Category: Καλλιτεχνικά



Advertisements

30-6-2015

Μια κραυγή κι ένα κλαράκι ας φυτρώσουν παντού όπου υπάρχει ακόμα νους!

Ένα τραγούδι -ένωμα χεριών από εμάς για την Ελλάδα μας, τα παιδιά μας, τη ζωή μας..
Αρνούμαι
Ερμηνεία Anna Maria Messari
Μουσική: Thanos Eleutheriou (Θάνος Χασιώτης)
Στίχοι: Vasilis Poulimenakos– Θάνος Χασιώτης

Κλασσικές κιθάρες /φωνητικά: Calliope Kalliopi Iliopoulou
Επιμέλεια παραγωγής-μίξη ήχου: John Thanos, Στούντιο : Ηχόμετρο

Ένα κλαράκι, ένα κλαράκι..
στο χώμα σου από κερί..
από κερί καρφώνω
σαν φυλλαράκι σαν φυλλαράκι ..
το σώμα μου στη μαύρη γη..
σαπίζω μα δε λιώνω…

Ζωή σβησμένη στ’όνειρο..
που χάθηκε στο δρόμο..
που χαθηκε στο δρομο..
Ζωή μπροστά σε έναν γκρεμό..
που χάθηκε στον τρόμο..
που χάθηκε στον τρόμο..

Μία κραυγή Θεέ μου…μία κραυγή
το σώμα μου.. και γω τυφλή..
αρνούμαι να αντικρίσω..
κι αυτοί, καρδιά μου, ..ψυχή αετό ..
της λευτεριάς το θυμικό ..
ζητάν να φυλακίσω…

Δώσμου δυο λέξεις να κρυφτώ..
κι ανθρωπους να ελπίσω..
κι ανθρωπους να ελπίσω..

Δώσμου τη δύναμη να πω..
ζωή σε θελω πίσω..
ζωή σε θέλω πίσω..
Καλλιόπη Ηλιουπούλου-Άννα Μαρία Μεσσάρη

Καλλιόπη Ηλιοπούλου-Άννα Μαρία Μεσσάρη


Ακόμα Βρέχει, Αυλαία

Ακόμα Βρέχει, Αυλαία

Το «Ακόμα Βρέχει» παρουσιάστηκε ζωντανά για πρώτη φορά  από τους «+Συν-πλην» στην «Αυλαία»στον Βοτανικό, στις 5 Απριλίου 2013. (η φωτό από το κομμάτι αυτό)

Οι +ΣΥΝ-ΠΛΗΝ είναι:
Μαίρη Αθανασίου – Φωνή
Παναγιώτης Λιανός – Κιθάρα
Δημήτρης Καζάνης – Βιολί
Αντώνης Τσάτσης – Τύμπανα/Κρουστά
Δημήτρης Κομματάς – Μπάσσο

Συμμετείχε:
Ράνια Ααρών – Πιάνο

Μουσική: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος

Μόλις πήρα
στο χέρι
μια σταγόνα βροχής
που κρατούσε φυλακισμένο
ένα όνειρο.

Έκλεισα τα μάτια
αφήνοντάς τη
να γλιστρήσει
στα δάχτυλα απερίσκεπτα

Κι εκείνη έπεσε
κι έσπασε στο χώμα.
Κι ακόμα βρέχει
ακόμα βρέχει και γλιστρά..


exofylla aΈνα εξαιρετική παρουσίαση έγινε στον ιστοχώρο λόγου και τέχνης tovivlio.net για το δίσκο μας με τον Παναγιώτη Λιανό και τους «Συνπλην» με τίτλο «Μια κονδυλιά στην άμμο»  όπου μπορείτε να βρείτε ό,τι ενδιαφέρει σχετικά με τα τραγούδια.

Τα τραγούδα του δίσκου είναι: 1.Πες μου την ώρα, 2. Μια κονδυλιά στην άμμο, 3. Απόψε γίνε θάλασσα, 4. Μια συννεφιά…, 5. Αναβοσβήνει ο ουρανός, 6. Ακόμα βρέχει.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα το δημιουργό της σελίδας Κώστα Θερμογιάννη, γνωστό στα μπλογκς και ως «τελευταίο»  και εύχομαι τα καλύτερα για το νέο του αξιόλογο και τόσο προσεγμένο βήμα.

Παραθέτω ένα απόσπασπα από το άρθρο, την συνέντευξη του Παναγιώτη Λιανού συνθέτη, ενορχηστρωτή και παραγωγού του δίσκου που θεωρώ πλήρως αντιπροσωπευτική της μουσικής προσπάθειας και συνεργασίας μας.

Πρώτα απ’ όλα θα θέλαμε μια σύνοψη της δημιουργίας σας και το τι αυτή αντιπροσωπεύει για εσάς.

Το έργο «Μια Κονδυλιά στην Άμμο» είναι μια συλλογή 6 τραγουδιών σε στίχους του Βασίλη Πουλημενάκου και μουσική δική μου, κινούμενα στον χώρο του έντεχνου rock και της μπαλάντας. Παράλληλα, υπάρχουν και κάποια ακούσματα περισσότερο σύγχρονα. Αποτελεί την πρώτη δισκογραφική απόπειρα, με ίδια μέσα. Είναι η πρώτη επικοινωνία με το κοινό και ευελπιστούμε να βρει την ανταπόκριση που της ταιριάζει.

Ποιο ήταν το ερέθισμα και ποια η έμπνευση;

Ως έμπνευση λειτούργησαν οι ίδιοι οι στίχοι του Βασίλη, με τον λυρισμό και τον ρομαντισμό που τους διακατέχουν, οι οποίοι «ήλθαν και έδεσαν» με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι και παράγω την μουσική. Η απόφαση όμως για όλο αυτό το δημιούργημα προήλθε μέσα από διεργασίες και προτροπές πολύ οικείων ανθρώπων, οι οποίοι πίστεψαν στη δουλειά μου και με παρότρυναν να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου για την παραγωγή ενός δίσκου.

Πόσος χρόνος απαιτήθηκε για να ολοκληρωθεί το έργο, ήταν κάτι που δουλευόταν στο μυαλό για χρόνια ή η έμπνευση της στιγμής το έκανε να δημιουργηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Η δουλειά αυτή αποτελεί το καταστάλαγμα μιας προσπάθειας που έχει ξεκινήσει από το 2010 και ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2012. Κάποιες συγκυρίες με οδήγησαν στο να συναντήσω τον Βασίλη και έπειτα την Κατερίνα Τεμπέλη, με τους οποίους ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι, για να φτάσουμε σήμερα στο αποτέλεσμα αυτό. Τα κομμάτια έχουν τύχει μεγάλης επεξεργασίας από την στιγμή που συνελήφθησαν μέχρι το σημείο να γίνουν ολοκληρωμένα τραγούδια. Η συμβολή του Κώστα Παρίση ήταν, επίσης, καθοριστική, καθώς με κατεύθυνε σε όλη την διαδρομή της ηχογράφησης, στο να αποφεύγω, όσο το δυνατόν περισσότερο τις «κακοτοπιές» στον δαιδαλώδη δρόμο της παραγωγής ενός μουσικού cd.

Πόσο επηρέασε ο χαρακτήρας σας το έργο και πόσο τα ακούσματα που έχετε; 

Θεωρώ ότι τα κομμάτια αυτά εμπεριέχουν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία από τον χαρακτήρα μου, αλλά και τα ακούσματα που έχω από μικρός. Ακούσματα από ολόκληρη την γκάμα της ελληνικής μουσικής (από ρεμπέτικα μέχρι ροκ), αλλά και της διεθνούς μουσικής (από εμπορική μέχρι ethnic). Η μελωδία επικρατεί σε σχέση με τον ρυθμό, ποτέ όμως σε βάρος του. Πρόκειται για μια εναλλαγή έντονων και ήσυχων στιγμών, πάντα μέσα από τον μανδύα του έντεχνου. Το ότι πήρε τόσο χρόνο η παραγωγή, νομίζω ότι σχετίζεται και με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την εξέλιξη των πραγμάτων: αργά, αλλά σταθερά.

Αυτά αντανακλώνται μέσα στο cd ή έχετε επιλέξει κάτι καινούριο δοκιμάζοντας ενδεχομένως νέα πράγματα και προσεγγίσεις στη μουσική;

Νομίζω ότι μέσα από ένα προσεκτικό άκουσμα μπορεί κανείς να εντοπίσει αρκετά στοιχεία από τις επιρροές που ανέφερα προηγουμένως. Ωστόσο, το δύσκολο είναι πάντοτε να μπορέσει κανείς να παντρέψει όλα αυτά τα στοιχεία σε κάτι καινούργιο, ενδιαφέρον και ωφέλιμο για το κοινό. Πιστεύω ότι, έως ένα βαθμό η «Κονδυλιά» το κατορθώνει αυτό, να δώσει δηλαδή έναν ήχο και ένα αποτέλεσμα που δεν αναπαράγει απλώς προγενέστερες δουλειές, αλλά προτείνει ένα νέο άκουσμα στον χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, στα μέτρα βέβαια που της αρμόζουν…

Υπάρχουν προσωπικά στοιχεία κι αν ναι, αυτά είναι έντεχνα κρυμμένα ή φαίνονται και στον πιο exofylla bαδαή;

Θα έλεγα ότι κυρίως στο ομώνυμο τραγούδι φαίνονται αρκετά οι rock επιρροές μου, ενώ και στο «Ακόμα Βρέχει» μπορεί κανείς να διακρίνει την επίδραση που έχουν τα κλασσικά ακούσματα στον τρόπο που δημιουργώ ένα τραγούδι. Επιπλέον, το χριστουγεννιάτικο («Αναβοσβήνει Ο Ουρανός») αντικατοπτρίζει την μεγάλη αγάπη που έχω για τα χορωδιακά άσματα. Στο «Απόψε Γίνε Θάλασσα» καταφέραμε, μαζί με τον Κώστα και τον Δημήτρη Καζάνη, που παίζει το βιολί, να δώσουμε την έντεχνη χροιά που έψαχνα και για την οποία είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που υπάρχει σε αυτό το κομμάτι. Όπως λέει και ο Κώστας, πρόκειται για ένα esthete τραγούδι, πολύ τρυφερό και μελωδικό. Στο «Πες Μου Την Ώρα» έχουμε δημιουργήσει ένα τραγούδι με έντονα ποπ-ροκ στοιχεία. Τέλος, στην «Συννεφιά…» φαίνονται οι επιρροές που έχω από περίπλοκες ενορχηστρώσεις. 

Γιατί επιλέχτηκε ο τίτλος της «Κονδυλιάς» και για τίτλος του cd;

Θεωρήσαμε με τον Βασίλη ότι έχει κάτι το ιδιαιτέρως ποιητικό, αλλά και συμβολικό ταυτόχρονα: υποδηλώνει το εφήμερο και το απροσέγγιστο συνάμα. Εξάλλου, και ο Στρατής Ζαχαρέλλης με την εικαστική επεξεργασία του εξώφυλλου κατάφερε να αποδώσει απολύτως αυτή την αισθητική. Θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη επιλογή για να δώσουμε έναν συνολικό τίτλο στο έργο μας.

Πως ήταν η συνεργασία με τους άλλους συντελεστές;

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να αναφέρω αρκετούς ανθρώπους που συνέβαλαν αποφασιστικά για να γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Πέρα από τον Βασίλη, ο οποίος μου εμπιστεύτηκε τους στίχους του, χρειάζεται να μιλήσω για την  Κατερίνα Τεμπέλη, η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στις αρχικές ηχογραφήσεις αποδίδοντας τα τραγούδια και κάνοντας εποικοδομητική κριτική. Με τον Βασίλη και την Κατερίνα αισθάνομαι ότι μας δένει αυτή η δουλειά, όσο τίποτε άλλο. Στην συνέχεια, ήλθε το studio: πρώτα, ο Γιώργος στο Artracks και ύστερα, ο Κώστας Παρίσης στο Praxis, για τον οποίο έχω ήδη αναφερθεί πόσο πολύτιμη ήταν η συμβολή του στην πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος.

Έπειτα, ήλθε στην παρέα η  Μαίρη Αθανασίου, η οποία ερμήνευσε με την ζεστή, βαθιά φωνή της τα κομμάτια μας και αυτή την στιγμή είναι η φωνή των Συν-Πλην, της μπάντας που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει αυτή την προσπάθεια. Τα υπόλοιπα μέλη είναι ο Αντώνης Τσάτσης στα τύμπανα και κρουστά, ο Δημήτρης Κομματάς στο μπάσο και ο Δημήτρης Καζάνης στο βιολί και στα πλήκτρα, όλοι τους εξαιρετικοί μουσικοί, νέοι στην ηλικία και πολλά υποσχόμενοι. Αξίζει να μνημονευτεί η συμβολή του Γιώργου Μπονάτσου στην ηχογράφηση των κομματιών, ο οποίος έπαιξε τύμπανα πριν έλθει ο Αντώνης στο σχήμα και που τώρα βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Επίσης, η Ράνια Ααρών, η οποία μας εμπιστεύτηκε την χορωδία με τους μαθητές της, ώστε να υλοποιήσουμε το «Αναβοσβήνει Ο Ουρανός» και έπαιξε κλασσικό πιάνο στο «Ακόμα Βρέχει». Τέλος, ο Κωνσταντίνος Δώρας και ο Κώστας Γαλίτης, δυο έμπειροι τραγουδιστές μας εμπιστεύτηκαν, ώστε να συμμετάσχουν σε δυο τραγούδια, καταθέτοντας τις γνώσεις και την εμπειρία τους στην κοινή αυτή προσπάθεια. Η συνεργασία μου με όλους αυτούς τους μουσικούς ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, από την οποία θεωρώ ότι κέρδισα πρώτα ως άνθρωπος και δεύτερον, ως συνθέτης και παραγωγός αυτού του έργου. 

Ελπίζω ο δίσκος «Μια Κονδυλιά στην Άμμο» να βρει απήχηση ανάμεσα στο μουσικόφιλο κοινό και να προσφέρει όμορφες στιγμές ψυχαγωγίας μέσα στη δύσκολη περίοδο που όλοι ζούμε.σάρωση0001


Κώστας Γαλίτης

Κώστας Γαλίτης

Μια συννεφιά…

Μουσική: Παναγιώτης Λιανός
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Eρμηνεία: Κώστας Γαλίτης
Φωνητικά: Μαίρη Αθανασίου
Ενορχήστρωση: Παν. Λιανός & Κώστας Παρίσσης

Έπαιξαν: Κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα: Κώστας Παρίσσης
Κιθάρα: Παναγιώτης Λιανός
Βιολί: Δημήτρης Καζάνης
Τύμπανα: Γιώργος Μπονάτσος
Άλμπουμ: «Μια Κονδυλιά Στην Άμμο» [Φεβ. 2013]

Κάποιο πρωί μια αστραπή, σαν όραμα θεϊκά σταλμένο
Κάποια μορφή μες τη βροχή, σαν όνειρο τρελό,
χαμένο

Μη μου μιλάς, μην μου ξυπνάς,
υπάρχω στο μυαλό σου
μια συννεφιά για συντροφιά
ξαπλώνει στο πλευρό σου
μια ηλιαχτίδα πέρασε σαν κλέφτης στα παλάτια σου
μια συννεφιά ζωγράφισε τα βλέφαρα στα μάτια σου

Άλμπουμ: Μια κονδυλιά στην άμμο

Άλμπουμ: Μια κονδυλιά στην άμμο

Κάποιο πουλί μια χαραυγή, σαν όραμα θεϊκά σταλμένο
Κάποια εικόνα στη βροχή, σαν όνειρο τρελό,
χαμένο

Μη με ακούς, μην με κοιτάς,
μία στιγμή που φεύγει είμαι
μια συννεφιά μια ανασαιμιά
απ’ το κορμί σου είμαι
μια ηλιαχτίδα πέρασε σαν κλέφτης στα παλάτια σου
μια συννεφιά…

Ηχοληψία: Κώστας Παρίσσης Studio Praxis
2012


IMG_4964

Το άλμπουμ «Μια κονδυλιά στην άμμο» [μουσική Παναγιώτης Λιανός, στίχοι Βασίλης Πουλημενάκος] με την συμμετοχή των «Συν-Πλην» και μιας σειράς συνεργατών βγήκε στην κυκλοφορία το Φεβρουάριο του 2013. Ερμηνεύουν η Μαίρη Αθανασίου, ο Κωνσταντίνος Δώρας, ο Κώστας Γαλίτης και μια παιδική χορωδία.

Ευχαριστώ όλους τους φίλους και φίλες του Get a Life αφού όλοι οι στίχοι των τραγουδιών έχουν δημοσιευτεί σε αυτό το ιστολόγιο πριν αρκετά χρόνια παίρνοντας κατά κανόνα όμορφα σχόλια.

Τα τραγούδια μπορείτε να τα ακούσετε στη σχετική σελίδα για το άλμπουμ στο youtube και στη μουσική σελίδα μου στο reverbantion

Καλή ακρόαση!
Βασίλης Πουλημενάκος

Ένα από τα πιο αγαπημένα παραμύθια που έχω γράψει είναι η Νεράιδα της Μάνης, γιατί μιλάει για την ιδιαίτερη πατρίδα μου μέσα από τις ανάσες, τις επιθυμίες και τις ευαισθησίες μιας νεράιδας..

Μελοποιήθηκε αυτές τις μέρες από τον zero-project και ζωντάνεψε με την αφήγηση της Δήμητρας Τάμπαση

Κυκλοφορεί από 5/7/2012 στο σάιτ του zero στην κατηγορία works-audiobooks.

Kαι για άμεσο download εδώ

Η Νεράιδα της Μάνης

Κύλησε στο ακροθαλάσσι. Έκανε μπάλα το σώμα και κόκκοι λεπτής άμμου την τύλιξαν κι απέμειναν αδιάψευστοι μάρτυρες της παρουσίας της, κολλώντας, ολοένα και περισσότεροι, στο γυμνό της σώμα.

Τα μαλλιά της αχτένιστα, ήταν μπερδεμένα με χτένια της θάλασσας και στολισμένα άναρχα με πορφυρά κοχύλια και μελανά φύκια. Τα νερά του Πόρτο Κάγιο όμως είναι για εκείνη πάντα φιλόξενα κι έτοιμα να υποδεχθούν κάθε της βουτιά και να λουστούν την πρωτόγονη ομορφιά της.

Η Nεράιδα της Μάνης ζει στις σπηλιές της μέσα Μάνης και του Οιτύλου, αλλά η αγαπημένη της παραλία είναι στο Πορτο Κάγιο, στη νοτιότερη γειτονιά του Ταινάρου. Εδώ και αιώνες, τα καλοκαίρια θα την βρεις εκεί να τριγυρίζει.

Άλλες φορές στέκεται καρφωμένη στα βράχια ψηλά κι άλλες λιάζεται στην Αρμενόπετρα αγναντεύοντας τα πλοία που καβατζάρουν δειλά τον Κάβο Μαλέα, στέλνοντας καλότυχες λέξεις και χαμόγελα. Τις πιο πολλές όμως χάνεται στα γαλάζια νερά, μεταμορφώνεται σε γοργόνα, βρίσκει σπίτι στο βυθό και σουλατσάρει στη στεριά τα βράδια…

Βασίλης Πουλημενάκος169635_4144394771226_494986552_o


Edit: 11/11/2016

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω με δυο λέξεις τον Λέοναρντ Κοέν, έτσι θα τον χαρακτήριζα «παράξενο ταξιδιώτη». Μέσα από τη δουλειά του -τόσα χρόνια, 5 δεκαετίες- έκανε τα πάντα για να διατηρήσει τα ίδια χαρακτηριστικά, τόσο στη μουσική όσο και στο ύφος του.

Ο Καναδός ποιητής και συγγραφέας Λέοναρντ Κοέν γεννήθηκε το 1934 και ένας από τους λόγους που ασχολήθηκε με τη μουσική ήταν για να μπορέσει να εκφράσει δυναμικότερα τους στίχους του. Ήταν από εβραϊκή οικογένεια εμπόρων, τον πατέρα του τον έχασε στα 6 του χρόνια, ένα γεγονός που του στοίχησε, όμως ταυτόχρονα λειτούργησε δημιουργικά στη σκέψη του και τον οδήγησε να ανεξαρτητοποιηθεί νωρίς. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1956 «Let us Compare Mythologies» και από τον τίτλο της μόνο φάνηκε ότι η επαφή του με την Ελλάδα θα ερχόταν νομοτελειακά.

Όλα τα πράγματα γίνονται τυχαία-έτσι νομίζουμε- πάντως η Ύδρα που κατέληξε ο Κοέν το 1963, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά του, όπως  και για τα τραγούδια του. Ο πρώτος του δίσκος έγινε το 1967 («Songs of Leonard Cohen»).

Αυτά τα τραγούδια θα μπορούσε κάποιος να τα φανταστεί σε ένα καμπαρέ σε μια μπουάτ ή ένα μπαράκι και τον ίδιο σε ένα μοναχικό τραπέζι, να τραγουδάει κάτω από το καπέλο του, το φως ενός κεριού και μιας κάφτρας τσιγάρου. Είναι ατμοσφαιρικά κομμάτια με επιρροές από κάντρι και ποιητικό στίχο που συνοδεύουν τη βραχνή βαριά φωνή του.

Ιστορικά έχουν μείνει το «Dance me to the end of love» , «First we take Manhattan», «A thousand kisses deep», «Famous blue raincoat», «I’m your man». Στo τελευταίο τραγούδι περιγράφει ανάγλυφα την λατρεία του στις γυναίκες. Μαζί με το κόκκινο κρασί ήταν από τις μικρές ανθρώπινες αδυναμίες του.  Έκανε τραγούδια για τις γυναίκες που γνώρισε αλλά και για τη μοναξιά της ζωής. Στο υπέροχο «Chelsee Ηotel» αναφέρεται στην σύντομη ερωτική σχέση του με την Janis Joplin. Ανάλογα στο «So long, Marianne» στον πρώτο του δίσκο μιλάει για την Νορβηγίδα Marianne Jensen  με την οποία πέρασε μοναδικά όσο ζούσαν στην Ύδρα. Στο «Suzanne» περιγράφει μια πανέμορφη γυναίκα για την οποία δεν έκανε κίνηση να κατακτήσει γιατί ήταν γυναίκα ενός  φίλου του γλύπτη, στο δε «Sisters of  Mercy» αναφέρεται στο ερωτικό καταφύγιο που πρόσφερε σε …δύο αδελφές.

Μποέμ τύπος ο Κοέν, δεν παντρεύτηκε ποτέ, έκανε όμως δύο παιδιά με την Suzanne Elrod το 1972 και το 1974. Ο πρώτος του μάλιστα γιος ο Άνταμ που ασχολείται κι εκείνος με τη μουσική, έκανε με τον δικό μας Νίκο Αλιάγα μια διασκευή του Dance me to the end of love.

Τα τραγούδια του Κοέν έχουν διασκευαστεί χιλιάδες φορές από διάφορους καλλιτέχνες. Ο ίδιος ποτέ δεν αναγνώρισε τη φωνή του ως κάτι σπουδαίο κι ας ξέρει ότι έχει λατρευτεί από εκατομμύρια κόσμο. Όταν ο Καναδάς του απένειμε βραβείο καλύτερου τραγουδιστή ο ίδιος σχολίασε χιουμοριστικά ότι «μόνο στον Καναδά θα μπορούσε κάποιος με τη δική μου φωνή να πάρει βραβείο».

Αναμφίβολα ιδιαίτερη φωνή όσο και προσωπικότητα ο Κοέν τη δεκαετία του ’90 ξέφυγε από τον κόσμο για να γίνει βουδιστής μοναχός. Η θρησκεία έπαιζε πάντα ρόλο στα τραγούδια του, κυρίως ο ανθρωποκεντρισμός που έβγαζαν. Την δεκαετία του 2000 ξαναγύρισε στα εγκόσμια αλλά και στη δισκογραφία με δυο δίσκους το «Τen new songs» και το «Dear Heather» στους οποίους η βοηθητική συμμετοχή των γυναικών στα φωνητικά ήταν έντονη. Το 2014 σε ηλικία 80 ετών κυκλοφόρησε ο δίσκος με τραγούδια με έντονο κοινωνικό, ανθρωποκεντρικό και αντιπολεμικό χαρακτήρα (π.χ. Almost like the blues).

Τα τελευταία χρόνια  περιόδευε με τα τραγούδια του σαν ένας παράξενος ταξιδιώτης με ένα καπέλο, το blue raincoat και τις βαλίτσες του, υμνώντας τον έρωτα και τον άνθρωπο στα πέρατα του κόσμου. Εχει γράψει 10 ποιητικές συλλογές και μυθιστορήματα, στα ελληνικά κυκλοφορεί το μυθιστόρημα «Το αγαπημένο παιχνίδι» (Τhe favourite game). Στη μουσική παρουσίασε 16 προσωπικούς δίσκους και 3 συλλογές με best of.

Ο Leonard Cohen έφυγε από τη ζωή στις 11/11/2016. Ένα μήνα πριν κυκλοφόρησε ο τελευταίος του δίσκος «You want it darker» στον οποίο συμπεριλαμβάνει και το Traveling Light που έχει αφιερώσει στη Ύδρα – έχει ελληνικά στοιχεία με μπουζούκι και μαντολίνο και φωνητικά από τη Αθηνά Ανδρεάδη- παρομοιάζοντας την Ύδρα αλλά και τον εαυτό του, διαισθανόμενος τον κοντινό του θάνατο, με «Φως που ταξιδεύει».

%ce%ba%ce%bf%ce%b5%ce%bd-%cf%85%ce%b4%cf%81%ce%b1

Ο Κοέν στην Ύδρα το 1963 σε ελληνικό χορό

«But if the road
Leads back to you
Must I forget
The things I knew
When I was friends
With one or two
Traveling light like
We used to do
I’m traveling light..»

ΥΓ. Στοιχεία για την ανάρτηση πήρα από  άρθρο του musicheaven.gr.


Ξεκίνησαν οι διαδικασίες του 1ου Διαγωνιστικού Φεστιβάλ Τραγουδιού με γενικό τίτλο Μουσική Άμιλλα 2011 που διοργανώνει το amilla.gr υπό την αιγίδα της Ένωσης Μουσικοσυνθετών Στιχουργών Ελλάδος (Ε.Μ.Σ.Ε.).

Η Μουσική Άμιλλα 2011, ένα διαγωνιστικό φεστιβάλ τραγουδιού, μουσικής και στίχου, απασχολεί και αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο, στους Έλληνες Δημιουργούς, στην Ελληνική Μουσική και κατ’ επέκταση στο τραγούδι.

Πρωταρχικός της σκοπός είναι η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης και ασφάλειας σε κάθε δημιουργό, στιχουργό – συνθέτη – ερμηνευτή, που συμμετέχοντας θα του δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσει τη δουλειά του μέσα από μια διαγωνιστική διαδικασία που κερδίζουν όλοι από πλευράς ευκαιριών και οι καλύτεροι μέσα από διαδικασίες και επιτροπές πρότυπες και αδιάβλητες.

Η προθεσμία για την κατάθεση των συμμετοχών παρατάθηκε και είναι η 15η Ιουνίου 2011.

Η διαδικασία αξιολόγησης περιλαμβάνει το στάδιο των προκριματικών με κριτές, ένα δίκτυο ραδιοφωνικών σταθμών από την Ελλάδα, την Κύπρο και σταθμούς της Ομογένειας στην Ευρώπη, ενώ στο τελικό στάδιο συναντούμε μια Κριτική Επιτροπή που στελεχώνουν οι: Γιάννης Καλαμίτσης, Νίκος Γκαραβέλας, Βάνα Δαφέρμου, Καλλιόπη Βέττα, Στάθης Δρογώσης και η ΟΕΚΒ (Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Βελγίου) θέση ιδιαίτερης σημασίας, μιας και εκπροσωπεί τους Έλληνες της Ομογένειας και την πρόθεση τους να συμμετέχουν ενεργά στα τραγούδια του αύριο.

Θα δοθούν τα 1ο, 2ο, 3ο βραβείο καλύτερου τραγουδιού, στίχου και σύνθεσης καθώς και το ειδικό βραβείο κοινού ενώ θα δημιουργηθεί cd από την δισκογραφική εταιρία Antelma music του Στάθη Δρογώση, με τα καλύτερα τραγούδια της διαδικασίας.

Ιδιαίτερη φιλοδοξία της Μουσικής Άμιλλας 2011 είναι πως, όλοι όσοι θα συμμετέχουν, θα πρέπει να νιώσουν νικητές. Νικητές γιατί τους δόθηκε η ευκαιρία πρώτον, μέσα από διάφανες διαδικασίες να προβάλουν τις απόψεις τους και τα τραγούδια τους και δεύτερον, γιατί αυτά κρίθηκαν και αξιολογήθηκαν με τρόπο πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα,όχι από μια ολιγομελή κριτική επιτροπή προσωπικοτήτων, αλλά από τους αποδέκτες τους, τούς ανθρώπους που αύριο θα τα τραγουδήσουν, τους Έλληνες του κόσμου, τα τοπικά μας ραδιόφωνα, ανθρώπους που ξέρουν και πρέπει, να έχουν λόγο στα τραγούδια που έρχονται…

Νικητές επίσης, θα πρέπει να νιώσουν όσοι θα εργαστούν ανά την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και τις οργανώσεις της Ομογένειας, για την διεξαγωγή του φεστιβάλ ή απλά θα παρακολουθήσουν τις διαδικασίες του, από τα Μ.Μ.Ε. ή το διαδίκτυο.

Καλή επιτυχία σε όλους.

(Πηγή κειμένου: amilla.gr)


«Τα πιο ωραία μου τραγούδια ακόμα δεν τα έχω πει. Είναι βαθιά, πολύ βαθιά κρυμμένα…»

Από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί κάποιος να κάνει στον μικρόκοσμο που ζει, είναι να μπορεί να εκφράζει το συναίσθημά του. Όπως μπορεί και όπως του προκύπτει. Δεν είναι τόσο το ταλέντο που κάνει τον καλλιτέχνη όσο η ψυχή που μπορεί να διαθέσει. Μπορεί κάποιος να ανοιχθεί; Θέλει να ξεφύγει από την περιχαράκωσή του; Να πάει ένα βήμα πιο πέρα; Τότε θα βρει τόπους και τρόπους να το κάνει. Να πει τα «τραγούδια» του, τα πιο ωραία της ψυχής του.

Το έχουμε δει σε ζωγράφους. Για παράδειγμα ο Σαγκάλ και ο Μούνκ δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να αποτυπώνουν τα συναισθήματά τους και τα προσωπικά τους βιώματα. Στην πραγματικότητα η ζωή τους δεν ήταν τόσο αξιοθαύμαστη και διαφορετική. Όμως μεταφέροντάς την σε εικόνες και χρώματα, έκαναν το ξεχωριστό, έκαναν τη ζωή τους τέχνη και το συναίσθημά τους κτήμα όλου του κόσμου.

Η ζωή κυλούσε κάθε μέρα όπως πάντα και για τον Παναγιώτη Κελάνδρια καθηγητή του Μεταφραστικού στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο στην Κέρκυρα. Τα μαθήματα στα αμφιθέατρα συνεχίζονταν, οι φοιτητές του καθοδηγούνταν από τα βιβλία, τις  παραδόσεις και τις σημειώσεις του και κάποια στιγμή η πορεία της ζωής μπορεί να τον φέρει και στα ψηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας του Πανεπιστημίου.

Όμως σκέφτηκε ότι η αγάπη του για την μουσική, για την κιθάρα του, για την ίδια τη ζωή και τον άνθρωπο, ήταν από μόνη της υψηλό κίνητρο και θα μπορούσε να την εξωτερικεύσει και να την μοιραστεί, από τον νεαρότερο φοιτητή του μέχρι τον πιο σπουδαίο και κατασταλαγμένο άνθρωπο. Να βρει κάποιους με παρόμοιες αναζητήσεις και το πάθος και η αγωνία να μεταφραστεί σε τέχνη, σε έκφραση. Να κάνει γκρουπ, ένα συγκρότημα που θα έπαιζε τη μουσική του, θα τραγουδούσε τον πόνο των απόκληρων, υμνώντας την άγνωστη γνωστή πεντάμορφη που χάθηκε, την αγάπη.

«Αχ! να μπορούσα τη ζωή μου, σαν παραμύθι να την ζω…«

Το 2009 ήταν ήδη έτοιμο το όχημα και οι συνταξιδιώτες του. Ονειρευτές του Ονείρου έγιναν οι «Μικρόκοσμοι» που θα έβγαζαν προς τα έξω τα μικρά τους ανθρώπινα πάθη, το θυμό, τον ρομαντισμό, την απογοήτευση, την αγάπη και την ευαισθησία που ο καθένας κρύβει κάτω από το ατσαλάκωτο κουστούμι του. Ο Παναγιώτης Κελάνδριας ξεσκόνισε την κιθάρα του, έγραψε τα κομμάτια και άρχισε το τραγούδι, ο Νίκος Παπαδημητρίου τα ενορχήστρωσε μοναδικά και αφοσιώθηκε στα πλήκτρα, η Μαρία Γιαννικοπούλου βάλθηκε να μαγέψει με το μαντολίνο και την αισθαντική φωνή της, ενώ ο Ναπολέων Σαββανής με ένα σαξόφωνο και ένα φλάουτο και ο Γιάννης Κουτάγιαρ με το βαρύ κοντραμπάσσο του έδωσαν στοιχεία πρωτοποριακής ελληνικής τζαζ, απαραίτητα στο ύφος των κομματιών.

Έκαναν συναυλίες στην Κέρκυρα κάτω από το  παλιό φρούριο, αλλά και στην Αθήνα, πλουτίζοντας μέρα με τη  μέρα το ρεπερτόριό τους με περισσότερες μελοποιημένες ιστορίες, τραγούδια γεμάτα ρομαντισμό για τη ζωή αλλά και οργή για όσους μας την καταστρέφουν. Ακροατές τους έγιναν πρώτα οι φίλοι και οι φοιτητές τους, μετά ολόκληρη η κοινωνία της πόλης τους και οι επισκέπτες της.  Την μουσική τους αυτή έκφραση έβγαλαν προς τα έξω με το cd που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2011.

«Κάθε μέρα όπως πάντα» τιτλοφορείται όπως και ένα από τα κομμάτια του δίσκου. Τραγούδια με στοιχεία παραμυθιού όσο και ρεαλισμού, σε ήχο αναγεννησιακό, τζαζ και  έντεχνης ελληνικής μουσικής που σμίγουν παλιότερες μουσικές δεκαετίες λιγότερο βιομηχανοποιημένες. «Μια φωνή ψιθυρίζει στη νύχτα», «Η πεντάμορφη που χάθηκε και έγινε τραγούδι», «Δεν με κοιτάς», «Θα ‘σαι για πάντα», «Ιστορία με ηθικό δίδαγμα», «Η ζωή που διάλεξα» είναι κάποιοι από τους 13 τίτλους που άλλοτε φανερά κι άλλοτε με σαρκασμό, εναλλάσσουν την οργή για το στήσιμο της κοινωνίας με την πιο αγνή και άδολη ανθρώπινη έκφραση, την αγάπη. Στο ντουέτο με τη Μαρία Γιαννικοπούλου το «Αχ, θάλασσα!» προσφέρει τη βαθιά του φωνή ο Γιώργος Λεούσης, ενώ στο «Θά ΄σαι για πάντα» τους  εμπνευσμένους στίχους έγραψε ο Βάιος Βαϊόπουλος.

ΥΓ. Στο πρώτο βίντεο  με «Τα πιο ωραία μου τραγούδια» περιγράφεται η προδιάθεση του δημιουργού γι αυτό το μουσικό επιχείρημα και στο δεύτερο απεικονίζεται το υπέροχο τραγούδι «Σε μια ζωή διπλά αγαπημένη» που προσωπικά ξεχώρισα για το αναγεννησιακό του ύφος και το συναίσθημα που τόσο αυθόρμητα εκλύεται.