Category: Μανιάτικα



«…ΠΑΡ’  ΔΕ  ΛΑΚΩΝΙΔΑ  ΓΑΙΑΝ  ΑΛΙΣΤΕΦΑΝΟΝ  ΠΤΟΛΙΕΘΡΟΝ  ΙΞΟΝ  ΚΑΙ   ΧΩΡΟΝ  ΤΕΜΨΙΒΡΟΤΟΙΟ  ΗΕΛΙΟΙΟ  ΤΑΙΝΑΡΟΝ…»*   ΟΜΗΡΟΣ

«…Στη Λακωνική γη έφτασαν, τη θαλασσοστεφανωμένη χώρα του Ήλιου, που ζεσταίνει τους θνητούς στο Ταίναρο…»

  * Από τον «Ύμνο στον Απόλλωνα ΄Ηλιο του Ταίναρου»

tenaro15

Ακρωτήριο Ταίναρο

ΦΩΣ ΚΑΙ  ΗΛΙΟΣ

ΚΑΤΑΦΑΣΗ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ

Α΄  Π ρ ο σ η λ ι α κ ά

Η πρώτη αχτίδα της αυγής, στη Μάνη Καλημέρα,

στιγμές χρωμάτων Έρωτα, Ζωής και Ομορφιάς!

Είναι η Μάνη της καρδιάς, του Ήλιου η Πατρίδα,

τ’ Αυγερινού φεγγοβολή, φωτοβολές της Πούλιας!

Η πρώτη αχτίδα της αυγής

Νέκταρ και Αμβροσία,

της ηλιαχτίδας το φιλί,

Πνοή Ζωής στη Μάνη!

Στο γήινο παράδεισο, της Μάνης το περβόλι,

Φασκομηλιά να μυριστείς, βασιλικό και δυόσμο,

γαζίες και λεμονανθούς, ρίγανη και θυμάρι,

του Ήλιου φωτοστέφανα, αρώματα της Μάνης!

attraction-attraction-3

Μάνη προσήλια, λεύτερη,

του Ήλιου φωτομάνα,

της Αρετής ανθόκηπος,

λειμώνας αντρειοσύνης!

Η Λεβεντιά κι η Ομορφιά του Ήλιου θεία δώρα,

τ’ Απόλλωνα ανταύγειες, της Αφροδίτης χάρες!

Λουλούδια πετρολούλουδα της Πέτρας και του Ήλιου,

της Πέτρας το αντίδωρο στου Ταίναρου τον Ήλιο!

Η Λεβεντιά σου, Μάνη μου,

μοναδική και μία,

μα σαν μιλάμε για Ομορφιά,

συζήτηση καμία!

Ήλιε μου στην Πατρίδα σου, νερό, δροσιά, το Φως σου,

πηγές δροσιάς τα πρωινά, φεγγαροβόλα βράδια!

Πλειάδες και Αυγερινός, δροσοβολές στη γη σου,

όλα Ζωή και Ομορφιά και Λεβεντιά και Χάρη!

article26015-w_hr

Βάθεια

Μάνη και Φως μια αγκαλιά,

στου Ήλιου τ’ ανηφόρι,

σαν ένα σφιχταγκάλιασμα,

της Γης και τ’ Ουρανού!

Β΄  Α π ο σ κ ι ε ρ ά

Αποσπερνά, στ’ αποσκιερά τ’ αγέρι να σε φέρει,

να δεις τον ΄Ηλιο στ’ άρμα του με την αρματωσιά του!

…Φεύγει και πάει να κοιμηθεί, πέρα κατά τη Δύση

και να γυρίσει την αυγή, διαυγής, φρεσκαρισμένος!

Να δεις σ’ όλα τα χρώματα,

να … βασιλεύει ο Ήλιος,

σα ν’ αγκαλιάζει η Παναγιά

τη Μάνη πέρα ως πέρα!

limeni_30756

Λιμένι

Της αμφιλύκης χρώματα, χίλια φεγγάρια ήλιοι,

να πλέκουν με τα σύννεφα της Μάνης γαϊτανάκι,

κορδέλες ροζ και κίτρινες, πορτοκαλί, γαλάζιες

και να χορεύουν στο γιαλό χρυσόξανθες νεράιδες!

Και συ να ζεις το όνειρο

στου Ήλιου τις ανταύγειες,

από το Ακροταίναρο

μέχρι την Ταϋγέτη!

Στα χρώματα της θάλασσας, μεσ’ στου Διρού το δείλι,

φαντάζει μεγαλόπρεπα της Μάνης η Σημαία,

να αγκαλιάζει από ψηλά, στα χαμηλά να πλέει,

να αρμενίζει στ’ ανοιχτά, στα ύψη ν’ ανεμίζει!

Προσκύνημα στη θάλασσα,

προσκύνημα στον ΄Ηλιο,

χρυσά στεφάνια στο γιαλό,

στον Ουρανό φιλί!

Γ΄  Γ α λ ά ζ ι α   Φ ε γ γ ά ρ ι α

Φεγγάρια Αυγουστιάτικα, Γαλάζια της Κρανάης

και φάροι Αλεξανδρινοί στου λιμανιού τη γυάλα,

μας ταξιδεύουν στα ψηλά, στα όνειρα μας πάνε,

σαν σμίγουν το Επίγεια άστρα με τα Ουράνια!

Φεγγοβολεί το πέλαγος

πανσέληνα φεγγάρια

και ένα Φως καθάριο

σε λούζει, Μάνη, Γη μου!

apodraseis2

Σπήλαια Δυρού

Και σαν ανοίξει η Αυλαία και τα Φώτα της Ράμπας ανάψουν,

ένα Ουράνιο Φως καταυγάζει του θεάτρου κερκίδες, σκηνές!

Είναι το Φως Ποιητών και Ηρώων, των προγόνων χρυσής εποχής,

που φωτίζει Μικρούς και Μεγάλους, με Γαλάζια Φεγγάρια Ζωής!

Είναι το φως του Σοφοκλή,

το Φως τ’ Αριστοφάνη,

χίλια φεγγάρια ανέσπερα,

Πνοή Ζωής στη Μάνη!

΄Αρχοντα ΄Ηλιε τ’ Ουρανού, περνώντας απ’ τη Μάνη,

να μην ξεχνάς το Ταίναρο, το σπίτι, τους δικούς σου,

το Φως σου να ‘ναι θαλπωρή, Ζωή το πέρασμά σου

κι απ’ τον Ουράνιο θρόνο σου, ζ ε σ τ ά  να  διαφεντεύεις!

Του Ταίναρου ο Ήλιος

Δύναμη στη Ζωή μας,

Της Πέτρας η πικρή ελιά,

γλυκό κρασί της Μάνης!

taksidi-notia-peloponnisos28.jpg

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑΚΟΣ

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο-Σεπτέμβριος 2016

Advertisements

1964

Το Γύθειο το 1964

Ένα ακόμα ποίημα του πατέρα μου για την ιδιαίτερη πατρίδα του μαζί με την αγάπη του για τη θάλασσα που είναι άρρηκτα δεμένη με τον τόπο.

ΑΧ! ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ!

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Αχ! Θάλασσά μου!
Γύθειο! – Καράβι τετρακάταρτο
του στοχασμού μου αντάρα
και στον ψηλότερο ιστό
της Μάνης η σημαία!

Καράβι τετρακάταρτο
του νου μου φαντασία
με πλήρωμα Μανιάτισσες,
με πλήρωμα Μανιάτες,
μνήμες ολόκληρης ζωής για την πατρώα γη,
σε μια πορεία στ’ άγνωστα
του χρόνου τα λιμάνια,
με την ευχή για γυρισμό στα ήσυχα νερά!

Αχ! Θάλασσα μου!
Το πρώτο φλάμπουρο ο Γουλάς, η Καστροπολιτεία,
το δεύτερο το Γύθειο, του Γρηγοράκη η πόλη,
του κτήτορα της νέας γης
στου Κούμαρου τα πλάγια
στ’ Άγιου Δημήτρη τις αυλές
μέχρι τους Άγιους Πάντες!

Τρίτο κατάρτι το νησί, η Ομηρική Κρανάη
ένα στολίδι του γιαλού
μια ομορφιά στην πόλη,
που ύμνησε ο ποιητής στα ηρωικά του έπη,
για της Ελένης τον καημό
και τον σεβντά του Πάρη!

Και πάνω στο κατάστρωμα
-στο μώλο της Κρανάης-
λιαστά χταπόδια κρεμαστά,
δικά σου θεία δώρα,
δώρα για την παρέα μας,
για ούζο και ρακί
κέρασμα από το πλήρωμα,
κέρασμα από τη Μάνη!

Αχ! Θάλασσά μου!
Στο τελευταίο φλάμπουρο, χρυσό,
μαλαματένιο,
βάζω ολόλευκα πανιά, βάζω γαλάζια ξάρτια…
Πάει το καράβι στα βαθιά του χρόνου τα νερά
όταν τα μαύρα κύματα
βουτήξανε την πόλη!
Σήμερα η Παλιόπολη, μια ανανεωμένη πόλη
μια Ιστορία μια Ζωή
στου χρόνου τις στροφές
απλώνεται από τη θάλασσα, μέχρι την Άγια Τριάδα!

Αχ! Θάλασσά μου!
Πήρα τη βάρκα του Στρατή, γοργό θαλασσοπούλι
με την παρέα την παλιά
να βγω στο περιγιάλι!
Είδα αμμουδιές ολόχρυσες, πολύχρωμα κοχύλια,
πετράδια ροδοκόκκινα
να λάμπουνε στον ήλιο!

Με μια ματιά, μια ζωγραφιά…
ολόκληρη η πόλη!
Το κάστρο του Μαυροβουνιού,
του Κούμαρου τα πλάγια,
τ’ Αγιώργη το καμπαναριό
μέχρι τους ΄Αγιους Πάντες
και σμίγει την Παλιόπολη με την Αγία Τριάδα!

Είδα ακτές απέραντες, τουριστικά ντυμένες
με τις σημαίες στους ιστούς, ψηλά να κυματίζουν
κορίτσια απ’ όλες τις φυλές
να γλυκοφιλούν τον ήλιο!
Με αρμυρίκια ακρογιαλιές,
με σπήλαια, με βράχια,
και σαν ανθίζει η κάππαρη, η πλάση ευωδιάζει!

Πάνω στην άμμο τη χρυσή, Θεού η ευλογία!
Οι γλάροι στήνουνε χορό με γλαροφτερουγίσματα,
φλερτάροντας αφ’ υψηλά
τις χελωνοφωλιές!

Αχ! Θάλασσά μου!
Αγνάντεψα από τ’ ανοιχτά, πυργόσπιτα και κάστρα,
της μάνας Μάνης σύμβολα
στο πέρασμα του χρόνου
κι έστειλα χαιρετίσματα σε Μονεμβασιά, σε Σπάρτη
και στου Μυστρά τις εκκλησιές,
στην Καστροπολιτεία!

Σε βλέπω να έχεις αγκαλιά την όμορφη Κρανάη
όπως η Ελένη στα παλιά
την αγκαλιά του Πάρη
και να χαϊδεύει απαλά το ερωτικό σου κύμα
όλα τα βράχια του νησιού, όλα τα σπηλιαράκια!

Είδα ακόμη από εδώ το φάρο το δικό σου
να δείχνει δρόμους φωτεινούς στων καραβιών τις ρότες
να βρίσκουν ήρεμα νερά
φιλόξενα λιμάνια,
σαν του δικού σου λιμανιού, καλό αραξοβόλι!

Θα ήθελα να έβγαινα
στ’ Αλέξη το καρνάγιο,
για μια κουβέντα ναυτική
για πλοία, για καράβια
και για νεράιδες του γιαλού
και της στεριάς γοργόνες.
Αχ! Θάλασσά μου!
Του στοχασμού μου αναποδιές
στο νου μου τρικυμία…
Με τι μυαλό, με τι καρδιά, να μπω και να ρωτήσω :
Πώς τάχα βλέπεις τους γιαλούς
ακτές και περιγιάλια…
Πώς ξεδιπλώνεις τα νερά
με ήλιο, με φεγγάρι…
Το ξέρω πως τα πρωινά χαίρεσαι την αυγούλα
σαν παίζει με τα κύματα του Απόλλωνα το φως
και το φεγγάρι σαν γελά τα φλοισβοβραδινά!

Βραδιές γλυκές, ερωτικές, νύχτες ονειρεμένες,
ολόφωτες, πανσέληνες με θαλασσοφεγγαράδα!
Λόγιες βραδιές για ποιητές
τραγούδια, κομπανίες!
Και άλλες ειδυλλιακές με έναστρο ουρανό!

Και σαν τ’ αστέρια της βραδιάς
πέφτουν και ξεστρατίζουν
και σμίγουνε ερωτικά τα επίγεια με τα θεία,
κάνουμε όλοι μια ευχή και η ευχή θα πιάσει,
για όλους τους θαλασσινούς
και τους ταξιδευτάδες!

Αχ! Θάλασσά μου!
Απ’ έξω από τα Τρίνησα την άγκυρα θα ρίξω…
Θα περπατήσω στη στεριά, όπως τα γλαροπούλια
να κόψω άνθη κάππαρης
να μάσω μανουσάκια!
Να ανιχνεύσω από κοντά τις αλκυονοφωλιές
και από τ’ ανοιχτά να θεαθώ παλιά πόλη και νέα!

Θωρώντας την ακρόπολη με γκρεμισμένα τείχη,
αναπολώ τη δόξα σου και την παλιά σου αίγλη,
Βασίλισσα των Γυθεατών,
των Ελευθερολακώνων!
Και θα ΄θελα το δειλινό αυτό, με Γυθειοφεγγαράδα
να μπω μέσα στο θέατρο
ν΄ακούσω Αριστοφάνη!
Και σήμερα το Γύθειο, παλιά πόλη και νέα,
ντυμένο με της ΄Ιριδας τα χρώματα, τα φώτα,
φεγγρίζει κάτω στο γιαλό
και στο πλατύ λιμάνι,
καράβι τετρακάταρτο, καράβι ονειρεμένο!

Κι ο στοχασμός ταξιδευτής
μαζί με τα καράβια
σ’ όλες τις θάλασσες της γης
σε πόντους και πελάγη,
τα δικά σου να ονειρεύεται
τα  γ α λ α ν ά   ν ε ρ ά !

Αχ! Θάλασσά μου!
Η σκέψη πάει κ’ έρχεται
σαν του γιαλού το κύμα.
Ποιον ΄Αγιο της θάλασσας,
Θεό ή Ποσειδώνα
ν’ αναζητήσω και να βρω,
να πιάσω την κουβέντα,
για τα καράβια να μου πουν
στα ξένα π’ αρμενίζουν,
άλλα με φόρτσα τα πανιά
κι άλλα καλμαρισμένα:
«Πότε θα πνεύσει άνεμος
ούριος γυρισμού,
να δούμε τα καράβια μας
στα χωρικά νερά.»

Αχ! Θάλασσά μου!
Είμαστε όλοι στη Ζωή
ταξιδευτές στο χρόνο,
άλλοι με φάρο την καρδιά,
την πίστη, την ελπίδα
κι άλλοι χωρίς προορισμό,
βαρκούλα στ’ ανοιχτά!

Αφιερωμένο σ’ όλους τους θαλασσινούς και τους ταξιδευτάδες

Γύθειο, Αύγουστος 2015

Δημήτριος Πουλημενάκος
Υποστράτηγος ε.α.

πίνακας Γ. Ρωσσίδης

Άποψη της Κρανάης του Γυθείου με τον Άγιο Πέτρο (πίνακας του Γ. Ρωσσίδη)


Αη Λιας Κορυφη Ταυγέτου

Αη Λιάς- Κορυφή Ταυγέτου (φωτό από το blog Ευρώτας )

Ταΰγετος-Πνοή Ζωής  (του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Θυμάρι, Δενδρολίβανο, Αμάραντος

και Δάφνη

Είναι τα Δώρα μου για Σε,

Ταΰγετε, χρυσαετέ,

απ’ το δικό σου χώμα!

Η σκέψη πάει στα παλιά, ο νους μου

ταξιδεύει

τότε π’ αγαπηθήκανε

Δίας και Ταϋγέτη!

Και όπως λεν’ οι ποιητές,

εσύ δεν είσαι κόρη!

Είσαι τ’ αρσενικό βουνό,

με τις πολλές κορφές σου,

με τη μεγαλοπρέπεια και την αντρίκεια χάρη,

γίγαντας ο πατέρας σου, Άτλαντας ξακουστός!

ταυγετος

Θα πάρω τ΄άρμα τ΄ Άη Λιά

θ΄ανέβω στην κορφή σου,

για να σε δω από ψηλά,

και να θαυμάσω από κοντά,

όλους τους θησαυρούς σου!

Προσκύνημα στο χώμα σου, ο δούλος σου να κάνω,

προσκύνημα στους θησαυρούς, που κρύβεις στα φτερά σου!

Σε βλέπω πενταδάχτυλε

με χιόνια και βροχές

σε βλέπω και ηλιόλουστο να λάμπεις

ως το δείλι,

ν’ ανοίγεις τις φτερούγες σου σε Σπάρτη,

Καλαμάτα,

σε Γύθειο και σε Οίτυλο μέχρι

Αλαγονία

και ν΄αγκαλιάζεις πατρικά ολόκληρη τη Μάνη.ταυγετος 3

Είδα από εδώ ψηλά αιθέρινα παλάτια,

και τρέχει η φαντασία μου σε Νύμφες

και Νεράιδες,

στης Άρτεμης κυνήγια με λύκους

και ελάφια,

στο λυκαυγές του Απόλλωνα

να χρωμολαμπυρίζει

και στις βραδιές της Άρτεμης

με δασοφεγγαράδα!

Με σαγηνεύει ο Μυστράς,

η Καστροπολιτεία.

Με μαγνητίζουν οι εκκλησιές

πνοή Παλαιολόγων,

του Νικηφόρου περασιές,

λόγιες, θείες στιγμές!

ταυγετος 2

Σαν σε υμνούσε ο ποιητής, άνοιγαν τα ουράνια

και ο Θεός κατέβαινε μέχρι τον Άη Λιά.

Τα δάση υποκλίνονταν μπροστά στο θείο φως

και οι κορφές χαμήλωναν,

κλείνοντας τα φτερά τους!

«Τότε αντάμα και οι τρεις

ποιητής, Θεός και Συ,

σκύβατε ευλαβικά στο χώμα,

Προσκύνημα από τους θεούς,

Πνοή ζωής για μας!»

Όταν αστράφτεις και βροντάς

και κεραυνοβολείς

και ο βοριάς λυσσομανά

με χιόνια, καταιγίδες,

τότε σημαίνουν οι ουρανοί

και τα φαράγγια σειούνται,

σ’ όλα τα πλάγια του βουνού,

σ’ όλα τα καταράχια

σε όλες τις δροσοπηγές και σ’ όλους

τους καιάδες!

«Είσαι ίδιος ο Όλυμπος,

Είσαι ίδιος ο Δίας,

Είσαι ίδιος ο Άτλαντας,

Αρσενικό βουνό!»

ταυγετος4

Όταν μας φέρνεις πλούσια

τα βροχοφόρα νέφη,

όλη η φύση χαίρεται,

Θεού η ευλογία.

Κάθε σταγόνα βάλσαμο για τις πορτοκαλιές,

της κοίτης Λακεδαίμονας

και της Λακωνικής

και οι βροχές χρυσάφι σου στης Μάνης τις ελιές.

Σου πρέπουνε Ταΰγετε, διθύραμβοι,

παιάνες

όπως σε είχανε παλιά υμνήσει

οι Σπαρτιάτες,

γιατί κρατάς στα σπλάχνα σου

τη Δόξα την παλιά

κι απ’ τις νεότερες γενιές

της Αρετές της Μάνης.

ταυγετος5

Οι θησαυροί σου αθάνατοι, μάλαμα ο Μυστράς σου,

Βυζάντιο, Κατακουζηνοί και οι Παλαιολόγοι,

παγκόσμιο προσκύνημα η Σπάρτη του Λεωνίδα

παγκόσμιο προσκύνημα της Μάνης η Ανδρεία!

Αγάλλεται η Παντάνασσα και η Γιάτρισσα

σού γνέφει:

Κράτα ψηλά, Ταΰγετε, τα Άγια της φυλής μας

τα Ιερά του τόπου μας

για τη δική μας γη.

«Γιατί η Μεγαλοσύνη σου,

είναι οι θησαυροί σου,

το μυροβόλο αγέρι σου,

Πνοή Ζωής, για μας.

Θυμάρι, Δενδρολίβανο, Αμάραντος

και Δάφνη».

Δημήτριος Πουλημενάκος

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο – Απρίλιος 2015

ταυγετος Σπάρτη

Ταΰγετος-Σπάρτη

Επεξηγήσεις Ονομάτων -Μυθολογία

  1. Ταΰγετος: Το ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου. Πήρε το όνομά του από την ερωμένη και γυναίκα του Δία, την Ταϋγέτη. Η παράδοση και οι ποιητές το αποκαλούν «Αρσενικό βουνό» λόγω της υπέροχης κορμοστασιάς και της επιβλητικότητάς του.
  2. Ταϋγέτη: Κόρη του γίγαντα Άτλαντα και της Πλειόνης, υπήρξε ακόλουθος της θεάς Άρτεμης και σύζυγος του Δία. Από τη σχέση αυτή γεννήθηκε ο Λακεδαίμονας.
  3. Απόλλωνας & Άρτεμη: Δίδυμα παιδιά του Δία με τη Λητώ. Για την περιοχή του Ταϋγέτου ο Απόλλωνας είχε αναλάβει τη δημιουργία ενός ιδανικού «Λυκαυγούς» και η Άρτεμη -που λέγεται και Σελήνη- τη δημιουργία ενός ιδανικού «Λυκόφωτος» με άπλετη φεγγαράδα.
  4. Σπάρτη: Κόρη του Ευρώτα και σύζυγος του Λακεδαίμονα.
  5. Νύμφες: Μικρές θεότητες των βουνών, των δασών κ.λ.π. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ομορφιά τους είχε τη δύναμη να εμπνέει τους ποιητές. Γι αυτό οι ποιητές αποκαλούνται και «Νυμφόπληκτοι».
  6. Πενταδάκτυλος: Άλλη ονομασία του Ταϋγέτου, ιδιαίτερα στα βυζαντινά χρόνια. Επίσης λεγόταν και Μακρινός και Αγιολιάς. Η ονομασία «Πενταδάκτυλος» είναι για τις πέντε κεντρικές του κορυφές στο μέσο του μήκους του (στο ύψος της Σπάρτης).
  7. Αλαγονία: Το δυτικό τμήμα του κεντρικού Ταϋγέτου, προς την πλευρά της Καλαμάτας (ανήκει στο Ν. Μεσσηνίας).
  8. Αη Λιάς: Το ψηλότερο σημείο του Ταϋγέτου. Εκεί βρίσκεται και το ομώνυμο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου και οι κατασκηνώσεις κάθε καλοκαίρι των παιδιών της Ιεράς Μητροπόλεως Σπάρτης.
  9. Παλαιολόγοι-Κατακουζηνοί: Μεγάλες αυτοκρατορικές οικογένειες. Τις βρίσκουμε εκτός από την Κωνσταντινούπολη και σε πολλά άλλα μέρη. Είχαν σαν κέντρο την Καστροπολιτεία του Δεσποτάτου του Μυστρά.
  10. Νικηφόρος: Πρόκειται για τον υμνητή του Ταϋγέτου, Νικηφόρο Βρεττάκο, νεοέλληνα ποιητή και ακαδημαϊκό.
  11. Παντάνασσα-Γιάτρισσα: Προσωνύμια της Παναγίας στο Μυστρά και στο Μοναστήρι της Καστάνιας αντίστοιχα.

Δημήτριος Πουλημενάκος, Υποστράτηγος ε.α., Γύθειο – Απρίλιος 2015

NikiforosVrettakos2_419081313

Νικηφόρος Βρεττάκος -Ταΰγετος


Η Μάνη από το δάσος της Βασιλιής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Η Μάνη από το δάσος της Βασιλικής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Περιδιαβάζοντας τη Μάνη

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Τη Μάνη περιδιαβάζοντας

σαν άλλος Παυσανίας,

ξεκίνησα απ’ το Ταίναρο

τα άδυτα του Άδη,

του Ποσειδώνα το Ιερό

ακρόβραχο της Μάνης.

Ο στοχασμός μου χάνεται

σε μύθους και σε θρύλους

σε Δράκους και σε Πειρατές

που λήστευαν τον τόπο

και σε Νεράιδες του γιαλού

που αφέντευαν τη Μάνη.

Προσκύνημα και προσευχή

σ΄αυτό τον άγιο τόπο,

το πέρασμα στα Ιερά

του Ταίναρου τα βράχια

Φασκομηλιά να Μυριστείς

Ρίγανη και Θυμάρι.

Ανέβηκα και στο Σαγιά

στην πιο ψηλή κορφή του

Είδα τη Μάνη ολόκληρη,

τη Μέσα και την Έξω.

Κι έστειλα χαιρετίσματα

σε Κρήτη και Τσιρίγο.

Ανοίγεται το μάτι σου

και χάνεται η μνήμη

σε μύθους και σε ήρωες

στου Πύρριχου τα πλάγια

στα Κάστρα τα θεόχτιστα

της πέρα Κελεφάς.

Πέτρα με πέτρα στη σειρά

η γη σου Ανδρογέννα,

κάθομαι και στοχάζομαι

Μανιάτης ταπεινός:

«Πατρίδα, Πίστη κι Αρετή

η πέτρα σου μυρίζει,

που τη λαξεύουν τα παιδιά

όπου της γης Μανιάτες».

Δάκρυ ελιάς η πέτρα σου

και θρήνος τα βουνά σου

Παιάνες για τα τέκνα σου

στο πέρασμα του χρόνου

Χίλια στεφάνια δάφνινα

της Μάνης μοιρολόγια

Θούριοι, Ύμνοι εθνικοί

για την Ελευθερία.

Ύστερα στον Ταΰγετο

πήγαν τα βήματά μου

και είδα απο ‘κει ψηλά

χωριά και πολιτείες

Είδα τα κάστρα τ’ Αλμυρού

τους Πύργους της Αβίας,

της Καρδαμύλης Εκκλησιές

μπαρουτοβολισμένες.

Σαν ευλαβής προσκυνητής

στο Μέγα Μοναστήρι,

της Παναγιάς της Γιάτρισσας

μπήκα για προσευχή

Ανοίγουν τα Ουράνια

νιώθεις κι εσύ θεός

η Γιάτρισσα προστάτιδα

όλων των Μανιατών.

Τ’ αγέρι του Ταΰγετου

σμίγει με υμνωδία

και άρωμα απλώνεται

λιβάνι και θυμάρι

Ύμνος στη Θεομήτορα

της μέλισσας τραγούδι.

Και από τον Ταΰγετο

φεύγω με μια ευχή:

«Το Ρόδο το Αμάραντο

Από ψηλά να σκέπει,

Όλου του κόσμου τα παιδιά

Και τα παιδιά της Μάνης».

Στα κακοτράχαλα βουνά

τα μαύρα του Πολυαράβου,

κάθησα κι αφουγκράστηκα

να δω τι θα μου πουν:

«Αντιλαλούν οι ρεματιές

και σειούνται τα ρουμάνια,

τα βράχια τα απόκρημνα,

οι αητοφωλιές»

Οι μοναχοί τα σήμαντρα

χτυπούν στα Μοναστήρια

και οι παπάδες στα χωριά

χτυπάνε τις καμπάνες:

«Η Μάνη αντιστάθηκε

στου Ιμπραήμ τ΄ ασκέρι.

Εδώ κατατροπώθηκαν

τα στίφη του Ιμπραήμ».

Και στο Διρό κατέβηκα

πήγα στο Ακρογιάλι.

Να δω Μανιάτισσες τρανές,

να δω και τα δρεπάνια

που πέταξαν στη θάλασσα

του Ιμπραήμ τ΄ ασκέρια.

«Αιώνιο Προσκύνημα

Όλων των Μανιατών

Αιώνιος ο Θαυμασμός

Όλων των Γενεών»

Όλοι με καλοδέχτηκαν,

με την καλή καρδιά τους

Με πήγανε στους Πύργους τους

κι άλλοι στα φτωχικά τους.

Μου έδειξαν  τα «έχη» τους

μου ‘δειξαν τη σοδειά τους.

Κρασί απ’ τα αμπελάκια τους

και μέλι θυμαρίσιο,

το λάδι και το σύγκλινο

μεσ’ τα βαθιά πιθάρια.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Ολόθερμοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κατέβηκα στα Σπήλαια

μέσα στους Σταλαχτίτες,

κι αντάμωσα με τους θεούς

με Δράκους και Νεράιδες.

Σε πιάνει δέος! θαυμασμός!

σαν βλέπεις τα παλάτια

τη Μάνα τη Μανάτισσα

σε θρόνο καθισμένη

Γλυπτά αριστουργήματα,

έργα της θείας φύσης.

Πήγα στα πανηγύρια τους

πήγα και στις χαρές τους

Μανιατοπούλες λυγερές

να μπαίνουν στο χορό,

με φορεσιές Μανιάτισσας

ζωσμένες τα δρεπάνια

με τις δαντέλες στις ποδιές

πανέμορφες κυράδες.

«Σύμβολα του αγώνα τους

Για το δικό τους τόπο

Σύμβολα του αγώνα τους

Για την Ελευθερία»

Και απ’ το Διρό στο Οίτυλο

εκεί κατά το δείλι

Αντίκρισα μια ζωγραφιά

ν΄ απλώνεται στην πλάση

σαν ν’ αγκαλιάζει η Παναγιά

τη Μάνη πέρα ως πέρα

της αμφιλύκης χρώματα,

του ήλιου οι ανταύγειες.

Περνώντας από το Βαχό

είπα να ξαποστάσω,

κι από του Πόρου τις πηγές

κρύο νερό να πιώ.

Βγάζω από το δισάκι μου

ψωμί, ελιές, σταφύλια,

που μου ‘δωσαν οι φίλοι μου

από τη Μέσα Μάνη.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Φιλόξενοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κι όταν στο Γύθειο έφτασα

προτίμησα να μείνω

Στην πόλη την ηλιόλουστη

στην πόλη με τα φώτα

Στην πόλη των Ακαδημαϊκών

στην πόλη των Γραμμάτων

Στην πόλη που σεργιάνισε

ο Πάρης την Ελένη

Στην πόλη που ερωτεύτηκα

την πόλη που αγαπάω.

Γύθειο, πόλη της Έριδος

Θεών και Ημιθέων

Του Ηρακλή, του Απόλλωνα

και του Ολυμπίου Δία.

Της Αθηνάς, της Άρτεμης,

του Κάστορα, του Ερμή.

Να διεκδικούν τον κτήτορα

ποιός θα την διαφεντεύει.

Ηλιόλουστη σαν σήμερα

παλιά πόλη και νέα

Όλη να καθρεπτίζεται

στου λιμανιού τη γυάλα

Λαμπρό λιμάνι του Μωριά

και καύχημα της Μάνης.

……

Φεβρουάριος 2015

Αφιερωμένο στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου

και σ’ ‘όλα τα παιδιά της Μάνης

Δημήτριος Πουλημενάκος


Από τη σελίδα στο YT της eldimi eldimaki που ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τιμή!

Εδώ καθόμουν καρτερώντας,
πλην μην καρτερώντας τίποτα,
πέρα από το καλό και το κακό,και πότε
χαιρόμουν το φως,πότε τον ίσκιο,κι ήσαν όλα
μόνο παιχνίδι,μόνο θάλασσα,μόνο μεσημέρι,
μόνο άσκοπος καιρός.
Και άξαφνα,ω φίλε, το Ένα γίνηκε Δύο…

Είναι ένα παραμύθι,μια ιστορία από εκείνες που νιώθουμε ότι ξέρουμε,που είναι τόσο γνώριμες ώστε χτυπάει το καμπανάκι του συναγερμού μέσα μας,για την χαμένη καταγωγή μας,και την νοσταλγία μας που πηγάζει από τα βάθη των αιώνων!
Ένα αστέρι,μια γυναίκα νεράιδα που το φως της εξαπλώνεται πάνω από τις σκιές της Μάνης,και που ο χρόνος κρατά το δικό του ημερολόγιο,στο άυλο γίγνεσθαι της αιωνιότητας…Σ΄αυτό το μαγικό τοπίο της Ελλάδος,στην Μάνη,στο σπήλαιο Δυρού,στα έγκατα της θάλασσας,και πέρα από τα ανθρώπινα πεπραγμένα,ο Βασίλης Πουλημενάκος βρέθηκε στο κοινό σημείο επαφής δυο κόσμων,του φθαρτού,και του άυλου,και έπεσε σε έκσταση »ποιητική» κοντά της…
Δικό του το κείμενο,η συνέχεια της ιστορίας στο βίντεο,και τον συστήνω,σε όσους ακόμη δεν τον γνωρίζουν
» Τάδε έφη Βασίλης Πουλημενάκος

Εικονοποίηση: eldimi eldimaki

Η Νεράιδα της Μάνης (Ανέκδοτο δισκογραφικά) ✿ڿڰ ♥ ♪♫Από το ομώνυμο βιβλίο Η Νεράιδα της Μάνης
Κείμενο: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική: zero-project
Αφήγηση: Δήμητρα Τάμπαση – Ηθοποιός, ραδιοφ. παραγωγός
Μετάφραση στην Αγγλική γλώσσα: Τάνια Κρητικού
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τα σαίνια,τους συντοπίτες μου εδώ στην Καβάλα,που έχουν τις εκδόσεις Σαίτα.Κυκλοφορεί σε μορφή .pdf,και μπορείτε να το κατεβάσετε,και να το διαβάσετε ελεύθερα!
Σύνδεσμος: http://www.saitapublications.gr/2013/…

Επίσης η μουσική από το προσωπικό ιστολόγιο του μουσικοσυνθέτη : http://www.zero-project.gr/music/audi…
Το Κείμενο από το ιστολόγιο του Βασίλη Πουλημενάκου : https://vasilis67.wordpress.com/
και το κανάλι του στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCbu8…

Faces book Δήμητρα Τάμπαση https://www.facebook.com/dimitra.tampasi
– Το ποίημα στην εισαγωγή της περιγραφής,είναι απόσπασμα από το ποιητικό έργο »Τάδε έφη Ζαρατούστρα » Φρειδερίκου Νίτσε

-Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου ανήκουν στον Βασίλη Πουλημενάκο,η μουσικοσύνθεση στον zero-project,και αντιστοίχως στους προαναφερόμενους κατόχους.
Disclaimer.The Copyright of the text belonging to Vasilis Poulimenakos,the music composition the zero-project, and respectively in the above holders.


The Fairy of Mani_cover_small H «Νεράιδα της Μάνης» έχει απελευθερωθεί στους ουρανούς του διαδικτύου και στα Αγγλικά, στις εκδόσεις Σαΐτα (Αύγουστος 2014) με τον τίτλο «The Fairy of Mani» και τη μετάφραση της Τάνυας Κρητικού. Μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε δωρεάν το e-book εδώ

Title: The Fairy of Mani

Author: Vasilis Poulimenakos

ISBΝ: 978-618-5040-87-1

Contributors

Cover Page Design: Stefania Veldemiry
Translation from Greek: Tanya Kritikou
Editing: Tina Moschovi
Page layout: Iraklis Lampadariou

Description

The Fairy of Mani lives in the caves of Inner Mani and Oitylo but her favourite beach is Porto Cayo, located in the southern neighbourhood of Cape Tainaron. From centuries, the summers you will find her hang about there.

Sometimes she stands nailed on the tall rocks, at others she basks in Armenopetra, scanning the ships which sail timidly around Cape Maleas, and sending fortunate words and smiles. Most of the times, though, she is lost into the blue waters, transforms into mermaid, finds home in the sea bottom and saunters on the earth at nights…

This book has been flying on the Internet since August 2014.

 

 


automon_whiteOι εφαρμογές του Αντώνη Πανώρη Αutomon για Android επιτρέπουν να κατεβάσετε στο tablet και στο smartphone e-books μικρά ή μεγάλα και να τα διαβάσετε ή να τα ξαναδιαβάσετε οπουδήποτε είσαστε κάτω από ομπρέλες, σε ξαπλώστρες, σε αμμουδερές παραλίες και μη.. .

Εχουν ανέβει από τον Αντώνη Πανώρη και τα τρία βιβλία που έχω κυκλοφορήσει με τις Eκδόσεις Σαΐτα  σε καλαίσθητα και ευχάριστα στην ανάγνωση applications .

«Η Νεράιδα της Μάνης» είναι μια ιστορία που αγαπήθηκε και ταιριάζει με το καλοκαίρι. Απλά κάνετε download -δωρεάν βέβαια- και οδηγείται το βιβλίο σαν εφαρμογή στο tablet και στο smartphone σας και σας κάνει παρέα.[PouBas_HNTM] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Η Νεράιδα της Μάνης ζει στις σπηλιές της Μέσα Μάνης και του Οιτύλου αλλά η αγαπημένη της παραλία είναι στο Πόρτο Κάγιο, στη νοτιότερη γειτονιά του Ταινάρου. Εδώ και αιώνες, τα καλοκαίρια, θα τη βρεις εκεί να τριγυρίζει.   Άλλες φορές, στέκεται καρφωμένη στα βράχια ψηλά κι άλλες, λιάζεται στην Αρμενόπετρα, αγναντεύοντας τα πλοία που καβατζάρουν δειλά τον Κάβο Μαλέα, στέλνοντας καλότυχες λέξεις και χαμόγελα. Τις πιο πολλές όμως, χάνεται στα γαλάζια νερά, μεταμορφώνεται σε γοργόνα, βρίσκει σπίτι στον βυθό και σουλατσάρει στη στεριά τα βράδια…

«Η σύγκρια» [PouBas_HS] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]είναι μια ακόμα μανιάτικη ιστορία που έχει γίνει application Automon Android. Είναι ένα αφήγημα γραμμένο σαν παραμύθι για μεγάλους κατάλληλο και για τις εφηβικές ηλικίες.

Καταγράφει τη σκληρή σκέψη της Μάνης της εποχής του 1870 αλλά και παρατηρεί με τα μάτια της εποχής μας το έθιμο της σύγκριας, που ήταν εθιμικό δίκαιο στην παλιά Μάνη. Η ανάγκη, ο κλήρος και το χρέος, ξεπερνούσε τις όποιες οικογενειακές και θρησκευτικές αντιρρήσεις.

[PouBas_DATL] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Πιο μεγάλο σαν e-book, ένα μικρό μυθιστόρημα είναι η «Δαντέλα από τον Λίγηρα» ιδανικό για πειρατικές ή ανατολίτικες σκέψεις

Αξίζει να διαβάσετε και τα τρία e-books γιατί όπως καταλήγει και το τρίτο.«…στην αγάπη τίποτα δεν απαιτείται. Και τίποτα δεν χαρίζεται. Πολλές φορές το τίμημα της αγάπης είναι βαρύ σαν αλγέρικο σπαθί κι ακριβό όσο μια δαντέλα από τον Λίγηρα…»



photo1141171430szhjiz

Η Νεράιδα της Μάνης, αφήγημα, Οκτώβριος 2013
Συγγραφέας: Βασίλης Πουλημενάκος
Εκδόσεις Σαϊτα
Ζωγραφιά εξωφύλλου: Στεφανία Βελδεμίρη
Επιμέλεια, Διορθώσεις, Σελιδοποίηση, Σύνθεση εξωφύλλου: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Η Νεράιδα της Μάνης, 2014
Κωνσταντίνος Παπαεμμανουήλ
Κατασκευή από πηλό, πέτρα και ακρυλικό χρώμα,
14 x 12,5 x 9 εκ.
The Fairy of Mani, 2014
Construction of clay, rock and acrylic color,
14 x 12,5 x 9 cm

Aφήγηση: Δήμητρα Τάμπαση, ηθοποιός, ραδιοφ. παραγωγός
Kείμενο: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική: zero-project
Ιούλιος 2012

 

Γύθειο 1963


Απόσπασμα από το ντοκιμανταίρ «Λακωνία» του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου με αφηγητή τον Γιώργο Κάρτερ. To κομμάτι αυτό που αφορά το Γύθειο συνοδεύεται με το σχόλιο:
«Πανοραμικά πλάνα του Γυθείου από ψηλά. Άποψη των οικημάτων. Ψαράδες μαζεύουν τα δίχτυα τους στο λιμάνι. Άποψη του μικρού νησιού της Κρανάης απέναντι από το Γύθειο.»

Η πρωτότυπη ταινία βρίσκεται στο λινκ http://mam.avarchive.gr/portal/digitalview.jsp?get_ac_id=3484&thid=14060 του Ε.Ο.Α. όπου αναφέρεται το 1970 σαν περίοδος των γεγονότων του φιλμ.
Η περίοδος όμως που αφορά το Γύθειο είναι οπωσδήποτε πριν κατασκευασθεί ο νέος δρόμος για τη Μάνη και κατεδαφιστεί η Δημοτική Αγορά (στο σημερινό Κέντρο Υγείας.), γεγονότα της δεκαετίας του ’60 ενώ στην ταινία εικονίζεται η προηγούμενη κατάσταση Η ταινία τοποθετείται χρονικά στο 1963 ως το 1965, το έτος αυτό αναφέρεται σε άλλο σημείο του φιλμ, ίσως λοιπόν να έχει γίνει τμηματικά.
Στην σπάνια ταινία φαίνεται όρθιο το κτίριο Αλεξάκου (το παλιό «Σχολαρχείο») στην Ένωση της Κρανάης που κατεδαφίστηκε επίσης για να περάσει ο νέος δρόμος. Στην αρχή της περιήγησης στο Γύθειο από ψηλά ξεχωρίζει ο χώρος του γηπέδου που έχει μπαζωθεί αλλά δεν είναι ακόμα διαμορφωμένος σε γήπεδο με εξέδρα. Αμέσως μετά εμφανείς οι κατασκευές της εξόδου του Ξηριά που περνάει υπόγεια της οδού Ερμού και αδειάζει πλάι στο γήπεδο.
O παλιός ταρσανάς στο Νησί σε πλήρη λειτουργία, τα λιγοστά αυτοκίνητα, το παραδοσιακό άπλωμα των διχτυών στην παραλία, οι σιδερένιες κολώνες της Πανηλεκτρικής, οι σμιλεμένες κυλίστρες, τα σκαμμένα πρόσωπα, υπογράφουν μια εποχή που δεν θα ξαναγυρίσει.

ΥΓ. Στην ταινία διακρίνονται ο ο μπαρμπα-Αλέξης να καλαφατίζει ένα σκαρί στο καρνάγιο του στην Κρανάη, ο Κούζουνας να απλώνει δίχτυα στην παραλία, ο Δαχτυλίδης σε γνώριμη θέση να βαράει τα χταπόδια του, το «σαραβαλάκι» όπως το έλεγαν (το γαλάζιο αυτοκίνητο) του Κοντογιάννη να τριγυρίζει στην πλατεία όπως και το φορτηγό του Τσαρπαλή να τραβάει για το μεροκάματο. Χαρακτηριστικές φιγούρες και εικόνες της εποχής.
Βασίλης Πουλημενάκος

Τίτλος: Λακωνία
Είδος: Ντοκιμαντέρ
Κουτελιδάκης Νίκος: Σκηνοθεσία
Υπουργείο Προεδρίας: Παραγωγή
Χατζηαθανασίου Νίκος: Σενάριο
Καραμανίδης Βαγγέλης: Φωτογραφία, Μοντάζ
Κάρτερ Γιώργος: Αφηγητής


Το κείμενο δημοσίευτηκε στο σάιτ των εκδόσεων Σαΐτα στις 25/10/2013.

 
«…κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
μαζί με σένα…»
Άκουγα τους στίχους του Σταύρου Σταύρου στο τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα «Για σένα» και σκεφτόμουν πόσο όμορφο θα ήταν να μπορούσαν να πετάξουν και τα γραπτά σαν όνειρα, τόσο απλά και τόσο αέρινα σαν ένα χάρτινο φτερό, φτάνοντας ψηλά στον ουρανό χωρίς να περνάνε από άλλες σκέψεις και παραμέτρους.
1398452_476507672464775_379582248_oΤότε θυμήθηκα ότι κάπου είδα ένα site, είχε μια σαΐτα για σήμα, σαν αυτές που πετάγαμε παιδιά στο δάσκαλο ή τις βάφαμε, φτιάχναμε περίτεχνα τάχα την ουρά τους και τις στέλναμε να ταξιδέψουν και να φύγουν μακριά, απλά για να ταξιδέψουν.
Μπήκα με λαχτάρα στη Σαΐτα και όταν άνοιξα το πρώτο βιβλίο με πλημμύρισε ένα κύμα από χαμόγελα και παιδικές ψυχές, από παραμύθια πολύχρωμα με εικόνες και περιγραφές, με υλικά το συναίσθημα και την ελπίδα, αντίκρισα ένα κόσμο ολόκληρο που με ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και πιο πέρα ακόμα. Είδα την κατάθεση ψυχής του-της συγγραφέα να γίνεται κτήμα του φίλου πλέον εκδότη Ηρακλή Λαμπαδαρίου και εκείνος να συνεχίζει σαν γαϊτανάκι δημιουργικό το παιχνίδι της απογείωσης βαδίζοντας στα ίδια χνάρια.
Με χαρά διαπίστωσα ότι θα μπορούσαν και γραπτά για μεγαλύτερους να συμμετάσχουν σε αυτές τις πτήσεις και εντόπισα πολλές και ενδιαφέρουσες συμμετοχές -συγγραφικές καταθέσεις.
Έτσι βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα σε παιδιά και σε μεγάλους, πετώντας σαν σαΐτες στον ουρανό, δύο δικά μου αφηγήματα, τη «Νεράιδα της Μάνης» και τη «Σύγκρια» που έγραψα με κέντρο την αγαπημένη μου Μάνη, τον τόπο των γονιών μου, αλλά και το μέρος που έζησα αμέτρητα καλοκαίρια πιάνοντας τον παλμό των ανθρώπων και την αίσθηση της ιστορίας που κρύβει η σκληρή γη.
1397016_477594785689397_1113091417_o
Η «Νεράιδα της Μάνης» είναι ένα αφήγημα που αναπτύσσει τις ανάσες και τις μυρωδιές του τόπου, τις εικόνες και τα χρώματα που ο ήλιος της Μάνης αντανακλά στα συναισθήματα και τα πρόσωπα των ανθρώπων, τα μαγεύει και τα κάνει πιο οικεία και πιο παραμυθένια. Δεν είναι τυχαίο που μια νεράιδα υπάρχει σε κάθε σπίτι μανιάτικο και το ερώτημα για το αν υπάρχει ή όχι Νεράιδα της Μάνης καλά κρατεί σαν θρύλος από αιώνες.
Η «Σύγκρια» όμως δεν είναι ένας θρύλος που έγινε αφήγημα, ήταν μια εντελώς πραγματική κατάσταση, μια ανάγκη, όταν το χρέος, στα παλιότερα βέβαια χρόνια, υπερέβαινε κάθε οικογενεική και θρησκευτική παραδοχή. Νόμος άγραφος επέτρεπε την ιδιότυπη εγκατάσταση μιας σύγκριας σε ένα σπίτι, γιατί στην αδούλωτη χώρα της Μάνης υπήρχαν κι αυτοί. Η ιστορία εκτυλίσσεται στο 1870 και συνοδεύεται από λεξικό για μερικές δύσκολες λέξεις.

Ευχαριστώ θερμά τις εκδόσεις Σαΐτα, τον Ηρακλή Λαμπαδαρίου και τους υπεύθυνους αξιολόγησης για την εκτίμηση στα δυο διαφορετικής υφής μανιάτικα αφηγήματά μου. Επίσης πολλά ευχαριστώ στην Στεφανία Βελδεμίρη και μπράβο για την ζωγραφιά που στόλισε το εξώφυλλο της Νεράιδας της Μάνης και ομόρφυνε με την εικόνα της την ιστορία. Καλή συνέχεια σε όλους και στη Σαϊτα ευχές για πολλές απελευθερώσεις. Τα όνειρα εκεί πάνω ζουν, ελεύθερα.

Bασίλης Πουλημενάκος

ΥΓ. Τα δύο αφηγήματα κυκλοφόρησαν ελεύθερα σε e-book από τις εκδόσεις Σαΐτα, τον Οκτώβριο 2013.

saitalogo.PNG