΛΙΕΘΡΟΝ  ΙΞΟΝ  ΚΑΙ   ΧΩΡΟΝ  ΤΕΜΨΙΒΡΟΤΟΙΟ  ΗΕΛΙΟΙΟ  ΤΑΙΝΑΡΟΝ…»*   ΟΜΗΡΟΣ

«…Στη Λακωνική γη έφτασαν, τη θαλασσοστεφανωμένη χώρα του Ήλιου, που ζεσταίνει τους θνητούς στο Ταίναρο…»

  * Από τον «Ύμνο στον Απόλλωνα ΄Ηλιο του Ταίναρου»

tenaro15

Ακρωτήριο Ταίναρο

ΦΩΣ ΚΑΙ  ΗΛΙΟΣ

ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

Α΄  Π ρ ο σ η λ ι α κ ά

Η πρώτη αχτίδα της αυγής, στη Μάνη Καλημέρα,

στιγμές χρωμάτων Έρωτα, Ζωής και Ομορφιάς!

Είναι η Μάνη της καρδιάς, του Ήλιου η Πατρίδα,

τ’ Αυγερινού φεγγοβολή, φωτοβολές της Πούλιας!

Η πρώτη αχτίδα της αυγής

Νέκταρ και Αμβροσία,

της ηλιαχτίδας το φιλί,

Πνοή Ζωής στη Μάνη!

Στο γήινο παράδεισο, της Μάνης το περβόλι,

Φασκομηλιά να μυριστείς, βασιλικό και δυόσμο,

γαζίες και λεμονανθούς, ρίγανη και θυμάρι,

του Ήλιου φωτοστέφανα, αρώματα της Μάνης!

attraction-attraction-3

Μάνη προσήλια, λεύτερη,

του Ήλιου φωτομάνα,

της Αρετής ανθόκηπος,

λειμώνας αντρειοσύνης!

Η Λεβεντιά κι η Ομορφιά του Ήλιου θεία δώρα,

τ’ Απόλλωνα ανταύγειες, της Αφροδίτης χάρες!

Λουλούδια πετρολούλουδα της Πέτρας και του Ήλιου,

της Πέτρας το αντίδωρο στου Ταίναρου τον Ήλιο!

Η Λεβεντιά σου, Μάνη μου,

μοναδική και μία,

μα σαν μιλάμε για Ομορφιά,

συζήτηση καμία!

Ήλιε μου στην Πατρίδα σου, νερό, δροσιά, το Φως σου,

πηγές δροσιάς τα πρωινά, φεγγαροβόλα βράδια!

Πλειάδες και Αυγερινός, δροσοβολές στη γη σου,

όλα Ζωή και Ομορφιά και Λεβεντιά και Χάρη!

article26015-w_hr

Βάθεια

Μάνη και Φως μια αγκαλιά,

στου Ήλιου τ’ ανηφόρι,

σαν ένα σφιχταγκάλιασμα,

της Γης και τ’ Ουρανού!

Β΄  Α π ο σ κ ι ε ρ ά

Αποσπερνά, στ’ αποσκιερά τ’ αγέρι να σε φέρει,

να δεις τον ΄Ηλιο στ’ άρμα του με την αρματωσιά του!

…Φεύγει και πάει να κοιμηθεί, πέρα κατά τη Δύση

και να γυρίσει την αυγή, διαυγής, φρεσκαρισμένος!

Να δεις σ’ όλα τα χρώματα,

να … βασιλεύει ο Ήλιος,

σα ν’ αγκαλιάζει η Παναγιά

τη Μάνη πέρα ως πέρα!

limeni_30756

Λιμένι

Της αμφιλύκης χρώματα, χίλια φεγγάρια ήλιοι,

να πλέκουν με τα σύννεφα της Μάνης γαϊτανάκι,

κορδέλες ροζ και κίτρινες, πορτοκαλί, γαλάζιες

και να χορεύουν στο γιαλό χρυσόξανθες νεράιδες!

Και συ να ζεις το όνειρο

στου Ήλιου τις ανταύγειες,

από το Ακροταίναρο

μέχρι την Ταϋγέτη!

Στα χρώματα της θάλασσας, μεσ’ στου Διρού το δείλι,

φαντάζει μεγαλόπρεπα της Μάνης η Σημαία,

να αγκαλιάζει από ψηλά, στα χαμηλά να πλέει,

να αρμενίζει στ’ ανοιχτά, στα ύψη ν’ ανεμίζει!

Προσκύνημα στη θάλασσα,

προσκύνημα στον ΄Ηλιο,

χρυσά στεφάνια στο γιαλό,

στον Ουρανό φιλί!

Γ΄  Γ α λ ά ζ ι α   Φ ε γ γ ά ρ ι α

Φεγγάρια Αυγουστιάτικα, Γαλάζια της Κρανάης

και φάροι Αλεξανδρινοί στου λιμανιού τη γυάλα,

μας ταξιδεύουν στα ψηλά, στα όνειρα μας πάνε,

σαν σμίγουν το Επίγεια άστρα με τα Ουράνια!

Φεγγοβολεί το πέλαγος

πανσέληνα φεγγάρια

και ένα Φως καθάριο

σε λούζει, Μάνη, Γη μου!

apodraseis2

Σπήλαια Δυρού

Και σαν ανοίξει η Αυλαία και τα Φώτα της Ράμπας ανάψουν,

ένα Ουράνιο Φως καταυγάζει του θεάτρου κερκίδες, σκηνές!

Είναι το Φως Ποιητών και Ηρώων, των προγόνων χρυσής εποχής,

που φωτίζει Μικρούς και Μεγάλους, με Γαλάζια Φεγγάρια Ζωής!

Είναι το φως του Σοφοκλή,

το Φως τ’ Αριστοφάνη,

χίλια φεγγάρια ανέσπερα,

Πνοή Ζωής στη Μάνη!

΄Αρχοντα ΄Ηλιε τ’ Ουρανού, περνώντας απ’ τη Μάνη,

να μην ξεχνάς το Ταίναρο, το σπίτι, τους δικούς σου,

το Φως σου να ‘ναι θαλπωρή, Ζωή το πέρασμά σου

κι απ’ τον Ουράνιο θρόνο σου, ζ ε σ τ ά  να  διαφεντεύεις!

Του Ταίναρου ο Ήλιος

Δύναμη στη Ζωή μας,

Της Πέτρας η πικρή ελιά,

γλυκό κρασί της Μάνης!

taksidi-notia-peloponnisos28.jpg

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟΣ

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο-Σεπτέμβριος 2016

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Δεκεμβρίου 2016 σε Άνθρωποι, Ιστορία, Μανιάτικα, Στίχοι

 

Tα τραγούδια μου


 
1 σχόλιο

Posted by στο 12 Σεπτεμβρίου 2016 σε Best of, Καλλιτεχνικά, Στίχοι, Τραγούδια

 

Κάποιο σύννεφο αστέρι (Σαν πουλί)


Μετά από αρκετό καιρό αναρτώ βίντεο από ένα καινούργιο τραγούδι με ένα αγαπημένο στίχο  που έγραψα πριν αρκετά χρόνια το «Σαν πουλί» και με τον συνθέτη-τραγουδιστή Κώστα Γαλίτη, που μου έκανε την τιμή να το μελοποιήσει, σαν τραγούδι ονομάζεται πια «Κάποιο σύννεφο αστέρι». Στην εγγραφή του τραγουδιού εκτός από την ερμηνεία ο Κώστας Γαλίτης παίζει κλασσική κιθάρα και φυσαρμόνικα.

Kάποιο σύννεφο αστέρι (Σαν πουλί)

ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Γαλίτης
ΣΤΙΧΟΙ: Βασίλης Πουλημενάκος

Με ταξίδευες με χάδια
και σου άφηνα σημάδια
Το κορμί σου μια μικρή ζεστή φωλιά
Σου μιλούσα τραγουδούσα στο πλευρό σου ξενυχτούσα
και πλημμύριζε το βράδυ μυστικά

Με ρωτούσες και γελούσα,
αν κοιμόμουν άμα ζούσα
Και με φίλαγες στις άκρες σαν πουλί
Αγκαλιά μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί

Ποιος χειμώνας, καλοκαίρι ποιο φθινόπωρο θα φέρει
στα ματόκλαδα την άνοιξη ξανά
κάποιο ουρανό-αστέρι, κάποιο σύννεφο-αγέρι
να χαράξουμε στη γη σαν ζωγραφιά

Με ρωτούσες και γελούσα, αν πεινούσα αν διψούσα
Και με κέρναγες μια στάλα σαν πουλί
Άγγελέ μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί..

πουλια

 
Σχολιάστε

Posted by στο 26 Ιουνίου 2016 σε Best of, Βίντεο, Στίχοι, Τραγούδια

 

Ετικέτες: ,

Mικρό πουλί της προσφυγιάς


n151224-12

ΜΙΚΡΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

 

Μικρό πουλί της προσφυγιάς

ψάχνω να βρω απάγκιο,

για να κουρνιάζω τις βραδιές,

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

 

Ψάχνω να βρω απάγκιο!

Είχα ορθάνοιχτα φτερά και στα ψηλά πετούσα,

εκεί που το τραγούδι μου άγγιζε τα ουράνια!

Μου μπήξαν βέργες στην αυλή, σκιάχτρα στο πέρασμά μου,

Με φόβισαν και μ’ έδιωξαν, μ’ είπαν αγριοπούλι!

Και τώρα έρημο πουλί

ψάχνω να βρω απάγκιο!

 

Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται, η μια μετά την άλλη,

χάνονται και ξανάρχονται στου νου μου την οθόνη!

Συννεφιασμένος ουρανός κι ο νους μου νεφελώδης,

…τι είχα και τι έχασα και πού θα καταλήξω…

κάθομαι και στοχάζομαι

πουλί ξενιτεμένο!

 

‘Στραποβολεί ο ουρανός κι ηφαίστειο η γη μου,

των αδερφιών τα αίματα πήραν φωτιά και καίνε

ό,τι στον ουρανό πετά κι ό,τι στη κινείται!

Βρυχάται ο Δράκος κι αντηχεί ο βρυχηθμός στ’ αυτιά μου

και οι Σειρήνες του γιαλού, ποια θα με ξεγελάσει..!

Κι εγώ μοναχικό πουλί

ψάχνω να βρω αγάπη!

 

Τα βάζω με τη Μοίρα μου, τα βάζω με τον Ήλιο,

κοιτάζω την Ανατολή και της γυρνώ την πλάτη.

Ψάχνω να βρω την πίστη μου, μα πόρτες σφαλισμένες…

Ψάχνω να βρω τ’ αδέλφια μου από το ίδιο αίμα

και τη γλυκιά μανούλα μου,

που πάει κατά τη … Δύση.

 

Στον ουρανό ψηλά κοιτώ και τον παρακαλάω,

να βρω γιατρό και γιατρικό να γιάνω τα φτερά μου,

να βρω νερό να δροσιστώ, αέρα ν’ αναπνεύσω

και μια μικρή ζεστή φωλιά

τα βράδια να κουρνιάζω!

 

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

…Μπορεί να έχασα πολλά, Πίστη, Φτερά, Πατρίδα…!

Κέρδισα όμως τη Ζωή, είδα το Φως, τον Ήλιο,

που μου ’δωσαν οι φίλοι μου, σαν πέρασα τη γη τους.

Μικρό πουλί της προσφυγιάς, χωρίς γονείς, αδέλφια

με την Ελλάδα στην καρδιά,

Πνοή Ζωής για μένα!

 

Μου άπλωσαν τα χέρια τους, μ’ άνοιξαν την καρδιά τους

και τα φτερά μου γιάνανε, ψηλά για να πετώ!

Βρήκα ελιά να στηριχτώ, δεντρί να τραγουδάω,

ένα γαλάζιο ουρανό, χωρίς φραγμούς και σκιάχτρα

κι ένα μπαλκόνι απάγκιο,

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

 

Πουλάκι αηδονόγλωσσο, όπως και στα παλιά,

θα το φωνάξω δυνατά, με τη γλυκιά λαλιά μου,

σ’ όλον τον κόσμο ν’ ακουστώ, σ’ Ανατολή και Δύση,

σε Χριστιανούς, σ’ Αγαρηνούς και σ’ όλους τους μεγάλους,

πως στη Ζωή μου έταξα

να τραγουδώ  “Ε λ λ ά δ α” !

 

Δημήτριος Πουλημενάκος

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο, Μάρτιος 2016

 

prosfyges-main

 
2 Σχόλια

Posted by στο 19 Ιουνίου 2016 σε Άνθρωποι, Στίχοι