Latest Entries »


Η Μάνη από το δάσος της Βασιλιής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Η Μάνη από το δάσος της Βασιλικής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Περιδιαβάζοντας τη Μάνη

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Τη Μάνη περιδιαβάζοντας

σαν άλλος Παυσανίας,

ξεκίνησα απ’ το Ταίναρο

τα άδυτα του Άδη,

του Ποσειδώνα το Ιερό

ακρόβραχο της Μάνης.

Ο στοχασμός μου χάνεται

σε μύθους και σε θρύλους

σε Δράκους και σε Πειρατές

που λήστευαν τον τόπο

και σε Νεράιδες του γιαλού

που αφέντευαν τη Μάνη.

Προσκύνημα και προσευχή

σ΄αυτό τον άγιο τόπο,

το πέρασμα στα Ιερά

του Ταίναρου τα βράχια

Φασκομηλιά να Μυριστείς

Ρίγανη και Θυμάρι.

Ανέβηκα και στο Σαγιά

στην πιο ψηλή κορφή του

Είδα τη Μάνη ολόκληρη,

τη Μέσα και την Έξω.

Κι έστειλα χαιρετίσματα

σε Κρήτη και Τσιρίγο.

Ανοίγεται το μάτι σου

και χάνεται η μνήμη

σε μύθους και σε ήρωες

στου Πύρριχου τα πλάγια

στα Κάστρα τα θεόχτιστα

της πέρα Κελεφάς.

Πέτρα με πέτρα στη σειρά

η γη σου Ανδρογέννα,

κάθομαι και στοχάζομαι

Μανιάτης ταπεινός:

«Πατρίδα, Πίστη κι Αρετή

η πέτρα σου μυρίζει,

που τη λαξεύουν τα παιδιά

όπου της γης Μανιάτες».

Δάκρυ ελιάς η πέτρα σου

και θρήνος τα βουνά σου

Παιάνες για τα τέκνα σου

στο πέρασμα του χρόνου

Χίλια στεφάνια δάφνινα

της Μάνης μοιρολόγια

Θούριοι, Ύμνοι εθνικοί

για την Ελευθερία.

Ύστερα στον Ταΰγετο

πήγαν τα βήματά μου

και είδα απο ‘κει ψηλά

χωριά και πολιτείες

Είδα τα κάστρα τ’ Αλμυρού

τους Πύργους της Αβίας,

της Καρδαμύλης Εκκλησιές

μπαρουτοβολισμένες.

Σαν ευλαβής προσκυνητής

στο Μέγα Μοναστήρι,

της Παναγιάς της Γιάτρισσας

μπήκα για προσευχή

Ανοίγουν τα Ουράνια

νιώθεις κι εσύ θεός

η Γιάτρισσα προστάτιδα

όλων των Μανιατών.

Τ’ αγέρι του Ταΰγετου

σμίγει με υμνωδία

και άρωμα απλώνεται

λιβάνι και θυμάρι

Ύμνος στη Θεομήτορα

της μέλισσας τραγούδι.

Και από τον Ταΰγετο

φεύγω με μια ευχή:

«Το Ρόδο το Αμάραντο

Από ψηλά να σκέπει,

Όλου του κόσμου τα παιδιά

Και τα παιδιά της Μάνης».

Στα κακοτράχαλα βουνά

τα μαύρα του Πολυαράβου,

κάθησα κι αφουγκράστηκα

να δω τι θα μου πουν:

«Αντιλαλούν οι ρεματιές

και σειούνται τα ρουμάνια,

τα βράχια τα απόκρημνα,

οι αητοφωλιές»

Οι μοναχοί τα σήμαντρα

χτυπούν στα Μοναστήρια

και οι παπάδες στα χωριά

χτυπάνε τις καμπάνες:

«Η Μάνη αντιστάθηκε

στου Ιμπραήμ τ΄ ασκέρι.

Εδώ κατατροπώθηκαν

τα στίφη του Ιμπραήμ».

Και στο Διρό κατέβηκα

πήγα στο Ακρογιάλι.

Να δω Μανιάτισσες τρανές,

να δω και τα δρεπάνια

που πέταξαν στη θάλασσα

του Ιμπραήμ τ΄ ασκέρια.

«Αιώνιο Προσκύνημα

Όλων των Μανιατών

Αιώνιος ο Θαυμασμός

Όλων των Γενεών»

Όλοι με καλοδέχτηκαν,

με την καλή καρδιά τους

Με πήγανε στους Πύργους τους

κι άλλοι στα φτωχικά τους.

Μου έδειξαν  τα «έχη» τους

μου ‘δειξαν τη σοδειά τους.

Κρασί απ’ τα αμπελάκια τους

και μέλι θυμαρίσιο,

το λάδι και το σύγκλινο

μεσ’ τα βαθιά πιθάρια.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Ολόθερμοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κατέβηκα στα Σπήλαια

μέσα στους Σταλαχτίτες,

κι αντάμωσα με τους θεούς

με Δράκους και Νεράιδες.

Σε πιάνει δέος! θαυμασμός!

σαν βλέπεις τα παλάτια

τη Μάνα τη Μανάτισσα

σε θρόνο καθισμένη

Γλυπτά αριστουργήματα,

έργα της θείας φύσης.

Πήγα στα πανηγύρια τους

πήγα και στις χαρές τους

Μανιατοπούλες λυγερές

να μπαίνουν στο χορό,

με φορεσιές Μανιάτισσας

ζωσμένες τα δρεπάνια

με τις δαντέλες στις ποδιές

πανέμορφες κυράδες.

«Σύμβολα του αγώνα τους

Για το δικό τους τόπο

Σύμβολα του αγώνα τους

Για την Ελευθερία»

Και απ’ το Διρό στο Οίτυλο

εκεί κατά το δείλι

Αντίκρισα μια ζωγραφιά

ν΄ απλώνεται στην πλάση

σαν ν’ αγκαλιάζει η Παναγιά

τη Μάνη πέρα ως πέρα

της αμφιλύκης χρώματα,

του ήλιου οι ανταύγειες.

Περνώντας από το Βαχό

είπα να ξαποστάσω,

κι από του Πόρου τις πηγές

κρύο νερό να πιώ.

Βγάζω από το δισάκι μου

ψωμί, ελιές, σταφύλια,

που μου ‘δωσαν οι φίλοι μου

από τη Μέσα Μάνη.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Φιλόξενοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κι όταν στο Γύθειο έφτασα

προτίμησα να μείνω

Στην πόλη την ηλιόλουστη

στην πόλη με τα φώτα

Στην πόλη των Ακαδημαϊκών

στην πόλη των Γραμμάτων

Στην πόλη που σεργιάνισε

ο Πάρης την Ελένη

Στην πόλη που ερωτεύτηκα

την πόλη που αγαπάω.

Γύθειο, πόλη της Έριδος

Θεών και Ημιθέων

Του Ηρακλή, του Απόλλωνα

και του Ολυμπίου Δία.

Της Αθηνάς, της Άρτεμης,

του Κάστορα, του Ερμή.

Να διεκδικούν τον κτήτορα

ποιός θα την διαφεντεύει.

Ηλιόλουστη σαν σήμερα

παλιά πόλη και νέα

Όλη να καθρεπτίζεται

στου λιμανιού τη γυάλα

Λαμπρό λιμάνι του Μωριά

και καύχημα της Μάνης.

……

Φεβρουάριος 2015

Αφιερωμένο στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου

και σ’ ‘όλα τα παιδιά της Μάνης

Δημήτριος Πουλημενάκος

Advertisements


Από τη σελίδα στο YT της eldimi eldimaki !

»Εκείνοι που έχουν εντρυφήσει στην ζωή,που ρούφηξαν το απόσταγμα της,μιλούν με ένα ιδιαίτερο τρόπο,βουτούν τον κονδυλοφόρο τους στο μελάνι της ψυχής και μεταμορφώνουν τις πληγές σε αναλαμπές φωτός, που γίνονται τραγούδια! Κυρίες και κύριοι Βασίλης Πουλημενάκος…. Αναζητήστε το,μην λέω και πολλά…http://tovivlio.net/%CE%BC%CE%B9%CE%B…

» Μια στάλα βροχής»

Και τώρα που είμαστε υπό διάλυση
κράτησε ετούτο το φιλί στα μάτια σου
κι άσε μου να σου πω
»πως οι νύχτες μου ανάμεσα στα όνειρα κύλησαν»

Στέκομαι στο ψιχάλισμα της βροχής
και μέσα στην παλάμη μου κρατώ
μια στάλα από ένα όνειρο
που από τα δάχτυλα κυλά

Όπως βουρκώνω,όπως βουρκώνω
λέω μάνα μου…Από τον ήχο του βιολιού να γλίτωνα…
κι από το δάκρυ του ουρανού
που τις κονδυλιές στην άμμο σβήνει

Όλος ο κόσμος μάτια μου
Το άπειρο,το άπαν
μια στάλα της βροχής είναι μοναχά
που περιέχει ένα όνειρο,ένα χάδι.

eldimi eldimaki

»Ακόμα βρέχει»✿ڿڰ ♥ ♪♫ Από το άλμπουμ ✿ڿڰ ♥ ♪♫ «Μια κονδυλιά στην άμμο» 2013
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική & ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός (Συν Πλην)
Ερμηνεία: Μαίρη Αθανασίου
Πιάνο: Ράνια Ααρών
Βιολί: Δημήτρης Καζάνης

Μόλις πήρα
στο χέρι
μια σταγόνα βροχής
που κρατούσε φυλακισμένο
ένα όνειρο.

Έκλεισα τα μάτια
αφήνοντας τη
να γλιστρήσει
στα δάχτυλα απερίσκεπτα..

Κι εκείνη έπεσε
κι έσπασε στο χώμα.
Κι ακόμα βρέχει
ακόμα βρέχει και γλιστρά…

Τα τραγούδια του άλμπουμ
1. Πες μου την ώρα
2. Μια κονδυλιά στην άμμο
3. Απόψε γίνε θάλασσα
4. Μια συννεφιά…
5. Αναβοσβήνει ο Ουρανός
6. Ακόμα βρέχει

Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού ανήκουν στους Παναγιώτη Λιανό και Βασίλη Πουλημενάκο,και η ηχογράφηση στο studio praxis (Κώστας Παρίσης)
Disclaimer.The copyrighted song owned by holders of the and the recordings to studio praxis.


Από τη σελίδα στο YT της eldimi eldimaki που ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τιμή!

Εδώ καθόμουν καρτερώντας,
πλην μην καρτερώντας τίποτα,
πέρα από το καλό και το κακό,και πότε
χαιρόμουν το φως,πότε τον ίσκιο,κι ήσαν όλα
μόνο παιχνίδι,μόνο θάλασσα,μόνο μεσημέρι,
μόνο άσκοπος καιρός.
Και άξαφνα,ω φίλε, το Ένα γίνηκε Δύο…

Είναι ένα παραμύθι,μια ιστορία από εκείνες που νιώθουμε ότι ξέρουμε,που είναι τόσο γνώριμες ώστε χτυπάει το καμπανάκι του συναγερμού μέσα μας,για την χαμένη καταγωγή μας,και την νοσταλγία μας που πηγάζει από τα βάθη των αιώνων!
Ένα αστέρι,μια γυναίκα νεράιδα που το φως της εξαπλώνεται πάνω από τις σκιές της Μάνης,και που ο χρόνος κρατά το δικό του ημερολόγιο,στο άυλο γίγνεσθαι της αιωνιότητας…Σ΄αυτό το μαγικό τοπίο της Ελλάδος,στην Μάνη,στο σπήλαιο Δυρού,στα έγκατα της θάλασσας,και πέρα από τα ανθρώπινα πεπραγμένα,ο Βασίλης Πουλημενάκος βρέθηκε στο κοινό σημείο επαφής δυο κόσμων,του φθαρτού,και του άυλου,και έπεσε σε έκσταση »ποιητική» κοντά της…
Δικό του το κείμενο,η συνέχεια της ιστορίας στο βίντεο,και τον συστήνω,σε όσους ακόμη δεν τον γνωρίζουν
» Τάδε έφη Βασίλης Πουλημενάκος

Εικονοποίηση: eldimi eldimaki

Η Νεράιδα της Μάνης (Ανέκδοτο δισκογραφικά) ✿ڿڰ ♥ ♪♫Από το ομώνυμο βιβλίο Η Νεράιδα της Μάνης
Κείμενο: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική: zero-project
Αφήγηση: Δήμητρα Τάμπαση – Ηθοποιός, ραδιοφ. παραγωγός
Μετάφραση στην Αγγλική γλώσσα: Τάνια Κρητικού
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τα σαίνια,τους συντοπίτες μου εδώ στην Καβάλα,που έχουν τις εκδόσεις Σαίτα.Κυκλοφορεί σε μορφή .pdf,και μπορείτε να το κατεβάσετε,και να το διαβάσετε ελεύθερα!
Σύνδεσμος: http://www.saitapublications.gr/2013/…

Επίσης η μουσική από το προσωπικό ιστολόγιο του μουσικοσυνθέτη : http://www.zero-project.gr/music/audi…
Το Κείμενο από το ιστολόγιο του Βασίλη Πουλημενάκου : https://vasilis67.wordpress.com/
και το κανάλι του στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCbu8…

Faces book Δήμητρα Τάμπαση https://www.facebook.com/dimitra.tampasi
– Το ποίημα στην εισαγωγή της περιγραφής,είναι απόσπασμα από το ποιητικό έργο »Τάδε έφη Ζαρατούστρα » Φρειδερίκου Νίτσε

-Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου ανήκουν στον Βασίλη Πουλημενάκο,η μουσικοσύνθεση στον zero-project,και αντιστοίχως στους προαναφερόμενους κατόχους.
Disclaimer.The Copyright of the text belonging to Vasilis Poulimenakos,the music composition the zero-project, and respectively in the above holders.


1656297_10204901545151067_9126573283539710358_n

-Δακρύζουν και τα λουλούδια αστέρι μου;
-Ναι, γιατί πρέπει να χαρίσουν το άρωμά τους.
-Είναι στεναχώρια όμως, δεν είναι;
-Είναι αγάπη. Κι όταν βρέχει δακρύζουν όνειρα.
-Κι όταν χιονίζει;
-Τότε.. τότε κλείνονται και περιμένουν την άνοιξη..


Βασίλης Πουλημενάκος


Αναβοσβήνει ο Ουρανός ✿ڿڰ ♥ ♪♫ Από το άλμπουμ ✿ڿڰ ♥ ♪♫» Μια Κονδυλιά Στην Άμμο» 2013
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική / Ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός
Ερμηνεία: Μαίρη Αθανασίου
Χορωδία /Φωνητικά Λευτέρης Ελληνάκης, Ειρήνη Καριώρη, Ελπίδα Καριώρη, Γιώργος Κουσκουνάς, Σπύρος Μπέτσης, Δέσποινα Νικολάκη, Νίκη Παπαγεωργίου, Λένα Σέρρα, Σταύρος Σέρρας, Δημήτρης Τσεκούρας
Επιμέλεια Χορωδίας / διδασκαλία: Ράνια Ααρών
Κιθάρες: Παναγιώτης Λιανός
Βιολί & πλήκτρα: Δημήτρης Καζάνης
Μπάσο: Δημήτρης Κομματάς
Τύμπανα: Γιώργος Μπονάτσος

Εικονοποίηση: eldimi eldimaki

Μια χειμωνιάτικη βραδιά η άνοιξη ανασαίνει
κι ό,τι σκιρτάει στις καρδιές απόψε τις ζεσταίνει
Αναβοσβήνει ο ουρανός αστέρια μες την πόλη
βρήκε η σκοτεινιά το φως,η αγάπη αγκυροβόλι

Μια λάμψη από Χριστούγεννα πλημμύρισε το σπίτι
μια Άγια νύχτα η ανθρωπιά ντύθηκε τον πλανήτη
Αναβοσβήνει ο ουρανός η ελπίδα ξημερώνει
σαν ένας φάρος μαγικός,που τ’ όνειρο ζυγώνει

Σαν έρθει απόψε ο μικρός Χριστός με το φεγγάρι
θα ‘χω γραμμένη μιαν ευχή στο δέντρο για να πάρει
ν’ αναβοσβήνει ο ουρανός και τ’ άστρα τα θλιμμένα
σαν παιδικά χαμόγελα να γίνουν στολισμένα
σαν παιδικά χαμόγελα για πάντα στολισμένα…


– Ξέρεις,είπε μια νύχτα το δέντρο στο αστέρι,από τότε που σε περιμένω να φανείς στο γέρμα του ορίζοντα,οι νύχτες μου γέμισαν φως!
– Τι χρώμα έχει η λύπη,ρώτησε το αστέρι στο δέντρο?
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα,την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της.Ένα βαθύ άγριο μπλε.
– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα?
– Τα όνειρα,τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Και η μοναξιά?
– Η Μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.
– Και η αγάπη?Ξέχασα να σε ρωτήσω,τι χρώμα έχει η αγάπη?
– Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
– Τι χρώμα έχει ο έρωτας?
– Ο Έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι εεεε? Ο Έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού,είπε το αστέρι.Κοίταξε μακριά στο κενό…Και δάκρυσε…
(Απόσπασμα από το βιβλίο » Το Χρώμα του Φεγγαριού» Αλκυόνη Παπαδάκη)

Φεγγάρι κόκκινο ✿ڿڰ ♥ ♪♫ Ανέκδοτο τραγούδι ✿ڿڰ ♥ ♪♫
Στίχοι:Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική: Zero -Project
Ερμηνεία: Χάρης Αρώνης
Πληροφορίες εδώ: http://www.zero-project.gr/music/trac…

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
εδώ τα στέκια που γυρνάς
είναι παζάρια της οκάς
είναι καράβια που μπαρκάρουνε
αλήτες.
Μήπως με έψαχνες; αλλά…
είναι τα μάτια μου υγρά
και τα τσιγάρα μου βαριά
κι εσύ δε λες τι μου ζητάς
κι άμα το βρήκες.

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
πού τοίχο τοίχο περπατάς;
μα δε φοβάσαι στη νυχτιά
ν’ αφήνεις σκιάδι στα πετρένια
καλντερίμια;
Μήπως ξεχάστηκες; αλλά…
από το πλάι με κοιτάς
φεγγοβολάς, μοσχοβολάς
και γύρω τ’ άστρα σου θυμίζουνε
αγρίμια..

Φεγγάρι κόκκινο, πού πας;
αυτή η πόρτα που περνάς
είναι ανθός της ερημιάς
είναι από φίλντισι και μάλαμα φτιαγμένη
Μήπως μετάνιωσες; αλλά…
μήπως σου φαίνονται πολλά;
εγώ καπνό, εσύ φωτιά
μείνε για απόψε, η βραδιά είναι
πληρωμένη…

Oπτικοποίηση: Eldimi eldimaki

Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού ανήκουν στους Zero -Project και Βασίλη Πουλημενάκο,και η ηχογράφηση στο studio του Zero -Project
Disclaimer.The copyrighted song owned by holders of the and the recordings to studio Zero -Project

Σε χρόνο ενεστώτα


THE TRAIN STATION VII,

Σε χρόνο ενεστώτα

Εκεί βαθιά αυτή η βραδιά
ποτέ δεν ξημερώνει
Ποια χάρη σ’ έφερε στη γη;
Ποια μοίρα σε ορίζει;
Σαν το κρασί σαν το γλυκό
φιλί που δεν παλιώνει
Πόσοι αιώνες μια στιγμή;
Πού φτάνει το ταξίδι;

Πες όμορφή μου και γι αυτά
που λείπουν οι ανάσες
Για κείνα που αντέχουνε
και όσα ξεχειλίζουν
Σαν θάλασσες ελεύθερες
στο φώλιασμα των βράχων
Σαν νότες που σμιλεύονται
στις άκρες των δαχτύλων

Μια αγκαλιά χώμα νερό
και άρωμα δικό σου
Κάνε στα χέρια σου πηλό
και πλάσε με σαν πρώτα
Πες μου κρυφά το αίνιγμα
να βρω να τ’ απαντήσω
Δυο λέξεις, πρώτο πρόσωπο,
σε χρόνο ενεστώτα..

Βασίλης Πουλημενάκος
Painting: The train station VII, Fabian Perez


The Fairy of Mani_cover_small H «Νεράιδα της Μάνης» έχει απελευθερωθεί στους ουρανούς του διαδικτύου και στα Αγγλικά, στις εκδόσεις Σαΐτα (Αύγουστος 2014) με τον τίτλο «The Fairy of Mani» και τη μετάφραση της Τάνυας Κρητικού. Μπορείτε να διαβάσετε ή να κατεβάσετε δωρεάν το e-book εδώ

Title: The Fairy of Mani

Author: Vasilis Poulimenakos

ISBΝ: 978-618-5040-87-1

Contributors

Cover Page Design: Stefania Veldemiry
Translation from Greek: Tanya Kritikou
Editing: Tina Moschovi
Page layout: Iraklis Lampadariou

Description

The Fairy of Mani lives in the caves of Inner Mani and Oitylo but her favourite beach is Porto Cayo, located in the southern neighbourhood of Cape Tainaron. From centuries, the summers you will find her hang about there.

Sometimes she stands nailed on the tall rocks, at others she basks in Armenopetra, scanning the ships which sail timidly around Cape Maleas, and sending fortunate words and smiles. Most of the times, though, she is lost into the blue waters, transforms into mermaid, finds home in the sea bottom and saunters on the earth at nights…

This book has been flying on the Internet since August 2014.

 

 


automon_whiteOι εφαρμογές του Αντώνη Πανώρη Αutomon για Android επιτρέπουν να κατεβάσετε στο tablet και στο smartphone e-books μικρά ή μεγάλα και να τα διαβάσετε ή να τα ξαναδιαβάσετε οπουδήποτε είσαστε κάτω από ομπρέλες, σε ξαπλώστρες, σε αμμουδερές παραλίες και μη.. .

Εχουν ανέβει από τον Αντώνη Πανώρη και τα τρία βιβλία που έχω κυκλοφορήσει με τις Eκδόσεις Σαΐτα  σε καλαίσθητα και ευχάριστα στην ανάγνωση applications .

«Η Νεράιδα της Μάνης» είναι μια ιστορία που αγαπήθηκε και ταιριάζει με το καλοκαίρι. Απλά κάνετε download -δωρεάν βέβαια- και οδηγείται το βιβλίο σαν εφαρμογή στο tablet και στο smartphone σας και σας κάνει παρέα.[PouBas_HNTM] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Η Νεράιδα της Μάνης ζει στις σπηλιές της Μέσα Μάνης και του Οιτύλου αλλά η αγαπημένη της παραλία είναι στο Πόρτο Κάγιο, στη νοτιότερη γειτονιά του Ταινάρου. Εδώ και αιώνες, τα καλοκαίρια, θα τη βρεις εκεί να τριγυρίζει.   Άλλες φορές, στέκεται καρφωμένη στα βράχια ψηλά κι άλλες, λιάζεται στην Αρμενόπετρα, αγναντεύοντας τα πλοία που καβατζάρουν δειλά τον Κάβο Μαλέα, στέλνοντας καλότυχες λέξεις και χαμόγελα. Τις πιο πολλές όμως, χάνεται στα γαλάζια νερά, μεταμορφώνεται σε γοργόνα, βρίσκει σπίτι στον βυθό και σουλατσάρει στη στεριά τα βράδια…

«Η σύγκρια» [PouBas_HS] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]είναι μια ακόμα μανιάτικη ιστορία που έχει γίνει application Automon Android. Είναι ένα αφήγημα γραμμένο σαν παραμύθι για μεγάλους κατάλληλο και για τις εφηβικές ηλικίες.

Καταγράφει τη σκληρή σκέψη της Μάνης της εποχής του 1870 αλλά και παρατηρεί με τα μάτια της εποχής μας το έθιμο της σύγκριας, που ήταν εθιμικό δίκαιο στην παλιά Μάνη. Η ανάγκη, ο κλήρος και το χρέος, ξεπερνούσε τις όποιες οικογενειακές και θρησκευτικές αντιρρήσεις.

[PouBas_DATL] [Blog] [Image] [HighResIcon] [124x124]

Πιο μεγάλο σαν e-book, ένα μικρό μυθιστόρημα είναι η «Δαντέλα από τον Λίγηρα» ιδανικό για πειρατικές ή ανατολίτικες σκέψεις

Αξίζει να διαβάσετε και τα τρία e-books γιατί όπως καταλήγει και το τρίτο.«…στην αγάπη τίποτα δεν απαιτείται. Και τίποτα δεν χαρίζεται. Πολλές φορές το τίμημα της αγάπης είναι βαρύ σαν αλγέρικο σπαθί κι ακριβό όσο μια δαντέλα από τον Λίγηρα…»



Στους δρόμους του Καΐρου«.. Η δική μας σχέση μοιάζει με εκείνη των εραστών που άγγιξαν το υπέρτατο σημείο ηδονής και, χορτασμένοι πια, τράβηξαν για πιο γήινες και λιγότερο απαιτητικές συγκινήσεις..»

Το βιβλίο της Πέρσας Κουμούτση  «Στους δρόμους του Καϊρου-Περίπατος με τον Ναγκίμπ Μαχφούζ» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, είναι ένα διαφορετικό μυθιστόρημα, αφού τα βιωματικά στοιχεία που περιέχει, το καθιστούν κάτι περισσότερο από αληθινό.

Μέσα από αυτά, περιγράφει τη συνύπαρξή της με τον Νομπελίστα συγγραφέα Ναγκίμπ Μαχφούζ, καρμική σχεδόν, που ξεκινά από χαμόγελα, παιχνίδια και εικόνες της νεανικής ηλικίας, στην μικρή οδό Μουράτ του Καΐρου και διανθίζεται, μεστώνει στο χρόνο με την πνευματικότητα και το ύψος της αξίας του μεγάλου δάσκαλου μέσα από τον γραπτό λόγο, όταν παύει η επαφή με τις εικόνες. Η Πέρσα Κουμούτση, στην Ελλάδα πλέον, σε μια ανεξάντλητη ακολουθία ετών, έχει μεταφράσει σχεδόν το σύνολο των δεκάδων βιβλίων του έργου του, μπαίνοντας ολοένα και βαθύτερα στη σκέψη και την ψυχή του.

Ένας περίπατος όπως δηλώνει και ο τίτλος, ένα πέρασμα στο χρόνο, που αρχίζει κάπου εκεί στο Κάιρο που τραβά κι ο δρόμος για τις πυραμίδες, εκεί που ο λίβας της ερήμου φέρνει σκόνη αφρικάνικη αλλά ταυτόχρονα κολλά και μπαίνει μέσα σου σαν μόνιμη συντροφιά που δεν σε αποχωρίζεται ποτέ.

«Κάποιοι άνθρωποι δεν αποχωρούν, δεν φεύγουν ποτέ από κοντά μας. Επιμένουν να ανασαίνουν στη ζωή μας είτε ως θύμηση, ως σκέψη, είτε ακόμα ως ενεργή και ζώσα ύπαρξη στο υποσυνείδητό μας..»

Στο βιβλίο η Πέρσα Κουμούτση ανθολογεί τον μεγάλο συγγραφέα ανασύροντας στοχαστικές αναλύσεις μέσα από το μεγάλο έργο του, αυτά που τον έκαναν τόσο αγαπητό, για την κοινωνική δικαιοσύνη, τις πανανθρώπινες αξίες, τη διαλλακτικότητα, την ετερότητα και τα συναντά να κάνουν παρουσία και στη δική της καθημερινότητα.

Στο δεύτερο κομμάτι του βιβλίου γυναίκα πια κάνει την «επιστροφή» κι επισκέπτεται τους ίδιους τόπους που μεγάλωσε αλλά πλέον κυριαρχεί η ματιά της πένας του, τα μέρη που σημειώνει στα βιβλία του αποτελούν πλέον για τη συγγραφέα νέα μέρη που με το στίγμα της γραφής του, τους αποδώθηκε άλλη αίγλη, άλλη αίσθηση στα μάτια της. Όταν τον συνάντησε σε μεγάλη ηλικία ανάμεσα σε πολύ κόσμο το φευγαλέο ερώτημά της «Δάσκαλε με θυμάσαι;» έφερε την αύρα του τόπου και της ερήμου για απάντηση, το ταξίδεμα του νου είναι τόσο επιβλητικό που μας πηγαίνει σε άλλα μονοπάτια μακρύτερα από μια ματιά κι από μια λέξη.

Η Πέρσα Κουμούτση, για την Αίγυπτο τον τόπο που μεγάλωσε κι όσα τον περιβάλλουν, σε μια φράση τα περικλείει όλα κι αυτή απο-μένει: «Πώς να ξεχάσεις ό,τι αγαπάς;»

ΥΓ. Σε πλάγια γραφή φράσεις από το βιβλίο.

Βασίλης Πουλημενάκος10274074_10202765404430620_13827726565848004_n