Εισιτήριο


Post_0042

Εισιτήριο

Κάποιο παράθυρο του τρένου μ’ έχει πάρει
και αλητεύω στην τροχιά του αποσπερίτη
στο χέρι τ’ άφιλτρο τσιγάρο μου φεγγάρι
λαθρεπιβάτη εισιτήριο στη λήθη

-

Κάποιο απόβραδο σε ράγες μ’ έχει δέσει
μα οργανώνω τη φυγή μου στο περίπου
τα μάτια κλείνουν στο τραγούδι που σ’ αρέσει
και κάνω πάλι του γιαλού σου τον περίπλου.

-

Κάποια λεπτά  έξω από δω σαν εισιτήριο
μια ρουφηξιά που τη ζωή αποπληρώνει
σαν το φαντάρο που βαστά τ’ απολυτήριο
μα κάνει κρύο και αργεί, δεν ξημερώνει

28-10-09 Παρέλαση στη Χαλκίδα

IMG_1609IMG_1652IMG_1606IMG_1623IMG_1607

IMG_1612

 

Δυτικά του Νείλου


abbΔυτικά του Νείλου

Δυτικά του Νείλου κρύβονται ανεξίτηλα και ανεκπλήρωτα τα πάθη, οι αναμνήσεις αλλά και οι  ελπίδες της Αλεξάνδρας της ηρωίδας της Πέρσας Κουμούτση από το ομώνυμο βιβλίο της. Δυτικά του Νείλου ψάχνοντας ανακαλύπτεις και τη δική σου ψυχή. Την ατίθαση, την απρόβλεπτη, την ξεχασμένη.

Στο βιβλίο περιγράφεται επιπλέον και η ιστορική πραγματικότητα κάπου στο 1952 στο Κάιρο της Αιγύπτου κάτω από το πρίσμα της όσο το δυνατόν αντικειμενικής κρίσης . Η ελληνική παροικία, τα επαγγέλματα, οι σχέσεις με τους ντόπιους, οι συμπεριφορές, τα βιώματα μιας δύσκολης εποχής. Θα έβρισκε κανείς παρόμοιες ιστορίες λίγα χρόνια μετά, στην εποχή του 1955 στην Κωνσταντινούπολη.

Η Πέρσα Κουμούτση που γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην Αίγυπτο, μιλάει μέσα από τα χείλη της Αλεξάνδρας για τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του, με φιλικότητα και κατανόηση για κάθε τι που συμβαίνει, χωρίς όμως να χάνει στο ελάχιστο την ελληνική της περηφάνια και το δυναμισμό του χαρακτήρα της.

Παρουσιάζει ένα σεμνό και συναισθηματικό χαρακτήρα σε μια κοριτσίστικη ψυχή, που γίνεται ανεμοστρόβιλος όταν ερωτεύεται. Και μάλιστα όταν το νου της έχει πάρει ένας Αιγύπτιος αξιωματικός με τις ιδέες και το εθνικό του φρόνημα αναπτυγμένα υπέρμετρα. Ο έρωτας δεν γνωρίζει που χτυπά. Δεν έχει σύνορα. Δεν έχει λογική.

Το μυθιστόρημα δεν ακολουθεί τις γνωστές συνταγές των παράλληλων ιστοριών που κάπου συναντώνται. Αρχίζει και τελειώνει με την πρωταγωνίστρια πανταχού παρούσα σε κάθε σκηνή εκτός από όπου δεν θα μπορούσε να παρευρίσκεται εκ των πραγμάτων. Εισπράττει και καταθέτει μερικές φορές μόνο τη σιωπή και την αύρα της παρουσίας της. Μπορεί να χαρακτηριστεί αφηγηματικό.  Ένα βιβλίο σαν ανάγκη. Σα να ήθελε να καταθέσει, να περιγράψει όσα δεν πρόλαβε να ζήσει. Να ζήσει τώρα μέσα από τις λέξεις όσα δεν πρόλαβε τότε να πει. Τρυφερά ευαίσθητο αλλά και σκληρά αληθινό. Σαν τις δυο πλευρές του φεγγαριού. Τις όχθες του Νείλου.391

Bιογραφικό.

Η Πέρσα Κουμούτση γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου. Εκεί πέρασε τα μαθητικά της χρόνια και αποφοίτησε από την Αμπέτειο σχολή. Σπούδασε στο αραβικό πανεπιστήμιο Καΐρου αγγλική λογοτεχνία, καθώς και μετάφραση και διερμηνεία στο αμερικάνικο πανεπιστήμιο AUC. Στην Ελλάδα ήρθε το 1983 και τα πρώτα χρόνια δίδαξε στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση. Από το 1992 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή μεταφράζοντας στα ελληνικά το μεγαλύτερο μέρος από το έργο του Αιγύπτου Νομπελίστα λογοτέχνη Ναγκίπ Μαχφούζ, καθώς και αραβική ποίηση. Στο μεταφραστικό της έργο συγκαταλέγεται και η μετάφραση του Κορανίου, ενώ το 2001 τιμήθηκε για το σύνολο των μεταφράσεων της με το βραβείο Κ.Π Καβάφη. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά.

Φτερουγίζουν τα αστέρια στη γη (update)

59863sza4uecrp4.gif

Είναι πολύ παλιοί μου στίχοι επικαιροποιημένοι με μικρές διορθώσεις, νομίζω οι πρώτοι ολοκληρωμένοι που ανάρτησα εδώ το καλοκαίρι του 2007 με την ίδια φωτογραφία.   Θέλω με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω από καρδιάς την αγαπημένη φίλη μου  Μαρία Νικολάου που με τις  μοναδικές της  ποιητικές  διαδρομές (τότε σαν “ηλιαχτίδα” στα pblogs) και την ευαισθησία της έγινε αιτία και αφορμή να αρχίσω να γράφω και να δημοσιεύω στίχους.

Καλό φθινόπωρο σε όλους, νομίζω επιτέλους μπήκε κανονικά.!

Φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη

Αν στείλεις βράδυ, σελήνη σημάδι,

αν νιώσω πως με κοιτάς

Τότε ας φέρει η μοίρα τη λήθη,

ας γράψει τέλος για μας

-

Πάθος θ’ αγγίξει και λάβα θα πνίξει,

σκέψεις, ελπίδες, φωνές

Νύχτα θα βρέξει, η αγάπη θ’ αντέξει,

θα ρίξει, θα σβήσει φωτιές

-

Η ψυχή το ξέρεις πως ζει,

πως το δάκρυ της δίνει πνοή

Καρδιάς χτύποι διπλοί

φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη….

-

Εδώ το τέλος κι η αρχή,

σαν το πρώτο το φως δυνατή

Μικρής αγάπης παλμοί

φτερουγίζουν τ’ αστέρια στη γη…

Rock ‘roll Mafia -Matisse

matisse-756802

Με το νέο  τους άλμπουμ το Rock n roll Mafia να βρίσκεται ακόμα ψηλά στις ραδιοφωνικές λίστες, οι Μatisse φαίνονται  ήδη να κυριαρχούν στην ελληνική αγγλόφωνη ποπ-ροκ σκηνή. Δημιουργήθηκαν το 1999 στην Αθήνα και το σημερινό τους σχήμα αποτελείται από τους Αλεξ Καββαδία (Alex)(φωνητικά), Γιάννη Μασσούρα (Johnny) (μπάσο-φωνητικά), Γρηγόρη Κόλλια (Greggy) (κιθάρα-synths), Βασίλη Ζερβό (Bill) (κιθάρα) και Νίκο Μανουσόπουλο (Nick) (drums),

Με κοινό στοιχείο την αγάπη τους στην εναλλακτική βρετανική και αμερικανική σκηνή άρχισαν να γράφουν τα πρώτα τους κομμάτια και να κάνουν τα πρώτα τους live στο An Club και να ανοίγουν τις συναυλίες γνωστών συγκροτημάτων, ενώ στο ενεργητικό τους διαθέτουν  μια συνεργασία με τη Δήμητρα Γαλάνη.

Ο ήχος τους, συνεχώς εξελισσόμενος μα πάντα καθαρός, πάντα συνεπής. Οι στίχοι τους άλλοτε ευαίσθητοι και βιωματικοί, άλλοτε πάλι κυνικοί, αυθάδεις και ακατέργαστοι. Το μουσικό τους ένστικτο αλάνθαστο. Χωρίς το κόμπλεξ να νιώσουν rock, alternative ή indie. Απορρίπτοντας εξ αρχής τις στείρες ταμπέλες. Μην έχοντας ανάγκη να δανειστούν κάτι από αυτές για να ικανοποιήσουν ή να αυτοϊκανοποιηθούν. Μετουσιώνουν σε έναν άκρως προσωπικό και αναγνωρίσιμο ήχο τους μουσικούς μας εθισμούς, τις εμμονές και τις ενοχές του παρελθόντος που στοιχειώνουν ακόμη τ’ αυτιά μας. Δεν ψιθυρίζουν, φωνάζουν. Για όσα έχουν νιώσει, βιώσει.

Ο τελευταίος φετεινός δίσκος τους με τίτλο “Rock n roll Mafia” έχει κάνει ήδη αισθητή παρουσία (έχουν προηγηθεί δισκογραφικά το  ‘4′ και τα “Cheap as Art” και “Toys Up”) και είναι ο πρώτος με τον Alex Καββαδία στη φωνή (μέχρι τώρα τον είχαμε ακούσει μόνο στο remix του “She Bop”) περιλαμβάνει 12 νέα τραγούδια, σε πολλά θυμίζοντας ήχους και φέρνοντας εικόνες από τη δεκαετία του ‘60. Tο τραγούδι έκανε εντυπωσιακή τηλεοπτική είσοδο στα βραβεία του MAD νωρίς το καλοκαίρι φέτος.

Σε αντίθεση με τις έντονες κιθάρες assets_LARGE_t_942_10702779_type11586που ακούστηκαν στο Cheap as Art και την σκοτεινή διάθεση του Toys Up, το “Rock ‘n’ Roll Mafia” είναι γεμάτο από ευδιάθετους, φωτεινούς ήχους και χαρούμενα φωνητικά -χωρίς να αφήνει πίσω του την ειρωνική στιχουργική διάθεση που τους χαρακτήριζε πάντα. Επίσης σημειώνω την θεατρική παρουσία του Άλεξ που δίνει άλλο ύφος γενικότερα σε όλο το συγκρότημα. Aπό τον δίσκο αυτό ξεχωρίζω εκτός από το ομώνυμο τραγούδι,  το  “Today“,  όπου συνεργάστηκαν με την Johnette Napolitano, η οποία συμμετείχε και στην συγγραφή των στίχων, και το “Sunday Morning” με την ανερχόμενη παγκοσμίως Lenka. Στο “Rebels” επιστρατεύουν μια πρωτότυπη ενορχήστρωση με κυρίαρχη την παρουσία του σιτάρ, το “Last Dance“  ακροβατεί μεταξύ του indie και της club αισθητικής και το “Party Tonight” που τονίζεται και πάλι από την παρουσία των πνευστών. Τέλος μας αποχαιρετούν με την βοήθεια ενός κουαρτέτου εγχόρδων που γεμίζει τους ήδη μελαγχολικούς στίχους του “Mary” με έναν απρόσμενο ρομαντισμό.

O δίσκος έγινε στο Λονδίνο, στο Λος Αντζελες και στην Αθήνα, από κορυφαίους της μουσικής. Τονίζω ότι ο στίχος είναι αγγλικός το είδος της μουσικής τους είναι συγκεκριμένο και να μην ξεχνάμε ότι οι ΜATISSE  έχουν εμμονή στον προσωπικό τους ήχο, επιδιώκουν να αρέσουν αλλά για αυτό που προσφέρουν. Καταθέτοντας ένα κομμάτι της ψυχής τους, δεν περιορίζονται σε «ελληνικά δεδομένα», δεν χωρούν σε ορισμούς του τύπου «αγγλόφωνο τραγούδι made in Greece». Οι Matisse δεν βρέθηκαν τυχαία εδώ.

ΥΓ. Αρκετά στοιχεία για το σημείωμα για τους Μatisse   πήρα από τις ιστoσελίδες postwave.gr, mixtape.gr mtvgreecce,gr και από σελίδα τους στο Μy space.

Θυμάμαι

JoanBennett2

Θυμάμαι

Σουρούπωνε θυμάμαι

γίναν τα μάτια σου μελιά

στο χρώμα της αγάπης

τα βλέφαρά σου δυο φτερά

γίναν σαν των αγγέλων

τα χείλη σου σαν τα φιλιά

που αχόρταγα τα θέλουν

χωρίς ανάσα και μιλιά.

-

Σαν νύχτωνε θυμάμαι

σε αγκάλιαζα γλυκό κρασί

νεράιδα σε θυμάμαι

να χάνεσαι στη μια στιγμή

σαν ξωτικό που ξέφυγε,

σαν βότσαλο στη λίμνη,

σαν χάρη που αφέθηκε

και χνάρι δεν αφήνει.

-

Ξημέρωνε θυμάμαι

και την αυγή ν’ ακροβατεί

το χρώμα στο πλευρό μου

όπως μια λάμψη μακρινή,

σαν το λεπτό σου άρωμα

σαν αστεριού σημάδι

σαν της ζωής  το σκίρτημα

σαν το δικό σου χάδι.

candle diary

YΓ. Στη φωτό  η ηθοποιός Joan Benett.

Είμαι εδώ

121174942627992400

Είμαι εδώ

Είμαι εδώ για μια ματιά

πόσο αντέχει μια ματιά;

πόσο μια στάλα που γέρνει στο φύλλο;

Είμαι εδώ για μια βραδιά

για μια ανυπότακτη καρδιά

όσο η γη κύκλους θα φέρνει

στον ήλιο

-

Είμαι στη χώρα της σιωπής

μη μου μιλάς δεν θ’ ακουστείς

είμαι η ανάσα σου που καίει και το καρδιοχτύπι

Είμαι εδώ ό,τι κι αν πεις

Έχω φωνή βουβής ψυχής

Είμαι το κάτι μικρό, πολύ μικρό

που σου λείπει

-

Είμαι ένας κόκκος αμμουδιάς

χνάρι της ακροθαλασσιάς

είμαι αφρός που δροσίζει την άμμο

Είμαι εδώ, σ’ αναζητώ

φεγγάρι μου στον κόσμο αυτό

είμαι άσπρο σύννεφο

κι εσύ είσαι πιο πάνω

circles

Ταξίδι στο απέραντο γαλάζιο

IMG_1430Αυτή τη φορά ήθελα να φύγω να χαθώ… Χωρίς πολλά λόγια.  Ένα ταξίδι αλλιώτικο ονειρεύτηκα στο Γύθειο και στη Μάνη εκεί που τ’ αλμυρά νερά θα μπερδεύονταν με τα γλυκά.. Εκεί που η λογική θα έχανε από τη φαντασία… το  αυθόρμητο παιδί θα κέρδιζε τον σοβαρό μεγάλο, η περιπέτεια θα τσάκιζε τη σιγουριά, η φουρτούνα τη νηνεμία, εκεί που το μακρινό θα φάνταζε απαίτηση και προορισμός μαζί, στόχος…

IMG_1248

Μακάρι να έμενα όλη τη μέρα… ώσπου να σουρούπωνε να έμενα, εκεί μέσα.. ψάχνοντας άραγε τι;  Μέσα στα βαθιά της νερά και κυρίως κάπου ανάμεσα στα βράχια, που όταν έκανε αντηλιά τις απογευματινές ώρες, Χρώμα  ήταν που βυθιζόταν στις σχισμές και έπαιζε μαζί μου κρυφτό σωμάτων και φωτός.G;yei

Ναι, ένα Χρώμα έπαιζε μαζί μου. Κι εγώ παρών στην πρόκληση, φώναζα τον Ήλιο να κρατήσει και το Νερό να γίνει χάδι και φωτεινό πέρασμα. Στην αρχή Γαλάζιο στο τέλος Πορτοκαλί όπως τα όνειρά μας. Όπως και το γλυφό νερό έπαιζε, καθώς χυνόταν γάργαρο στις Καμάρες του Αγερανού, ξεπηδώντας από την πηγή του ξάφνου  το ‘βλεπες να ζωγραφίζει την επιφάνεια της θάλασσας με καμπύλες γραμμές- σαν παγωμένοι κρύσταλλοι-, χαλώντας παράδοξα σα σπασμένο παζλ το χαλί του βυθού. Εκεί λάτρεψα το βυθό πιο πολύ γιατί γινόταν ζεστότερος από την επιφάνεια. Έμοιαζε με ερωτικό ρίγος και πάθος που σε τραβάει από το λαιμό και δεν μπορείς παρά να ακολουθήσεις υπνωτισμένα . Να κλείσεις τα μάτια και να φύγεις. Πιο βαθιά στη θάλασσα.

Στην Πεταλέα πέρα από το Μαυροβούνι λάτρεψα τα όστρακα των αχινών που ο εφευρητικός γιος μου,-άξιος και θαραλλέος βοηθός, με ακολούθησε σε όλη την θαλασσινή διαδρομή αυτές τις μέρες -τα πέρναγε σε σπάγγο σαν θαλασσινό κολιέ. Και κάποιες φυσσαλίδες με ξετρέλαναν που έβγαιναν κρυφά από το βράχο, σαν να είχαν στήσει ραντεβού οι Ανάσες ήταν. Σημάδι υποθαλάσσιας πηγής βέβαια -ή κάποιας μορφής ζωής;-  εκεί  πάντως τα νερά σαν ηλεκτρικό ρεύμα σε διαπερνούν κατάσαρκα για λίγα μέτρα..IMG_1196

Στα Τρίνησα -όπου ήταν το αρχαίο φυσικό λιμάνι του Γυθείου- ευχαριστήθηκα το ταξίδι στο γαλάζιο, καθώς ο στόχος που ήταν το νησάκι απέναντι στα 300 μέτρα ήταν απόλυτα εφικτός. Το νησάκι με περίμενε έρημο, εκτός από τις οικογένειες των αχινών που χώνονταν στα βράχια, και με μια μόνο  αμμουδιά -όλη κι όλη 10 μ2- έμοιαζε να είναι νησί φτιαγμένο για ερωτευμένα ζευγάρια.

Το ναυάγιο “Δημήτρης” στο Βαλτάκι ήταν εκεί όπως πάντα. Σαν σκιάχτρο καρφωμένο στα ρηχά, γκρίζα φιγούρα, σκοτεινή. Μπήκαμε από το άνοιγμα στο πλάι, στα έγκατα του σπασμένου καραβιού, το περπατήσαμε από άκρη σε άκρη προσεκτικά και ακούσαμε τις φωνές μας να αντηχούν στα τοιχώματα μακρόσυρτες, σαν παλιές φωνές ξεχασμένες από τους ανθρώπους και τη ζωή, που ψάχνουν αιτία για να ξεφύγουν από το γκρέμισμα του IMG_1195χρόνου, να παρασυρθούν από τους ξένους, έξω. Εκει μάλιστα που έπινα τον καφέ μου δίπλα μετά στο μπαράκι της Γλυφάδας (όπως λέγεται η περιοχή γιατί αδειάζει κι εδώ ένα ποταμάκι από πηγή τα νερά του), συνάντησα ακμαιότατο τον πολύ καλό πολιτικό (αλλά και αδικημένο στην πορεία όπως συνήθως γίνεται με τους καλούς) της παλιάς γενιάς, τον πρώην υπουργό Αναστάση Πεπονή να διαβάζει “τα Νέα”  του τρώγοντας καρπουζάκι.IMG_1135

Ανάμεσα στις μέρες με τις βουτιές στο γαλάζιο, ευχαριστήθηκα την πειρατική βραδιά της Κατερίνας Καριζώνη και του Πολιτιστικού συλλόγου Οιτύλου στην παρουσίαση του βιβλίου της “Ο Μονόφθαλμος” στις 12 Αυγούστου  στο Οίτυλο. Μια εκπληκτική πειρατική αναπαράσταση με άλογα, σεντούκια, με λίρες και εμπορεύματα, σκλάβες και φυσικά πειρατές με μπαλωθιές  από όπλα παλιά και αληθινά, με ποτό ρούμι αλλά και σύγκλινο και πίτες για όλους!IMG_1304

Στις 13 Αυγούστου χάρηκα στο νησάκι της Κρανάης και στον Πύργο των Γρηγοράκηδων μια εκδήλωση για τον Γιάννη Ρίτσο (φέτος κλείνουν 100 χρόνια από τη γέννησή του) όπου ξαναζήσαμε από αφηγήσεις τα εφηβικά χρόνια του Ρίτσου που πέρασε στο Γύθειο (η μητέρα του ήταν από το Γύθειο) και μάλιστα στην Κρανάη ήταν το σπίτι του, στον Πύργο συγκεκριμένα έμενε σαν φιλοξενούμενος όπως και στο σπιτάκι του φαροφύλακα. Τα τραγούδια Ρίτσου-Θεδωράκη αλλά και του Χρ. Λεοντή -Ρίτσου, τραγουδισμένα από το Μουσικό όμιλο Γυθείου έκαναν την ξεχωριστή βραδιά ακόμα πιο ξεχωριστή, έγινε τραγουδιστή στα χείλη. Όπως με το : “…Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντάζουμε ήσυχα κι απλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα…” που έγραψε κάποτε τόσο απλά τόσο μοναδικά ο ποιητής της ρωμιοσύνης…εξηγώντας έμμεσα και την πεμπτουσία της δημοκρατίας μέσα από την ελευθερία των ιδεών.

IMG_1333“…Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο…”

Και να, τώρα ξανά στην ρουτίνα της καθημερινότητας, γεμάτος όμως και  ακόμα φορτισμένος από εικόνες, ήχους, γεύσεις, αγγίγματα  και συναντήσεις με καλούς φίλους, με τ’ αρώματα της γης και της θάλασσας , βρίσκω την ευκαιρία να μοιραστώ με όλους εσάς τους καλούς φίλους μου, τις μικρές μου στιγμές, τις απόλυτα καλοκαιρινές.

IMG_1384

Στις φωτό από επάνω..α) Μουσκεμένα βατραχοπέδιλα μπαμπά και γιου, όστρακα αχινών και πορτοκαλί αστερίας λίγο μετά τις βουτιές στις Καμάρες του Αγερανού εκεί που το νερό της πηγής  κρύωνε την επιφάνεια και ζέσταινε το βυθό, β) Το ιδανικό σούρουπο στο Νέο Οίτυλο, γ) Το απέραντο γαλάζιο στο Γύθειο με  φόντο απέναντι την πλευρά της Νεάπολης, δ) Το ναυάγιο στο Βαλτάκι, ε) Ο κ.  Σάκης Πεπονής με βερμούδα δίπλα μας στο καφέ Γλυφάδα στ) το Γύθειο -άποψη απο το μώλο, ζ)  Ο χορός της σκλάβας μπροστά στην καπετάνισσα και στον πειρατή Μιχάλη Μανιάτη, στην πειρατική αναπαράσταση στο Οίτυλο, η) Από την βραδιά του Ρίτσου στον Πύργο των Γρηγοράκηδων, θ) Η Κρανάη -φωτό από τον πάνω δρόμο και τέλος ι) Ο Φάρος της Κρανάης  με την πολεμίστρα στα τείχη του.

IMG_1110

Για ένα σου χαμόγελο!

6296_101188143226215_100000050897928_33586_1220061_n
22 ποιητές του kithara.gr με 46 ποιήματα, 4 μουσικοσυνθέτες με 6 μουσικά θέματα και 4 εικονογράφοι του Μικρού Πολυτεχνείου, δημιούργησαν μια νέα μορφή κοινωφελούς συλλογικής προσφοράς. Δημιούργησαν το πρώτο ψηφιακό βιβλίο, που προσδίδει στο διαδίκτυο μια διαφορετική χροιά.
Το σύνολο των εσόδων από τις πωλήσεις του ‘’…για ένα σου ΧΑΜΟΓΕΛΟ!’’ ενισχύει οικονομικά τον Οργανισμό “Το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ”.Το βιβλίο προλογίζει ο ποιητής και συγγραφέας Νικόλας Κολοκοτρώνης.
Οι ποιητές, ειναι μέλη του διαδικτυακού χώρου kithara.gr. Η εικονογράφηση του έγινε από τον κο Νίκο Ρεπούλιο και το ‘’Μικρό Πολυτεχνείο’’. Η μουσική του επένδυση, ανήκει τους: Βάγια Παπαποστόλου, Σπύρο Λαμπρινόπουλο, Παναγιώτη Βούλγαρη και Κώστα Λαμπρίδη. Όλοι εργάστηκαν και συνεργάστηκαν με μεράκι και αίσθημα αλληλεγγύης και αγάπης.
Η ηλεκτρονική επεξεργασία έγινε μέσω της εφαρμογής e-na. Με την αγορά του, υιοθετείται από τον καθένα μας αυτή η ανιδιοτελής προσπάθεια.
υδρογειος
Το ψηφιακό αυτό βιβλίο ανοίγει σελίδα σε μια καινούργια στην Ελλάδα μορφή ανάγνωσης βιβλίου, ηλεκτρονική και σαφώς οικολογική, όπου επιπλέον στο συγκεκριμένο ψηφιακό βιβλίο η συνοδεία μουσικής, εικόνων και χρωμάτων ντύνει τις λέξεις και αγκαλιάζει  την παιδικότητα. Όλα τα ποιήματα αφορούν τα παιδιά και αφιερώνονται σε αυτά.
Τοποθεσία: http://www.e-na.com/kithara.aspx όπου δημοσιεύονται και οι πρώτες σελίδες του βιβλίου.
Η παρουσίαση του βιβλίου και η παράδοσή του στους αρμόδιους του Χαμόγελου του  Παιδιού,   έγινε στον Ιανό στις 29 Ιουνίου 2009, εν μέσω μουσικών εκδηλώσεων και βράβευσης της ποίησης που οργανώθηκαν  με  πολύ προσωπική δουλειά από τη ¨Μουσική Άμιλλα¨  και το kithara.gr  με σημαντική επιτυχία. Στο  βιβλίο έχω τη χαρά να συμμετέχω κι εγώ στο κεφάλαιο 4 (Τα παιδιά ζωγραφίζουν τον ήλιο) με το ποίημα “Αναβοσβήνει ο ουρανός”.
παιδιά

Θα ‘θελα να ήσουν…

CIMG1018

Εγώ θα ‘θελα να ήμουν εκεί. Τώρα!…Λίγες μέρες έμειναν όμως και οι διακοπές στην ιδιαίτερη πατρίδα μου το Γύθειο έφτασαν. Βουτιές και παιχνίδι στις ακρογυαλιές  στο Μαυροβούνι και στο Bαλτάκι βόλτες στο πλακόστρωτο της παραλίας που φαίνεται στη φωτό, ουζάκι στην πλατεία με το χταποδάκι ξεροψημένο στα κάρβουνα, νυχτερινά περπατήματα στην Ocean, στους Ναυαγούς της Κρανάης, στον Κουρσάρο και στο Bazaar της παραλιακής….

6490_126107420588_113028895588_3464996_2173654_nΚαι στο πρόγραμμα είναι μικρότερες ή μεγαλύτερες εξορμήσεις στην Μονεμβασιά , στο Οίτυλο και στη Μέσα Μάνη. Εκεί που οι πύργοι καθορίζουν το μέρος και καθηλώνουν τα βλέμματα.

Επίσης θέλω πολύ να είμαι στις 12 Αυγούστου στο Οίτυλο (γνωστό από παλιά σαν Μεγάλο Αλγέρι) όπου θα γίνει η νύχτα μέρα με πειρατικό πάρτυ με  αναπαράσταση  πειρατίας, παραδοσιακά εδέσματα, πυροτεχνήματα, μπόλικο ρούμι και εκπλήξεις. 978-960-03-4934-4b

Μια εκδήλωση του Δήμου Οιτύλου προς τιμήν της μανιάτισσας συγγραφέα Κατερίνας Καριζώνη με αφορμή και συνοδεία την πρώτη παρουσίαση  στο Οίτυλο του νέου της βιβλίο “Ο Μονόφθαλμος και άλλες πειρατικές ιστορίες” . Στο ευχάριστα αναγνώσιμο αυτό βιβλίο -που διαβάζω μάλιστα αυτές τις μέρες – η συγγραφέας περιγράφει με τον μοναδικά γλαφυρό της τρόπο, με συναίσθημα και δυναμισμό, συναρπαστικές -και το κυριώτερο- αληθινές ιστορίες πειρατών που έδρασαν στα νερά του Αγιαίου και του Ιονίου. Το Οίτυλο ονομάστηκε Μεγάλο Αλγέρι ακριβώς γιατί ήταν ορμητήριο. καταφύγιο και αγκυροβόλι πειρατών.

Αντιγράφω από το σημείωμα των εκδόσεων Καστανιώτη: “Στον «Μονόφθαλμο» και στις άλλες πειρατικές ιστορίες αυτού του βιβλίου έρχονται στο φως συγκλονιστικές προσωπικότητες της ελληνικής πειρατείας, άγνωστες μέχρι σήμερα στο ευρύ κοινό: ο καπετάν Τρομάρας, ο Ιωάννης Καψής, ο ιππότης-πειρατής Ουγκώ ντε Κρεβελιέ, ο Σπύρος Φραγκόπουλος από την Κεφαλλονιά, ο Τζιοβάννι Δελοκάβο από την Ανάφη, ο ιππότης κύριος Τερεμώ από τη Νάξο, και πολλοί άλλοι πειρατές και κουρσάροι που πέρασαν στον θρύλο, αλλά παρέμειναν στο περιθώριο της επίσημης Iστορίας· άνθρωποι ακραίοι, κυνηγημένοι, επαναστάτες και ταυτόχρονα κολασμένοι, που έζησαν σε δικές τους αυτόνομες κοινότητες με ιδιαίτερους νόμους και κώδικες ηθικής, ίδρυσαν βασίλεια, κατέλυσαν δυναστείες, και δημιούργησαν ολόκληρη μυθολογία γύρω από τη ζωή και τη δράση τους. Mια περιπλάνηση στις θρυλικές ρότες του Αιγαίου, μια γοητευτική ματιά στο ζήτημα της πειρατείας, όπως αναδύεται από τη λογοτεχνική αφήγηση και τη μελέτη των ιστορικών αρχείων της εποχής.”

Αύριο όμως είναι 24 Ιουλίου. Και η 24η Ιουλίου έχει συνυφανθεί στη σκέψη όλων μας με την επέτειο της μεταπολίτευσης, τη μέρα που το 1974 εγκαθιδρύθηκε η καλύτερη Δημοκρατία που ειχε ποτέ η Ελλάδα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε για πολλούς λόγους και δικαίως  το γιορτάζουμε με κάποιο τρόπο, έστω  με τη ευκαιρία της  μέρας το αναλογιζόμαστε. Για μένα όμως είναι επίσης η μέρα που σαν σήμερα η αγαπημένη μου σύντροφος αντίκρυσε πρώτη φορά τον κόσμο. Έτσι λοιπόν η 24η Ιουλίου είναι για μας στην οικογένειά μου γιορτή γενεθλίων.

Χρόνια μας Πολλά λοιπόν και καλές διακοπές σε όσους  -σαν και μας- δεν έχουν ακόμα ξεκολλήσει από τα γραφεία και τα pc…

“Θα ‘θελα να ήσουν” των Γ. Χατζηνάσιου- Ν. Βρεττού από την  Μαρινέλα.


Θα ‘θελα να ήσουν σαν εικόνα άγια
σαν γλυκιά ανταύγεια να σε προσκυνώ
να μη σ’ έχει αγγίξει χέρι άλλο ξένο
και να σε πηγαίνω ως τον ουρανό

Αγάπη μου, αγάπη μου
εγώ μονάχα σ’ αγαπώ
αγάπη μου, αγάπη μου
πολύτιμη σαν φυλαχτό

Θα ‘θελα να ήσουν άπιαστο λουλούδι
να ‘σουνα τραγούδι που δεν το ‘χουν πει
πρώτη να διαλέξω να σε τραγουδήσω
και να σε στολίσω με το καθετί

Αγάπη μου, αγάπη μου
εγώ μονάχα σ’ αγαπώ
αγάπη μου, αγάπη μου
πολύτιμη σαν φυλαχτό