RSS

Category Archives: Best of

Tα τραγούδια μου


 
1 σχόλιο

Posted by στο 12 Σεπτεμβρίου 2016 σε Best of, Καλλιτεχνικά, Στίχοι, Τραγούδια

 

Κάποιο σύννεφο αστέρι (Σαν πουλί)


Μετά από αρκετό καιρό αναρτώ βίντεο από ένα καινούργιο τραγούδι με ένα αγαπημένο στίχο  που έγραψα πριν αρκετά χρόνια το «Σαν πουλί» και με τον συνθέτη-τραγουδιστή Κώστα Γαλίτη, που μου έκανε την τιμή να το μελοποιήσει, σαν τραγούδι ονομάζεται πια «Κάποιο σύννεφο αστέρι». Στην εγγραφή του τραγουδιού εκτός από την ερμηνεία ο Κώστας Γαλίτης παίζει κλασσική κιθάρα και φυσαρμόνικα.

Kάποιο σύννεφο αστέρι (Σαν πουλί)

ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Γαλίτης
ΣΤΙΧΟΙ: Βασίλης Πουλημενάκος

Με ταξίδευες με χάδια
και σου άφηνα σημάδια
Το κορμί σου μια μικρή ζεστή φωλιά
Σου μιλούσα τραγουδούσα στο πλευρό σου ξενυχτούσα
και πλημμύριζε το βράδυ μυστικά

Με ρωτούσες και γελούσα,
αν κοιμόμουν άμα ζούσα
Και με φίλαγες στις άκρες σαν πουλί
Αγκαλιά μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί

Ποιος χειμώνας, καλοκαίρι ποιο φθινόπωρο θα φέρει
στα ματόκλαδα την άνοιξη ξανά
κάποιο ουρανό-αστέρι, κάποιο σύννεφο-αγέρι
να χαράξουμε στη γη σαν ζωγραφιά

Με ρωτούσες και γελούσα, αν πεινούσα αν διψούσα
Και με κέρναγες μια στάλα σαν πουλί
Άγγελέ μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί..

πουλια

 
Σχολιάστε

Posted by στο 26 Ιουνίου 2016 σε Best of, Βίντεο, Στίχοι, Τραγούδια

 

Ετικέτες: ,

Αχ! Θάλασσά μου!


1964

Το Γύθειο το 1964

Ένα ακόμα ποίημα του πατέρα μου για την ιδιαίτερη πατρίδα του μαζί με την αγάπη του για τη θάλασσα που είναι άρρηκτα δεμένη με τον τόπο.

ΑΧ! ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ!

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Αχ! Θάλασσά μου!
Γύθειο! – Καράβι τετρακάταρτο
του στοχασμού μου αντάρα
και στον ψηλότερο ιστό
της Μάνης η σημαία!

Καράβι τετρακάταρτο
του νου μου φαντασία
με πλήρωμα Μανιάτισσες,
με πλήρωμα Μανιάτες,
μνήμες ολόκληρης ζωής για την πατρώα γη,
σε μια πορεία στ’ άγνωστα
του χρόνου τα λιμάνια,
με την ευχή για γυρισμό στα ήσυχα νερά!

Αχ! Θάλασσα μου!
Το πρώτο φλάμπουρο ο Γουλάς, η Καστροπολιτεία,
το δεύτερο το Γύθειο, του Γρηγοράκη η πόλη,
του κτήτορα της νέας γης
στου Κούμαρου τα πλάγια
στ’ Άγιου Δημήτρη τις αυλές
μέχρι τους Άγιους Πάντες!

Τρίτο κατάρτι το νησί, η Ομηρική Κρανάη
ένα στολίδι του γιαλού
μια ομορφιά στην πόλη,
που ύμνησε ο ποιητής στα ηρωικά του έπη,
για της Ελένης τον καημό
και τον σεβντά του Πάρη!

Και πάνω στο κατάστρωμα
-στο μώλο της Κρανάης-
λιαστά χταπόδια κρεμαστά,
δικά σου θεία δώρα,
δώρα για την παρέα μας,
για ούζο και ρακί
κέρασμα από το πλήρωμα,
κέρασμα από τη Μάνη!

Αχ! Θάλασσά μου!
Στο τελευταίο φλάμπουρο, χρυσό,
μαλαματένιο,
βάζω ολόλευκα πανιά, βάζω γαλάζια ξάρτια…
Πάει το καράβι στα βαθιά του χρόνου τα νερά
όταν τα μαύρα κύματα
βουτήξανε την πόλη!
Σήμερα η Παλιόπολη, μια ανανεωμένη πόλη
μια Ιστορία μια Ζωή
στου χρόνου τις στροφές
απλώνεται από τη θάλασσα, μέχρι την Άγια Τριάδα!

Αχ! Θάλασσά μου!
Πήρα τη βάρκα του Στρατή, γοργό θαλασσοπούλι
με την παρέα την παλιά
να βγω στο περιγιάλι!
Είδα αμμουδιές ολόχρυσες, πολύχρωμα κοχύλια,
πετράδια ροδοκόκκινα
να λάμπουνε στον ήλιο!

Με μια ματιά, μια ζωγραφιά…
ολόκληρη η πόλη!
Το κάστρο του Μαυροβουνιού,
του Κούμαρου τα πλάγια,
τ’ Αγιώργη το καμπαναριό
μέχρι τους ΄Αγιους Πάντες
και σμίγει την Παλιόπολη με την Αγία Τριάδα!

Είδα ακτές απέραντες, τουριστικά ντυμένες
με τις σημαίες στους ιστούς, ψηλά να κυματίζουν
κορίτσια απ’ όλες τις φυλές
να γλυκοφιλούν τον ήλιο!
Με αρμυρίκια ακρογιαλιές,
με σπήλαια, με βράχια,
και σαν ανθίζει η κάππαρη, η πλάση ευωδιάζει!

Πάνω στην άμμο τη χρυσή, Θεού η ευλογία!
Οι γλάροι στήνουνε χορό με γλαροφτερουγίσματα,
φλερτάροντας αφ’ υψηλά
τις χελωνοφωλιές!

Αχ! Θάλασσά μου!
Αγνάντεψα από τ’ ανοιχτά, πυργόσπιτα και κάστρα,
της μάνας Μάνης σύμβολα
στο πέρασμα του χρόνου
κι έστειλα χαιρετίσματα σε Μονεμβασιά, σε Σπάρτη
και στου Μυστρά τις εκκλησιές,
στην Καστροπολιτεία!

Σε βλέπω να έχεις αγκαλιά την όμορφη Κρανάη
όπως η Ελένη στα παλιά
την αγκαλιά του Πάρη
και να χαϊδεύει απαλά το ερωτικό σου κύμα
όλα τα βράχια του νησιού, όλα τα σπηλιαράκια!

Είδα ακόμη από εδώ το φάρο το δικό σου
να δείχνει δρόμους φωτεινούς στων καραβιών τις ρότες
να βρίσκουν ήρεμα νερά
φιλόξενα λιμάνια,
σαν του δικού σου λιμανιού, καλό αραξοβόλι!

Θα ήθελα να έβγαινα
στ’ Αλέξη το καρνάγιο,
για μια κουβέντα ναυτική
για πλοία, για καράβια
και για νεράιδες του γιαλού
και της στεριάς γοργόνες.
Αχ! Θάλασσά μου!
Του στοχασμού μου αναποδιές
στο νου μου τρικυμία…
Με τι μυαλό, με τι καρδιά, να μπω και να ρωτήσω :
Πώς τάχα βλέπεις τους γιαλούς
ακτές και περιγιάλια…
Πώς ξεδιπλώνεις τα νερά
με ήλιο, με φεγγάρι…
Το ξέρω πως τα πρωινά χαίρεσαι την αυγούλα
σαν παίζει με τα κύματα του Απόλλωνα το φως
και το φεγγάρι σαν γελά τα φλοισβοβραδινά!

Βραδιές γλυκές, ερωτικές, νύχτες ονειρεμένες,
ολόφωτες, πανσέληνες με θαλασσοφεγγαράδα!
Λόγιες βραδιές για ποιητές
τραγούδια, κομπανίες!
Και άλλες ειδυλλιακές με έναστρο ουρανό!

Και σαν τ’ αστέρια της βραδιάς
πέφτουν και ξεστρατίζουν
και σμίγουνε ερωτικά τα επίγεια με τα θεία,
κάνουμε όλοι μια ευχή και η ευχή θα πιάσει,
για όλους τους θαλασσινούς
και τους ταξιδευτάδες!

Αχ! Θάλασσά μου!
Απ’ έξω από τα Τρίνησα την άγκυρα θα ρίξω…
Θα περπατήσω στη στεριά, όπως τα γλαροπούλια
να κόψω άνθη κάππαρης
να μάσω μανουσάκια!
Να ανιχνεύσω από κοντά τις αλκυονοφωλιές
και από τ’ ανοιχτά να θεαθώ παλιά πόλη και νέα!

Θωρώντας την ακρόπολη με γκρεμισμένα τείχη,
αναπολώ τη δόξα σου και την παλιά σου αίγλη,
Βασίλισσα των Γυθεατών,
των Ελευθερολακώνων!
Και θα ΄θελα το δειλινό αυτό, με Γυθειοφεγγαράδα
να μπω μέσα στο θέατρο
ν΄ακούσω Αριστοφάνη!
Και σήμερα το Γύθειο, παλιά πόλη και νέα,
ντυμένο με της ΄Ιριδας τα χρώματα, τα φώτα,
φεγγρίζει κάτω στο γιαλό
και στο πλατύ λιμάνι,
καράβι τετρακάταρτο, καράβι ονειρεμένο!

Κι ο στοχασμός ταξιδευτής
μαζί με τα καράβια
σ’ όλες τις θάλασσες της γης
σε πόντους και πελάγη,
τα δικά σου να ονειρεύεται
τα  γ α λ α ν ά   ν ε ρ ά !

Αχ! Θάλασσά μου!
Η σκέψη πάει κ’ έρχεται
σαν του γιαλού το κύμα.
Ποιον ΄Αγιο της θάλασσας,
Θεό ή Ποσειδώνα
ν’ αναζητήσω και να βρω,
να πιάσω την κουβέντα,
για τα καράβια να μου πουν
στα ξένα π’ αρμενίζουν,
άλλα με φόρτσα τα πανιά
κι άλλα καλμαρισμένα:
«Πότε θα πνεύσει άνεμος
ούριος γυρισμού,
να δούμε τα καράβια μας
στα χωρικά νερά.»

Αχ! Θάλασσά μου!
Είμαστε όλοι στη Ζωή
ταξιδευτές στο χρόνο,
άλλοι με φάρο την καρδιά,
την πίστη, την ελπίδα
κι άλλοι χωρίς προορισμό,
βαρκούλα στ’ ανοιχτά!

Αφιερωμένο σ’ όλους τους θαλασσινούς και τους ταξιδευτάδες

Γύθειο, Αύγουστος 2015

Δημήτριος Πουλημενάκος
Υποστράτηγος ε.α.

πίνακας Γ. Ρωσσίδης

Άποψη της Κρανάης του Γυθείου με τον Άγιο Πέτρο (πίνακας του Γ. Ρωσσίδη)

 
1 σχόλιο

Posted by στο 18 Ιανουαρίου 2016 σε Best of, Άνθρωποι, Μανιάτικα, Στίχοι

 

Aναβοσβήνει ο Ουρανός


Αναβοσβήνει ο Ουρανός ✿ڿڰ ♥ ♪♫ Από το άλμπουμ ✿ڿڰ ♥ ♪♫» Μια Κονδυλιά Στην Άμμο» 2013
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική / Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Ερμηνεία: Μαίρη Αθανασίου
Χορωδία /Φωνητικά Λευτέρης Ελληνάκης, Ειρήνη Καριώρη, Ελπίδα Καριώρη, Γιώργος Κουσκουνάς, Σπύρος Μπέτσης, Δέσποινα Νικολάκη, Νίκη Παπαγεωργίου, Λένα Σέρρα, Σταύρος Σέρρας, Δημήτρης Τσεκούρας
Επιμέλεια Χορωδίας / διδασκαλία: Ράνια Ααρών
Κιθάρες: Παναγιώτης Λιανός
Βιολί & πλήκτρα: Δημήτρης Καζάνης
Μπάσο: Δημήτρης Κομματάς
Τύμπανα: Γιώργος Μπονάτσος

Εικονοποίηση: eldimi eldimaki

Μια χειμωνιάτικη βραδιά η άνοιξη ανασαίνει
κι ό,τι σκιρτάει στις καρδιές απόψε τις ζεσταίνει
Αναβοσβήνει ο ουρανός αστέρια μες την πόλη
βρήκε η σκοτεινιά το φως,η αγάπη αγκυροβόλι

Μια λάμψη από Χριστούγεννα πλημμύρισε το σπίτι
μια Άγια νύχτα η ανθρωπιά ντύθηκε τον πλανήτη
Αναβοσβήνει ο ουρανός η ελπίδα ξημερώνει
σαν ένας φάρος μαγικός,που τ’ όνειρο ζυγώνει

Σαν έρθει απόψε ο μικρός Χριστός με το φεγγάρι
θα ‘χω γραμμένη μιαν ευχή στο δέντρο για να πάρει
ν’ αναβοσβήνει ο ουρανός και τ’ άστρα τα θλιμμένα
σαν παιδικά χαμόγελα να γίνουν στολισμένα
σαν παιδικά χαμόγελα για πάντα στολισμένα…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Δεκεμβρίου 2014 σε Best of, Βίντεο, Στίχοι, Τραγούδια

 

e-Εφαρμογές για smartphones και tablets για τα τρία e-books


automon_whiteOι εφαρμογές του Αντώνη Πανώρη Αutomon για Android επιτρέπουν να κατεβάσετε στο tablet και στο smartphone e-books μικρά ή μεγάλα και να τα διαβάσετε ή να τα ξαναδιαβάσετε οπουδήποτε είσαστε κάτω από ομπρέλες, σε ξαπλώστρες, σε αμμουδερές παραλίες και μη.. .

Εχουν ανέβει από τον Αντώνη Πανώρη και τα τρία βιβλία που έχω κυκλοφορήσει με τις Eκδόσεις Σαΐτα  σε καλαίσθητα και ευχάριστα στην ανάγνωση applications .

«Η Νεράιδα της Μάνης» είναι μια ιστορία που αγαπήθηκε και ταιριάζει με το καλοκαίρι. Απλά κάνετε download -δωρεάν βέβαια- και οδηγείται το βιβλίο σαν εφαρμογή στο tablet και στο smartphone σας και σας κάνει παρέα.[PouBas_HNTM] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Η Νεράιδα της Μάνης ζει στις σπηλιές της Μέσα Μάνης και του Οιτύλου αλλά η αγαπημένη της παραλία είναι στο Πόρτο Κάγιο, στη νοτιότερη γειτονιά του Ταινάρου. Εδώ και αιώνες, τα καλοκαίρια, θα τη βρεις εκεί να τριγυρίζει.   Άλλες φορές, στέκεται καρφωμένη στα βράχια ψηλά κι άλλες, λιάζεται στην Αρμενόπετρα, αγναντεύοντας τα πλοία που καβατζάρουν δειλά τον Κάβο Μαλέα, στέλνοντας καλότυχες λέξεις και χαμόγελα. Τις πιο πολλές όμως, χάνεται στα γαλάζια νερά, μεταμορφώνεται σε γοργόνα, βρίσκει σπίτι στον βυθό και σουλατσάρει στη στεριά τα βράδια…

«Η σύγκρια» [PouBas_HS] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]είναι μια ακόμα μανιάτικη ιστορία που έχει γίνει application Automon Android. Είναι ένα αφήγημα γραμμένο σαν παραμύθι για μεγάλους κατάλληλο και για τις εφηβικές ηλικίες.

Καταγράφει τη σκληρή σκέψη της Μάνης της εποχής του 1870 αλλά και παρατηρεί με τα μάτια της εποχής μας το έθιμο της σύγκριας, που ήταν εθιμικό δίκαιο στην παλιά Μάνη. Η ανάγκη, ο κλήρος και το χρέος, ξεπερνούσε τις όποιες οικογενειακές και θρησκευτικές αντιρρήσεις.

[PouBas_DATL] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Πιο μεγάλο σαν e-book, ένα μικρό μυθιστόρημα είναι η «Δαντέλα από τον Λίγηρα» ιδανικό για πειρατικές ή ανατολίτικες σκέψεις

Αξίζει να διαβάσετε και τα τρία e-books γιατί όπως καταλήγει και το τρίτο.«…στην αγάπη τίποτα δεν απαιτείται. Και τίποτα δεν χαρίζεται. Πολλές φορές το τίμημα της αγάπης είναι βαρύ σαν αλγέρικο σπαθί κι ακριβό όσο μια δαντέλα από τον Λίγηρα…»


 
Σχολιάστε

Posted by στο 22 Ιουλίου 2014 σε Best of, Βιβλία, Μανιάτικα, Πεζά

 

Η «Δαντέλα από τον Λίγηρα» στις σελίδες του Bonus Mall mag


BonusMallmag_21Δαντέλα από τον Λίγηρα

(Αναδημοσίευση από το Bonus Mall mag)

Toυ Βασίλη Πουλημενάκου

Πριν ξεκινήσει αυτή την πτήση με τη Σαΐτα, η «Δαντέλα από τον Λίγηρα» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια σταγόνα στο ομώνυμο ποτάμι της δυτικής Γαλλίας και από έναν ήχο της σιωπηλής πόλης της Μεδίνας στη Μάλτα. Από τις πρώτες γραμμές  η ηρωΐδα, η Amandine, ντύθηκε με τον ρομαντισμό της εποχής της Αναγέννησης κάτω από τη βυσσινιά της μπέρτα, αλλά γρήγορα ξέφυγε όπως συμβαίνει συνήθως στις περιπτώσεις των νεαρών κοριτσιών. Κι έφυγε κλεφτά με τη γαλέρα του Di Angelo για τα βάθη της Ανατολής όπου έμελε να ζήσει τον πρώτο της έρωτα διανθισμένο με ανατολίτικο αισθησιασμό σε όλο του το μεγαλείο.
Ένα πάντρεμα είναι το βιβλίο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και στους τύπους των πολιτισμών της Δύσης με την Ανατολή. Μια γέφυρα. Αν και διαδραματίζεται χρονικά στο 1590 με τις τόσες αντιθέσεις, διαμάχες και διαφορετικές νοοτροπίες, στην πορεία λειαίνουν οι γωνίες και τα χαρακτηριστικά όλων γίνονται οικεία, σα να πρόκειται για ανθρώπους και καταστάσεις της διπλανής μας πόρτας.
Και γύρω απ’ όλα και μέσα η αγάπη. Αυτό το προαιώνιο αμάρτημα ή ευλογία, αυτό που ούτε ξέρει ούτε θέλει να κρίνει, απλά όταν έρχεται, αφήνεσαι να ταξιδεύεις κι όπου βγει. Για τόσο, όσο. Όπως καταλήγει και το βιβλίο:
«..Στην αγάπη τίποτα δεν απαιτείται. Και τίποτα δεν χαρίζεται. Πολλές φορές το τίμημα της αγάπης είναι βαρύ σαν αλγέρικο σπαθί κι ακριβό όσο μια δαντέλα από το Λίγηρα…»
Είχα τη χαρά αυτή τη νουβέλα να την «απελευθερώσω» στους αναγνώστες και στον απέραντο ουρανό του διαδικτύου μέσα από τις φιλόξενες Εκδόσεις Σαΐτα, με την επιμέλεια και φιλολογική φροντίδα τους δημιουργού τους Ηρακλή Λαμπαδαρίου. Στην πτήση συνταξιδεύουμε με τον Κωνσταντίνο Παπαεμμανουήλ που έχει φιλοτεχνήσει τα υπέροχα έργα με τις γαλέρες στα εξώφυλλα. Και τους δύο ευχαριστώ από καρδιάς για τη συνεργασία. Με τις Εκδόσεις Σαΐτα έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα και δύο μανιάτικα αφηγήματά μου με ξεχωριστό σκεπτικό το καθένα: «Η Νεράιδα της Μάνης» και «Η σύγκρια».
 
Μπορείτε να δείτε το παραπάνω άρθρο στη σελίδα 88 του περιοδικού Bonus Mall Mag (Τεύχος 21, Δεκέμβριος 2013) και να διαβάσετε κι άλλα ενδιαφέροντα άρθρα,  πατώντας εδώ.
ΥΓ. Τη νουβέλα «Δαντέλα από τον Λίγηρα» μπορείτε να κατεβάσετε και να διαβάσετε ελεύθερα από τη σελίδα των Εκδόσεων Σαΐτα εδώ.

 
1 σχόλιο

Posted by στο 10 Φεβρουαρίου 2014 σε Best of, Βιβλία, Πεζά

 

2013 «Get a Life» in review


The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The concert hall at the Sydney Opera House holds 2,700 people. This blog was viewed about 13,000 times in 2013. If it were a concert at Sydney Opera House, it would take about 5 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

 
2 Σχόλια

Posted by στο 31 Δεκεμβρίου 2013 σε Best of

 

Δαντέλα από τον Λίγηρα


Δαντέλα από τον Λίγηρα

Δαντέλα από τον Λίγηρα

‘Ενα ταξίδι σε λέξεις από τη Δύση στην Ανατολή στα χρόνια της Αναγέννησης..

«…Στην αγάπη τίποτα δεν απαιτείται. Και τίποτα δεν χαρίζεται. Πολλές φορές το τίμημα της αγάπης είναι βαρύ σαν αλγέρικο σπαθί κι ακριβό όσο μια δαντέλα από το Λίγηρα…»

Τίτλος:Δαντέλα από τον Λίγηρα (νουβέλα σε e-book 48 σελίδων)

Συγγραφέας: Βασίλης Πουλημενάκος
Εκδόσεις Σαΐτα
Συντελεστές:
Έργα εξώφυλλου-οπισθόφυλλου: Κωνσταντίνος Παπαεμμανουήλ
Επιμέλεια, Διορθώσεις, Σύνθεση εξωφύλλου, Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου
Κατεβάστε το δωρεάν από τη διεύθυνση: http://www.saitapublications.gr/2013/11/ebook.61.html
Και σαν application Android για smartphone μπορεί να διαβάσετε το βιβλίο εδώ μια εφαρμογή που ανέπτυξε ο Αντώνης Πανώρης. Το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και όλα τα βιβλία των Εκδόσεων Σαΐτα, ταξιδεύει ελεύθερα στο Διαδίκτυο με άδεια Creative Commons
Δαντέλα από τον Λίγηρα- Οπισθόφυλλο

Δαντέλα από τον Λίγηρα- Οπισθόφυλλο

Τα έργα στα εξώφυλλα με τους θαλάσσιους γίγαντες και τη ναυμαχία είναι του Κωνσταντίνου Παπαεμμανουήλ που ευχαριστώ θερμά για τη συνύπαρξη, όπως και τον Ηρακλή Λαμπαδαρίου και τις Εκδόσεις Σαΐτα για την σαϊτοπτήση που βρήκε για άλλη μια φορά τα φώτα του διαδρόμου.

Από την ανάρτηση του Ηρ. Λαμπαδαρίου για το βιβλίο: «Κεντρικό θέμα της νουβέλας «Δαντέλα από τον Λίγηρα» του Βασίλη Πουλημενάκου, η αγάπη. Βρίσκεται πλαισιωμένη από ένα μεθυστικό άρωμα της ανατολής και τη νοσταλγία της δύσης, προσκαλώντας σας σ’ ένα ταξίδι αισθήσεων και λέξεων. Καλή ανάγνωση!»

Στο εξώφυλλο εικονίζεται το έργο του Κωνσταντίνου Παπαεμμανουήλ: Οι θαλάσσιοι γίγαντες του 18ου αιώνα, 2012 Ακρυλικό σε πήλινο πιάτο, με διάμετρο 32 εκ.

Και στο οπισθόφυλλο το έργο του:
Ναυμαχία ανάμεσα σε αγγλικό και ολλανδικό πλοίο, 2012 Ακρυλικό σε μουσαμά με κολάζ (ξύλο, χαρτί, αλουμινόχαρτο, χαρτόνι, σπάγκος), 240 x 190 εκ. (και βάθος 70 εκ.)

 
Σχολιάστε

Posted by στο 22 Νοεμβρίου 2013 σε Best of, Βιβλία, Πεζά, Ταξίδια

 

Μέρα μου


"Woman in red skirt" by Robert Klaya

«Woman in red skirt» by Robert Klaya

«Μέρα μου»
(του Βασίλη Πουλημενάκου)
Η ζωή φίλε μου, μοιάζει με δρόμο που καλείσαι να συνεχίσεις με το αγώι σου. Απ’ όπου τον πρωτοπιάσεις.
Δεν ξέρω πόση αξία μπορεί να έχει η «στιγμή» για τον καθένα. Και πόσο μπορεί κάποιος να λατρέψει το λίγο και να αφιερώσει τη ζωή του στο ελάχιστο. Λένε ότι στον έρωτα τα θέλουμε όλα. Ψέματα. Στον έρωτα τα δίνουμε όλα. Παίρνουμε ότι μας προσφέρεται.
Σε κάποια γωνιά της Αττικής η μια στιγμή αντιστοιχούσε με τα άγχη, τα όνειρα και τις αγωνίες, τον ένα σφοδρό και τους πολλούς φτιαχτούς έρωτες της Γωγώς. Μιας όμορφης καστανομάτας δακτυλογράφου από τα Μέγαρα με μια καψούρα αιώνια για τον θαλασσινό αγαπημένο της. Μια φλόγα που ποτέ δεν σίγασε. Όσα χρόνια κι αν πέρασαν.

Ακόμα κι όταν έκλεισε το γραφείο που την απασχολούσε και η ανέχεια την έστειλε στο Αιγάλεω κι άναψε φανάρι. Άμα ήρθε η ώρα και βρέθηκε με τον πρώτο, σα να το ‘κανε με τον Παντελή ήταν για κείνη. Και μετά και με όποιον κι αν πήγαινε. Έντυνε τη σκέψη της με ένα νοερό ταξίδι στη θάλασσά του. Έκλεινε τα μάτια και ψιθύριζε «μέρα μου». Με το νου σε κείνον. Της κυβερνούσε το μυαλό. Με το μυαλό. Και να σκεφτείς ότι είχε μεγαλώσει πια. Και εκείνη αλλά μαζί κι εκείνος.

Αρκεί να τον έβλεπε. Μόνο αυτό ζητούσε. Αυτό έψαχνε. Να πάρει τη στιγμή του. Να του τα δώσει όλα. Ψυχή και σώμα. Μασιά πυρωμένη στο τζάκι που τον περίμενε. Για πάρτη του μόνο. Είκοσι χρόνια τώρα.
Γαμώτο. Είχε αρχίσει να χαλαρώνει και το κορμί της. Στο διάολο να πάνε κι οι κρέμες. Πάνω κάτω στα σαράντα, με σιλουέτα θανατηφόρα, άντεχε παρά το παίδεμα, πάλευε όμως με τον αλήτη τον χρόνο και πρόσεχε. Με τον ερχομό του θα φόραγε πάλι τη μίνι φούστα την κόκκινη κι από κάτω το σιθρού βρακί που ‘χε για κείνον μόνο, εδώ και χρόνια. Ψώνιο απ’ το Σαντιάγκο.
«Σου ‘φερα δώρο», της ανακοίνωσε θριαμβευτικά τότε.
Παπαριές καραβίσιες. Εκεί οι Χιλιανές οι δηλωμένες έχουν και μαγαζάκι στο ντουλάπι τους. Με λίγα δολάρια παραπάνω, το παίρνεις gift και καλά ότι είναι το δικό τους. Αυτό δεν της το είπε.
«Όταν έρχομαι να το φοράς με την κόκκινη φούστα».
Όταν μπούκαρε λοιπόν το καράβι στον Πειραιά, το φόραγε η Γωγώ για να διαγράφονται όλα. Και τ’ από μέσα. Και τα παλιά. Για να διαγράφεται και το αγκάθι της απουσίας του. Σουτιέν, κόλπα και φιοριτούρες δεν γούσταρε ο Παντελής. Ήθελε να βλέπει το στήθος να καρφώνει στην μπλούζα και να παίζει στην κίνηση. Τώρα αδειασμένη από τα χρόνια και τις ταλαιπώριες, κάθε Κυριακή πρόβαρε τη φούστα κι όταν δεν έβρισκε τρύπα το γαμημένο το κουμπί πλακωνότανε στη δίαιτα – μια βδομάδα αγγούρι και γιαούρτι είχε στο τραπέζι χωρίς υπερβολή. Μην τυχόν κι έρθει ο Παντελής και παρεξηγηθεί που δεν φόραγε το μίνι. Το βυζί το κρεμασμένο την άγχωνε μόνο. Και να οι πόζες και τα καμαρώματα στον καθρέφτη μπας κι ανέβει κομμάτι και κοιτάξει μπρος η ρώγα.
Τα μεσάνυχτα τα αποψινά ήταν άδεια. Λόγω της ημέρας τα παλιόπαιδα κάθονταν στα σπίτια τους. Έτσι κι αυτή έκλεισε το φως έξω. Κι αποφάσισε να ανοίξει μέσα τη βραδιά στον εαυτό της. Φόρεσε την κόκκινη φούστα κι έκατσε μπροστά στον καθρέφτη της. Έφτιαξε το βάψιμο που άρεσε του Παντελή. Πέρασε τα δάχτυλα από το σώμα της και τ’ άφησε να χαϊδέψουν τα μάγουλα. Η ματιά της έπεσε δεξιά. Το κομοδίνο ήταν γεμάτο από τα γράμματά του. Τα άγγιξε σα γιασεμιά της νύχτας. Τα είχε μάθει απ’ έξω, τα είχε μελετήσει λέξη-λέξη, γιατί πίσω από τα χειρόγραφα, πίσω από τα γαλάζια του γράμματα, έμπαινε και άγγιζε την ψυχή του.
Είχε πάρει κομπιούτερ, είχε και wi-fi αλλά από ίντερνετ δεν σκάμπαζε πολλά. Toν πρώτο καιρό περίμενε κάνα πιτσιρικά να τη βάλει στο google earth. Κι αφού έκανε το κέφι του ο μικρός κι έφευγε, εκείνη σέρφαρε στο κόσμο του άντρα της. Ταξίδευε με το λάπτοπ αγκαλιά και όπως κάθε τι με τον καιρό έμαθε. Έτσι, ξαπλωμένη δίπλα του. Γυμνή αλλά ελεύθερη που ξεχείλιζε έρωτα. Αγριόγατα που έβγαινε από το κλουβί. Του «δινόταν» έλεγε και πίστεψε με ρε φίλε, το ‘νιωθε, το πίστευε. Στη Σαγκάη, στο Μπουένος Άιρες, στην Αφρική, στον Ωκεανό. Όπου κάτσει. Κι η θάλασσα για την Γωγώ «μέρος» ήταν. Ίδια στεριά. Άλλος τόπος.
Κι αυτό το βράδυ, ας ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα έμενε μέσα η έρμη και θα του δινόταν. Κι εκείνος θα την έπαιρνε πλάι του. Για μια ώρα. Έτσι με το νου. Με τον αέρα.
Έκανε κλικ στον Ειρηνικό κι ανοιγόκλεισε τα μάτια σα να τον καλούσε. Γύρισε μπρούμυτα πετώντας τα σκεπάσματα. Πήρε μια μεγάλη ανάσα σαν βαθύ στεναγμό. Zoom στα μικρά νησιά. Διπλό κλικ στα κύματα, σαν ξόρκισμα μαζί και προσευχή. Κι όλα αυτά πλησίαζαν. Δεξί στις πληροφορίες, full screen στις φωτογραφίες. Κι εκείνος κοντοζύγωνε.
Στριφογύρισε τα πόδια και τα χέρια της πάνω στα σεντόνια, προσπαθώντας να βρει την κατάλληλη θέση να κουρνιάσει το κορμί της. Πέρασαν τρία χρόνια μακριά του κι όμως ήταν εκεί. Αργό λίκνισμα των γοφών. Έγειρε το κεφάλι και τα μάτια της έφυγαν. «Μέρα μου». Enter. Κι ο χρόνος άλλαξε.
Β.Π.
Αφήγημα «Μέρα μου»
Συγγραφέας: Βασίλης Πουλημενάκος
Αφήγηση:Αθηνά Καρβουνιάρη
Μουσική: Τάνια Νικολούδη
Μελωδία: Σαλώμη
Video production: Athina K.
ΥΓ. Ευχαριστώ από καρδιάς την Αθηνά Καρβουνιάρη για την υπέροχη ερμηνεία και απόδοση στην αφήγηση του κειμένου αλλά και την Τάνυα Νικολούδη με το μουσικό της θέμα «Σαλώμη» που έντυσε μοναδικά ταιριαστά όλο το αφήγημα
 
3 Σχόλια

Posted by στο 6 Ιουλίου 2013 σε Best of, Άνθρωποι, Βίντεο, Πεζά

 

Αφιέρωμα στο cd «Mια κονδυλιά στην άμμο»


exofylla aΈνα εξαιρετική παρουσίαση έγινε στον ιστοχώρο λόγου και τέχνης tovivlio.net για το δίσκο μας με τον Παναγιώτη Λιανό και τους «Συνπλην» με τίτλο «Μια κονδυλιά στην άμμο»  όπου μπορείτε να βρείτε ό,τι ενδιαφέρει σχετικά με τα τραγούδια.

Τα τραγούδα του δίσκου είναι: 1.Πες μου την ώρα, 2. Μια κονδυλιά στην άμμο, 3. Απόψε γίνε θάλασσα, 4. Μια συννεφιά…, 5. Αναβοσβήνει ο ουρανός, 6. Ακόμα βρέχει.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα το δημιουργό της σελίδας Κώστα Θερμογιάννη, γνωστό στα μπλογκς και ως «τελευταίο»  και εύχομαι τα καλύτερα για το νέο του αξιόλογο και τόσο προσεγμένο βήμα.

Παραθέτω ένα απόσπασπα από το άρθρο, την συνέντευξη του Παναγιώτη Λιανού συνθέτη, ενορχηστρωτή και παραγωγού του δίσκου που θεωρώ πλήρως αντιπροσωπευτική της μουσικής προσπάθειας και συνεργασίας μας.

Πρώτα απ’ όλα θα θέλαμε μια σύνοψη της δημιουργίας σας και το τι αυτή αντιπροσωπεύει για εσάς.

Το έργο «Μια Κονδυλιά στην Άμμο» είναι μια συλλογή 6 τραγουδιών σε στίχους του Βασίλη Πουλημενάκου και μουσική δική μου, κινούμενα στον χώρο του έντεχνου rock και της μπαλάντας. Παράλληλα, υπάρχουν και κάποια ακούσματα περισσότερο σύγχρονα. Αποτελεί την πρώτη δισκογραφική απόπειρα, με ίδια μέσα. Είναι η πρώτη επικοινωνία με το κοινό και ευελπιστούμε να βρει την ανταπόκριση που της ταιριάζει.

Ποιο ήταν το ερέθισμα και ποια η έμπνευση;

Ως έμπνευση λειτούργησαν οι ίδιοι οι στίχοι του Βασίλη, με τον λυρισμό και τον ρομαντισμό που τους διακατέχουν, οι οποίοι «ήλθαν και έδεσαν» με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι και παράγω την μουσική. Η απόφαση όμως για όλο αυτό το δημιούργημα προήλθε μέσα από διεργασίες και προτροπές πολύ οικείων ανθρώπων, οι οποίοι πίστεψαν στη δουλειά μου και με παρότρυναν να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου για την παραγωγή ενός δίσκου.

Πόσος χρόνος απαιτήθηκε για να ολοκληρωθεί το έργο, ήταν κάτι που δουλευόταν στο μυαλό για χρόνια ή η έμπνευση της στιγμής το έκανε να δημιουργηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα;

Η δουλειά αυτή αποτελεί το καταστάλαγμα μιας προσπάθειας που έχει ξεκινήσει από το 2010 και ολοκληρώθηκε στα τέλη του 2012. Κάποιες συγκυρίες με οδήγησαν στο να συναντήσω τον Βασίλη και έπειτα την Κατερίνα Τεμπέλη, με τους οποίους ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι, για να φτάσουμε σήμερα στο αποτέλεσμα αυτό. Τα κομμάτια έχουν τύχει μεγάλης επεξεργασίας από την στιγμή που συνελήφθησαν μέχρι το σημείο να γίνουν ολοκληρωμένα τραγούδια. Η συμβολή του Κώστα Παρίση ήταν, επίσης, καθοριστική, καθώς με κατεύθυνε σε όλη την διαδρομή της ηχογράφησης, στο να αποφεύγω, όσο το δυνατόν περισσότερο τις «κακοτοπιές» στον δαιδαλώδη δρόμο της παραγωγής ενός μουσικού cd.

Πόσο επηρέασε ο χαρακτήρας σας το έργο και πόσο τα ακούσματα που έχετε; 

Θεωρώ ότι τα κομμάτια αυτά εμπεριέχουν σε μεγάλο βαθμό στοιχεία από τον χαρακτήρα μου, αλλά και τα ακούσματα που έχω από μικρός. Ακούσματα από ολόκληρη την γκάμα της ελληνικής μουσικής (από ρεμπέτικα μέχρι ροκ), αλλά και της διεθνούς μουσικής (από εμπορική μέχρι ethnic). Η μελωδία επικρατεί σε σχέση με τον ρυθμό, ποτέ όμως σε βάρος του. Πρόκειται για μια εναλλαγή έντονων και ήσυχων στιγμών, πάντα μέσα από τον μανδύα του έντεχνου. Το ότι πήρε τόσο χρόνο η παραγωγή, νομίζω ότι σχετίζεται και με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι την εξέλιξη των πραγμάτων: αργά, αλλά σταθερά.

Αυτά αντανακλώνται μέσα στο cd ή έχετε επιλέξει κάτι καινούριο δοκιμάζοντας ενδεχομένως νέα πράγματα και προσεγγίσεις στη μουσική;

Νομίζω ότι μέσα από ένα προσεκτικό άκουσμα μπορεί κανείς να εντοπίσει αρκετά στοιχεία από τις επιρροές που ανέφερα προηγουμένως. Ωστόσο, το δύσκολο είναι πάντοτε να μπορέσει κανείς να παντρέψει όλα αυτά τα στοιχεία σε κάτι καινούργιο, ενδιαφέρον και ωφέλιμο για το κοινό. Πιστεύω ότι, έως ένα βαθμό η «Κονδυλιά» το κατορθώνει αυτό, να δώσει δηλαδή έναν ήχο και ένα αποτέλεσμα που δεν αναπαράγει απλώς προγενέστερες δουλειές, αλλά προτείνει ένα νέο άκουσμα στον χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, στα μέτρα βέβαια που της αρμόζουν…

Υπάρχουν προσωπικά στοιχεία κι αν ναι, αυτά είναι έντεχνα κρυμμένα ή φαίνονται και στον πιο exofylla bαδαή;

Θα έλεγα ότι κυρίως στο ομώνυμο τραγούδι φαίνονται αρκετά οι rock επιρροές μου, ενώ και στο «Ακόμα Βρέχει» μπορεί κανείς να διακρίνει την επίδραση που έχουν τα κλασσικά ακούσματα στον τρόπο που δημιουργώ ένα τραγούδι. Επιπλέον, το χριστουγεννιάτικο («Αναβοσβήνει Ο Ουρανός») αντικατοπτρίζει την μεγάλη αγάπη που έχω για τα χορωδιακά άσματα. Στο «Απόψε Γίνε Θάλασσα» καταφέραμε, μαζί με τον Κώστα και τον Δημήτρη Καζάνη, που παίζει το βιολί, να δώσουμε την έντεχνη χροιά που έψαχνα και για την οποία είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που υπάρχει σε αυτό το κομμάτι. Όπως λέει και ο Κώστας, πρόκειται για ένα esthete τραγούδι, πολύ τρυφερό και μελωδικό. Στο «Πες Μου Την Ώρα» έχουμε δημιουργήσει ένα τραγούδι με έντονα ποπ-ροκ στοιχεία. Τέλος, στην «Συννεφιά…» φαίνονται οι επιρροές που έχω από περίπλοκες ενορχηστρώσεις. 

Γιατί επιλέχτηκε ο τίτλος της «Κονδυλιάς» και για τίτλος του cd;

Θεωρήσαμε με τον Βασίλη ότι έχει κάτι το ιδιαιτέρως ποιητικό, αλλά και συμβολικό ταυτόχρονα: υποδηλώνει το εφήμερο και το απροσέγγιστο συνάμα. Εξάλλου, και ο Στρατής Ζαχαρέλλης με την εικαστική επεξεργασία του εξώφυλλου κατάφερε να αποδώσει απολύτως αυτή την αισθητική. Θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη επιλογή για να δώσουμε έναν συνολικό τίτλο στο έργο μας.

Πως ήταν η συνεργασία με τους άλλους συντελεστές;

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να αναφέρω αρκετούς ανθρώπους που συνέβαλαν αποφασιστικά για να γίνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα. Πέρα από τον Βασίλη, ο οποίος μου εμπιστεύτηκε τους στίχους του, χρειάζεται να μιλήσω για την  Κατερίνα Τεμπέλη, η οποία συνέβαλε αποφασιστικά στις αρχικές ηχογραφήσεις αποδίδοντας τα τραγούδια και κάνοντας εποικοδομητική κριτική. Με τον Βασίλη και την Κατερίνα αισθάνομαι ότι μας δένει αυτή η δουλειά, όσο τίποτε άλλο. Στην συνέχεια, ήλθε το studio: πρώτα, ο Γιώργος στο Artracks και ύστερα, ο Κώστας Παρίσης στο Praxis, για τον οποίο έχω ήδη αναφερθεί πόσο πολύτιμη ήταν η συμβολή του στην πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος.

Έπειτα, ήλθε στην παρέα η  Μαίρη Αθανασίου, η οποία ερμήνευσε με την ζεστή, βαθιά φωνή της τα κομμάτια μας και αυτή την στιγμή είναι η φωνή των Συν-Πλην, της μπάντας που δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει αυτή την προσπάθεια. Τα υπόλοιπα μέλη είναι ο Αντώνης Τσάτσης στα τύμπανα και κρουστά, ο Δημήτρης Κομματάς στο μπάσο και ο Δημήτρης Καζάνης στο βιολί και στα πλήκτρα, όλοι τους εξαιρετικοί μουσικοί, νέοι στην ηλικία και πολλά υποσχόμενοι. Αξίζει να μνημονευτεί η συμβολή του Γιώργου Μπονάτσου στην ηχογράφηση των κομματιών, ο οποίος έπαιξε τύμπανα πριν έλθει ο Αντώνης στο σχήμα και που τώρα βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Επίσης, η Ράνια Ααρών, η οποία μας εμπιστεύτηκε την χορωδία με τους μαθητές της, ώστε να υλοποιήσουμε το «Αναβοσβήνει Ο Ουρανός» και έπαιξε κλασσικό πιάνο στο «Ακόμα Βρέχει». Τέλος, ο Κωνσταντίνος Δώρας και ο Κώστας Γαλίτης, δυο έμπειροι τραγουδιστές μας εμπιστεύτηκαν, ώστε να συμμετάσχουν σε δυο τραγούδια, καταθέτοντας τις γνώσεις και την εμπειρία τους στην κοινή αυτή προσπάθεια. Η συνεργασία μου με όλους αυτούς τους μουσικούς ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, από την οποία θεωρώ ότι κέρδισα πρώτα ως άνθρωπος και δεύτερον, ως συνθέτης και παραγωγός αυτού του έργου. 

Ελπίζω ο δίσκος «Μια Κονδυλιά στην Άμμο» να βρει απήχηση ανάμεσα στο μουσικόφιλο κοινό και να προσφέρει όμορφες στιγμές ψυχαγωγίας μέσα στη δύσκολη περίοδο που όλοι ζούμε.σάρωση0001

 
2 Σχόλια

Posted by στο 16 Μαρτίου 2013 σε Best of, Καλλιτεχνικά, Στίχοι, Τραγούδια