Latest Entries »



Μετά από αρκετό καιρό αναρτώ βίντεο από ένα καινούργιο τραγούδι με ένα αγαπημένο στίχο  που έγραψα πριν αρκετά χρόνια το «Σαν πουλί» και με τον συνθέτη-τραγουδιστή Κώστα Γαλίτη, που μου έκανε την τιμή να το μελοποιήσει, σαν τραγούδι ονομάζεται πια «Κάποιο σύννεφο αστέρι». Ευχαριστώ πολύ και την αγαπημένη φίλη Σόνια Στράτου για την όμορφη και πετυχημένη οπτικοποίηση. Στην εγγραφή του τραγουδιού εκτός από την ερμηνεία ο Κώστας Γαλίτης παίζει κλασσική κιθάρα και φυσαρμόνικα.

Kάποιο σύννεφο αστέρι (Σαν πουλί)

ΜΟΥΣΙΚΗ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κώστας Γαλίτης
ΣΤΙΧΟΙ: Βασίλης Πουλημενάκος
Video Edit: Sonia Stratou – MusicArtSoundsⓇ

Με ταξίδευες με χάδια
και σου άφηνα σημάδια
Το κορμί σου μια μικρή ζεστή φωλιά
Σου μιλούσα τραγουδούσα στο πλευρό σου ξενυχτούσα
και πλημμύριζε το βράδυ μυστικά

Με ρωτούσες και γελούσα,
αν κοιμόμουν άμα ζούσα
Και με φίλαγες στις άκρες σαν πουλί
Αγκαλιά μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί

Ποιος χειμώνας, καλοκαίρι ποιο φθινόπωρο θα φέρει
στα ματόκλαδα την άνοιξη ξανά
κάποιο ουρανό-αστέρι, κάποιο σύννεφο-αγέρι
να χαράξουμε στη γη σαν ζωγραφιά

Με ρωτούσες και γελούσα, αν πεινούσα αν διψούσα
Και με κέρναγες μια στάλα σαν πουλί
Άγγελέ μου σε κρατούσα και ποτέ μου δεν μπορούσα
να σκεφτώ πως θα πετάξεις
σαν πουλί..

πουλια


n151224-12

ΜΙΚΡΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

 

Μικρό πουλί της προσφυγιάς

ψάχνω να βρω απάγκιο,

για να κουρνιάζω τις βραδιές,

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

 

Ψάχνω να βρω απάγκιο!

Είχα ορθάνοιχτα φτερά και στα ψηλά πετούσα,

εκεί που το τραγούδι μου άγγιζε τα ουράνια!

Μου μπήξαν βέργες στην αυλή, σκιάχτρα στο πέρασμά μου,

Με φόβισαν και μ’ έδιωξαν, μ’ είπαν αγριοπούλι!

Και τώρα έρημο πουλί

ψάχνω να βρω απάγκιο!

 

Οι σκέψεις πάνε κι έρχονται, η μια μετά την άλλη,

χάνονται και ξανάρχονται στου νου μου την οθόνη!

Συννεφιασμένος ουρανός κι ο νους μου νεφελώδης,

…τι είχα και τι έχασα και πού θα καταλήξω…

κάθομαι και στοχάζομαι

πουλί ξενιτεμένο!

 

‘Στραποβολεί ο ουρανός κι ηφαίστειο η γη μου,

των αδερφιών τα αίματα πήραν φωτιά και καίνε

ό,τι στον ουρανό πετά κι ό,τι στη κινείται!

Βρυχάται ο Δράκος κι αντηχεί ο βρυχηθμός στ’ αυτιά μου

και οι Σειρήνες του γιαλού, ποια θα με ξεγελάσει..!

Κι εγώ μοναχικό πουλί

ψάχνω να βρω αγάπη!

 

Τα βάζω με τη Μοίρα μου, τα βάζω με τον Ήλιο,

κοιτάζω την Ανατολή και της γυρνώ την πλάτη.

Ψάχνω να βρω την πίστη μου, μα πόρτες σφαλισμένες…

Ψάχνω να βρω τ’ αδέλφια μου από το ίδιο αίμα

και τη γλυκιά μανούλα μου,

που πάει κατά τη … Δύση.

 

Στον ουρανό ψηλά κοιτώ και τον παρακαλάω,

να βρω γιατρό και γιατρικό να γιάνω τα φτερά μου,

να βρω νερό να δροσιστώ, αέρα ν’ αναπνεύσω

και μια μικρή ζεστή φωλιά

τα βράδια να κουρνιάζω!

 

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

…Μπορεί να έχασα πολλά, Πίστη, Φτερά, Πατρίδα…!

Κέρδισα όμως τη Ζωή, είδα το Φως, τον Ήλιο,

που μου ’δωσαν οι φίλοι μου, σαν πέρασα τη γη τους.

Μικρό πουλί της προσφυγιάς, χωρίς γονείς, αδέλφια

με την Ελλάδα στην καρδιά,

Πνοή Ζωής για μένα!

 

Μου άπλωσαν τα χέρια τους, μ’ άνοιξαν την καρδιά τους

και τα φτερά μου γιάνανε, ψηλά για να πετώ!

Βρήκα ελιά να στηριχτώ, δεντρί να τραγουδάω,

ένα γαλάζιο ουρανό, χωρίς φραγμούς και σκιάχτρα

κι ένα μπαλκόνι απάγκιο,

Ελλάδα Μάνα Γη μου!

 

Πουλάκι αηδονόγλωσσο, όπως και στα παλιά,

θα το φωνάξω δυνατά, με τη γλυκιά λαλιά μου,

σ’ όλον τον κόσμο ν’ ακουστώ, σ’ Ανατολή και Δύση,

σε Χριστιανούς, σ’ Αγαρηνούς και σ’ όλους τους μεγάλους,

πως στη Ζωή μου έταξα

να τραγουδώ  “Ε λ λ ά δ α” !

 

Δημήτριος Πουλημενάκος

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο, Μάρτιος 2016

 

prosfyges-main


agia-sofia2

Με μια άλλη αγάπη αυτή τη φορά -κοινή για πολλούς Έλληνες- καταπιάνεται στο ποίημα του «Ήταν η μέρα Κυριακή» ο πατέρας μου. Καλή ανάγνωση, καλό ταξίδεμα!

ΗΤΑΝ Η ΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ!

(Του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Τουρίστας – περιηγητής
μαζί με την ομάδα
το πλοίο θα μας έφερνε
στην καστροπολιτεία,
να δούμε τα πυργόσπιτα,
να δούμε πολεμίστρες,
να δούμε πώς πολέμαγαν
τους πειρατές στα κάστρα!

Εκεί που τ’ άστρα συναντούν
τα Άγια των Αγίων,
εκεί που η ανθρώπινη πνοή
ψάχνει να βρει τη θεία,
εκεί πλανιέται ο στοχασμός
σε Ήρωες και Δράκους,
θωρώντας από τ’ ανοιχτά
του Κάστρου την κορφή!

Η σκέψη πάει κι έρχεται,
μπερδεύεται στο Κάστρο,
με το φεγγάρι της βραδιάς
να φλοισβονανουρίζει,
στου πλοίου το κατάστρωμα
και καθαρό ουρανό
με το Μορφέα θέλησα
…. να εναγκαλιστώ!

…Σε μια γραμμή όλοι μαζί
τραβάμε για το Κάστρο,
στους ώμους τα δισάκια μας
με βέλη από … καλάμια,
πάμε να πολεμήσουμε
κουρσάρους, πειρατές,
από τις πολεμοφωλιές
με λάδι και κατράμι…!

Νταν, νταν, νταν, ντιν
Νταν, νταν, νταν, ντιν!
…Στέκομαι κι αφουγκράζομαι,
πόσο καλά ακούω.
Γλυκιά λαλιά ακούγεται
της εκκλησιάς καμπάνα
«Ευφραινέσθω τα Ουράνια…»
η Θεία Υμνωδία…!

Πρώτη στροφή και δεύτερη
πάνω απ’ το λιμάνι
και ατενίζω εκκλησιά
σε όλο της το κάλλος,
μια τρίκλιτη βασιλική
«της του Θεού Σοφίας»,
«Αγαλλιάσθω τα επίγεια…»
η Θεία Υμνωδία…!

Στην πλάτη το δισάκι μου,
ανάβω το κερί μου
και σαν χαμένος στέκομαι
κάτω απ’ τον Άγιο Θόλο!
Θωρώ τον Παντοκράτορα
να με κοιτά στα μάτια
και να μου γνέφει πατρικά
«Καλώς τον οδοιπόρο!»

Μια σκάλα χρυσοκέντητη
από το θόλο πέφτει!
Κάνω ν’ ανέβω τα σκαλιά
στα τρία και στα πέντε,
να προσκυνήσω από κοντά
το Μέγα Ποιμενάρχη,
μα βρίσκομαι στη θέση μου…
σα να ’μαι στοιχειωμένος!


Σε σαγηνεύουν οι υμνωδοί
ψηλά σε ταξιδεύουν
νιώθεις κι εσύ να βρίσκεσαι
στην Αγιοπολιτεία
να ψάλλεις μ’ όλους τους πιστούς
τη Θεία Υμνωδία:
«Ευφραινέσθω τα Ουράνια,
Αγαλλιάσθω τα Επίγεια…!»

…Το είναι μου ταράχτηκε
σείστηκε το μυαλό μου
σα να ήταν βόμβος, ή βροντή
ή και φωνή Κυρίου,
να κατεβαίνει από ψηλά
να σχίζει τα Ουράνια,
να δένει τα Επίγεια
με τ’ ουρανού τα Θεία…!

…Ήταν τ’ αγκυροβόλημα του πλοίου στο λιμάνι!
…΄Ηταν η Μέρα Κυριακή!

………..
Δημήτριος Πουλημενάκος
Υποστράτηγος ε.α.
Γύθειο, Οκτώβριος 2014


1964

Το Γύθειο το 1964

Ένα ακόμα ποίημα του πατέρα μου για την ιδιαίτερη πατρίδα του μαζί με την αγάπη του για τη θάλασσα που είναι άρρηκτα δεμένη με τον τόπο.

ΑΧ! ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ!

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Αχ! Θάλασσά μου!
Γύθειο! – Καράβι τετρακάταρτο
του στοχασμού μου αντάρα
και στον ψηλότερο ιστό
της Μάνης η σημαία!

Καράβι τετρακάταρτο
του νου μου φαντασία
με πλήρωμα Μανιάτισσες,
με πλήρωμα Μανιάτες,
μνήμες ολόκληρης ζωής για την πατρώα γη,
σε μια πορεία στ’ άγνωστα
του χρόνου τα λιμάνια,
με την ευχή για γυρισμό στα ήσυχα νερά!

Αχ! Θάλασσα μου!
Το πρώτο φλάμπουρο ο Γουλάς, η Καστροπολιτεία,
το δεύτερο το Γύθειο, του Γρηγοράκη η πόλη,
του κτήτορα της νέας γης
στου Κούμαρου τα πλάγια
στ’ Άγιου Δημήτρη τις αυλές
μέχρι τους Άγιους Πάντες!

Τρίτο κατάρτι το νησί, η Ομηρική Κρανάη
ένα στολίδι του γιαλού
μια ομορφιά στην πόλη,
που ύμνησε ο ποιητής στα ηρωικά του έπη,
για της Ελένης τον καημό
και τον σεβντά του Πάρη!

Και πάνω στο κατάστρωμα
-στο μώλο της Κρανάης-
λιαστά χταπόδια κρεμαστά,
δικά σου θεία δώρα,
δώρα για την παρέα μας,
για ούζο και ρακί
κέρασμα από το πλήρωμα,
κέρασμα από τη Μάνη!

Αχ! Θάλασσά μου!
Στο τελευταίο φλάμπουρο, χρυσό,
μαλαματένιο,
βάζω ολόλευκα πανιά, βάζω γαλάζια ξάρτια…
Πάει το καράβι στα βαθιά του χρόνου τα νερά
όταν τα μαύρα κύματα
βουτήξανε την πόλη!
Σήμερα η Παλιόπολη, μια ανανεωμένη πόλη
μια Ιστορία μια Ζωή
στου χρόνου τις στροφές
απλώνεται από τη θάλασσα, μέχρι την Άγια Τριάδα!

Αχ! Θάλασσά μου!
Πήρα τη βάρκα του Στρατή, γοργό θαλασσοπούλι
με την παρέα την παλιά
να βγω στο περιγιάλι!
Είδα αμμουδιές ολόχρυσες, πολύχρωμα κοχύλια,
πετράδια ροδοκόκκινα
να λάμπουνε στον ήλιο!

Με μια ματιά, μια ζωγραφιά…
ολόκληρη η πόλη!
Το κάστρο του Μαυροβουνιού,
του Κούμαρου τα πλάγια,
τ’ Αγιώργη το καμπαναριό
μέχρι τους ΄Αγιους Πάντες
και σμίγει την Παλιόπολη με την Αγία Τριάδα!

Είδα ακτές απέραντες, τουριστικά ντυμένες
με τις σημαίες στους ιστούς, ψηλά να κυματίζουν
κορίτσια απ’ όλες τις φυλές
να γλυκοφιλούν τον ήλιο!
Με αρμυρίκια ακρογιαλιές,
με σπήλαια, με βράχια,
και σαν ανθίζει η κάππαρη, η πλάση ευωδιάζει!

Πάνω στην άμμο τη χρυσή, Θεού η ευλογία!
Οι γλάροι στήνουνε χορό με γλαροφτερουγίσματα,
φλερτάροντας αφ’ υψηλά
τις χελωνοφωλιές!

Αχ! Θάλασσά μου!
Αγνάντεψα από τ’ ανοιχτά, πυργόσπιτα και κάστρα,
της μάνας Μάνης σύμβολα
στο πέρασμα του χρόνου
κι έστειλα χαιρετίσματα σε Μονεμβασιά, σε Σπάρτη
και στου Μυστρά τις εκκλησιές,
στην Καστροπολιτεία!

Σε βλέπω να έχεις αγκαλιά την όμορφη Κρανάη
όπως η Ελένη στα παλιά
την αγκαλιά του Πάρη
και να χαϊδεύει απαλά το ερωτικό σου κύμα
όλα τα βράχια του νησιού, όλα τα σπηλιαράκια!

Είδα ακόμη από εδώ το φάρο το δικό σου
να δείχνει δρόμους φωτεινούς στων καραβιών τις ρότες
να βρίσκουν ήρεμα νερά
φιλόξενα λιμάνια,
σαν του δικού σου λιμανιού, καλό αραξοβόλι!

Θα ήθελα να έβγαινα
στ’ Αλέξη το καρνάγιο,
για μια κουβέντα ναυτική
για πλοία, για καράβια
και για νεράιδες του γιαλού
και της στεριάς γοργόνες.
Αχ! Θάλασσά μου!
Του στοχασμού μου αναποδιές
στο νου μου τρικυμία…
Με τι μυαλό, με τι καρδιά, να μπω και να ρωτήσω :
Πώς τάχα βλέπεις τους γιαλούς
ακτές και περιγιάλια…
Πώς ξεδιπλώνεις τα νερά
με ήλιο, με φεγγάρι…
Το ξέρω πως τα πρωινά χαίρεσαι την αυγούλα
σαν παίζει με τα κύματα του Απόλλωνα το φως
και το φεγγάρι σαν γελά τα φλοισβοβραδινά!

Βραδιές γλυκές, ερωτικές, νύχτες ονειρεμένες,
ολόφωτες, πανσέληνες με θαλασσοφεγγαράδα!
Λόγιες βραδιές για ποιητές
τραγούδια, κομπανίες!
Και άλλες ειδυλλιακές με έναστρο ουρανό!

Και σαν τ’ αστέρια της βραδιάς
πέφτουν και ξεστρατίζουν
και σμίγουνε ερωτικά τα επίγεια με τα θεία,
κάνουμε όλοι μια ευχή και η ευχή θα πιάσει,
για όλους τους θαλασσινούς
και τους ταξιδευτάδες!

Αχ! Θάλασσά μου!
Απ’ έξω από τα Τρίνησα την άγκυρα θα ρίξω…
Θα περπατήσω στη στεριά, όπως τα γλαροπούλια
να κόψω άνθη κάππαρης
να μάσω μανουσάκια!
Να ανιχνεύσω από κοντά τις αλκυονοφωλιές
και από τ’ ανοιχτά να θεαθώ παλιά πόλη και νέα!

Θωρώντας την ακρόπολη με γκρεμισμένα τείχη,
αναπολώ τη δόξα σου και την παλιά σου αίγλη,
Βασίλισσα των Γυθεατών,
των Ελευθερολακώνων!
Και θα ΄θελα το δειλινό αυτό, με Γυθειοφεγγαράδα
να μπω μέσα στο θέατρο
ν΄ακούσω Αριστοφάνη!
Και σήμερα το Γύθειο, παλιά πόλη και νέα,
ντυμένο με της ΄Ιριδας τα χρώματα, τα φώτα,
φεγγρίζει κάτω στο γιαλό
και στο πλατύ λιμάνι,
καράβι τετρακάταρτο, καράβι ονειρεμένο!

Κι ο στοχασμός ταξιδευτής
μαζί με τα καράβια
σ’ όλες τις θάλασσες της γης
σε πόντους και πελάγη,
τα δικά σου να ονειρεύεται
τα  γ α λ α ν ά   ν ε ρ ά !

Αχ! Θάλασσά μου!
Η σκέψη πάει κ’ έρχεται
σαν του γιαλού το κύμα.
Ποιον ΄Αγιο της θάλασσας,
Θεό ή Ποσειδώνα
ν’ αναζητήσω και να βρω,
να πιάσω την κουβέντα,
για τα καράβια να μου πουν
στα ξένα π’ αρμενίζουν,
άλλα με φόρτσα τα πανιά
κι άλλα καλμαρισμένα:
«Πότε θα πνεύσει άνεμος
ούριος γυρισμού,
να δούμε τα καράβια μας
στα χωρικά νερά.»

Αχ! Θάλασσά μου!
Είμαστε όλοι στη Ζωή
ταξιδευτές στο χρόνο,
άλλοι με φάρο την καρδιά,
την πίστη, την ελπίδα
κι άλλοι χωρίς προορισμό,
βαρκούλα στ’ ανοιχτά!

Αφιερωμένο σ’ όλους τους θαλασσινούς και τους ταξιδευτάδες

Γύθειο, Αύγουστος 2015

Δημήτριος Πουλημενάκος
Υποστράτηγος ε.α.

πίνακας Γ. Ρωσσίδης

Άποψη της Κρανάης του Γυθείου με τον Άγιο Πέτρο (πίνακας του Γ. Ρωσσίδη)


Αη Λιας Κορυφη Ταυγέτου

Αη Λιάς- Κορυφή Ταυγέτου (φωτό από το blog Ευρώτας )

Ταΰγετος-Πνοή Ζωής  (του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Θυμάρι, Δενδρολίβανο, Αμάραντος

και Δάφνη

Είναι τα Δώρα μου για Σε,

Ταΰγετε, χρυσαετέ,

απ’ το δικό σου χώμα!

Η σκέψη πάει στα παλιά, ο νους μου

ταξιδεύει

τότε π’ αγαπηθήκανε

Δίας και Ταϋγέτη!

Και όπως λεν’ οι ποιητές,

εσύ δεν είσαι κόρη!

Είσαι τ’ αρσενικό βουνό,

με τις πολλές κορφές σου,

με τη μεγαλοπρέπεια και την αντρίκεια χάρη,

γίγαντας ο πατέρας σου, Άτλαντας ξακουστός!

ταυγετος

Θα πάρω τ΄άρμα τ΄ Άη Λιά

θ΄ανέβω στην κορφή σου,

για να σε δω από ψηλά,

και να θαυμάσω από κοντά,

όλους τους θησαυρούς σου!

Προσκύνημα στο χώμα σου, ο δούλος σου να κάνω,

προσκύνημα στους θησαυρούς, που κρύβεις στα φτερά σου!

Σε βλέπω πενταδάχτυλε

με χιόνια και βροχές

σε βλέπω και ηλιόλουστο να λάμπεις

ως το δείλι,

ν’ ανοίγεις τις φτερούγες σου σε Σπάρτη,

Καλαμάτα,

σε Γύθειο και σε Οίτυλο μέχρι

Αλαγονία

και ν΄αγκαλιάζεις πατρικά ολόκληρη τη Μάνη.ταυγετος 3

Είδα από εδώ ψηλά αιθέρινα παλάτια,

και τρέχει η φαντασία μου σε Νύμφες

και Νεράιδες,

στης Άρτεμης κυνήγια με λύκους

και ελάφια,

στο λυκαυγές του Απόλλωνα

να χρωμολαμπυρίζει

και στις βραδιές της Άρτεμης

με δασοφεγγαράδα!

Με σαγηνεύει ο Μυστράς,

η Καστροπολιτεία.

Με μαγνητίζουν οι εκκλησιές

πνοή Παλαιολόγων,

του Νικηφόρου περασιές,

λόγιες, θείες στιγμές!

ταυγετος 2

Σαν σε υμνούσε ο ποιητής, άνοιγαν τα ουράνια

και ο Θεός κατέβαινε μέχρι τον Άη Λιά.

Τα δάση υποκλίνονταν μπροστά στο θείο φως

και οι κορφές χαμήλωναν,

κλείνοντας τα φτερά τους!

«Τότε αντάμα και οι τρεις

ποιητής, Θεός και Συ,

σκύβατε ευλαβικά στο χώμα,

Προσκύνημα από τους θεούς,

Πνοή ζωής για μας!»

Όταν αστράφτεις και βροντάς

και κεραυνοβολείς

και ο βοριάς λυσσομανά

με χιόνια, καταιγίδες,

τότε σημαίνουν οι ουρανοί

και τα φαράγγια σειούνται,

σ’ όλα τα πλάγια του βουνού,

σ’ όλα τα καταράχια

σε όλες τις δροσοπηγές και σ’ όλους

τους καιάδες!

«Είσαι ίδιος ο Όλυμπος,

Είσαι ίδιος ο Δίας,

Είσαι ίδιος ο Άτλαντας,

Αρσενικό βουνό!»

ταυγετος4

Όταν μας φέρνεις πλούσια

τα βροχοφόρα νέφη,

όλη η φύση χαίρεται,

Θεού η ευλογία.

Κάθε σταγόνα βάλσαμο για τις πορτοκαλιές,

της κοίτης Λακεδαίμονας

και της Λακωνικής

και οι βροχές χρυσάφι σου στης Μάνης τις ελιές.

Σου πρέπουνε Ταΰγετε, διθύραμβοι,

παιάνες

όπως σε είχανε παλιά υμνήσει

οι Σπαρτιάτες,

γιατί κρατάς στα σπλάχνα σου

τη Δόξα την παλιά

κι απ’ τις νεότερες γενιές

της Αρετές της Μάνης.

ταυγετος5

Οι θησαυροί σου αθάνατοι, μάλαμα ο Μυστράς σου,

Βυζάντιο, Κατακουζηνοί και οι Παλαιολόγοι,

παγκόσμιο προσκύνημα η Σπάρτη του Λεωνίδα

παγκόσμιο προσκύνημα της Μάνης η Ανδρεία!

Αγάλλεται η Παντάνασσα και η Γιάτρισσα

σού γνέφει:

Κράτα ψηλά, Ταΰγετε, τα Άγια της φυλής μας

τα Ιερά του τόπου μας

για τη δική μας γη.

«Γιατί η Μεγαλοσύνη σου,

είναι οι θησαυροί σου,

το μυροβόλο αγέρι σου,

Πνοή Ζωής, για μας.

Θυμάρι, Δενδρολίβανο, Αμάραντος

και Δάφνη».

Δημήτριος Πουλημενάκος

Υποστράτηγος ε.α.

Γύθειο – Απρίλιος 2015

ταυγετος Σπάρτη

Ταΰγετος-Σπάρτη

Επεξηγήσεις Ονομάτων -Μυθολογία

  1. Ταΰγετος: Το ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου. Πήρε το όνομά του από την ερωμένη και γυναίκα του Δία, την Ταϋγέτη. Η παράδοση και οι ποιητές το αποκαλούν «Αρσενικό βουνό» λόγω της υπέροχης κορμοστασιάς και της επιβλητικότητάς του.
  2. Ταϋγέτη: Κόρη του γίγαντα Άτλαντα και της Πλειόνης, υπήρξε ακόλουθος της θεάς Άρτεμης και σύζυγος του Δία. Από τη σχέση αυτή γεννήθηκε ο Λακεδαίμονας.
  3. Απόλλωνας & Άρτεμη: Δίδυμα παιδιά του Δία με τη Λητώ. Για την περιοχή του Ταϋγέτου ο Απόλλωνας είχε αναλάβει τη δημιουργία ενός ιδανικού «Λυκαυγούς» και η Άρτεμη -που λέγεται και Σελήνη- τη δημιουργία ενός ιδανικού «Λυκόφωτος» με άπλετη φεγγαράδα.
  4. Σπάρτη: Κόρη του Ευρώτα και σύζυγος του Λακεδαίμονα.
  5. Νύμφες: Μικρές θεότητες των βουνών, των δασών κ.λ.π. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ομορφιά τους είχε τη δύναμη να εμπνέει τους ποιητές. Γι αυτό οι ποιητές αποκαλούνται και «Νυμφόπληκτοι».
  6. Πενταδάκτυλος: Άλλη ονομασία του Ταϋγέτου, ιδιαίτερα στα βυζαντινά χρόνια. Επίσης λεγόταν και Μακρινός και Αγιολιάς. Η ονομασία «Πενταδάκτυλος» είναι για τις πέντε κεντρικές του κορυφές στο μέσο του μήκους του (στο ύψος της Σπάρτης).
  7. Αλαγονία: Το δυτικό τμήμα του κεντρικού Ταϋγέτου, προς την πλευρά της Καλαμάτας (ανήκει στο Ν. Μεσσηνίας).
  8. Αη Λιάς: Το ψηλότερο σημείο του Ταϋγέτου. Εκεί βρίσκεται και το ομώνυμο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου και οι κατασκηνώσεις κάθε καλοκαίρι των παιδιών της Ιεράς Μητροπόλεως Σπάρτης.
  9. Παλαιολόγοι-Κατακουζηνοί: Μεγάλες αυτοκρατορικές οικογένειες. Τις βρίσκουμε εκτός από την Κωνσταντινούπολη και σε πολλά άλλα μέρη. Είχαν σαν κέντρο την Καστροπολιτεία του Δεσποτάτου του Μυστρά.
  10. Νικηφόρος: Πρόκειται για τον υμνητή του Ταϋγέτου, Νικηφόρο Βρεττάκο, νεοέλληνα ποιητή και ακαδημαϊκό.
  11. Παντάνασσα-Γιάτρισσα: Προσωνύμια της Παναγίας στο Μυστρά και στο Μοναστήρι της Καστάνιας αντίστοιχα.

Δημήτριος Πουλημενάκος, Υποστράτηγος ε.α., Γύθειο – Απρίλιος 2015

NikiforosVrettakos2_419081313

Νικηφόρος Βρεττάκος -Ταΰγετος


30-6-2015

Μια κραυγή κι ένα κλαράκι ας φυτρώσουν παντού όπου υπάρχει ακόμα νους!

Ένα τραγούδι -ένωμα χεριών από εμάς για την Ελλάδα μας, τα παιδιά μας, τη ζωή μας..
Αρνούμαι
Ερμηνεία Anna Maria Messari
Μουσική: Thanos Eleutheriou (Θάνος Χασιώτης)
Στίχοι: Vasilis Poulimenakos– Θάνος Χασιώτης

Κλασσικές κιθάρες /φωνητικά: Calliope Kalliopi Iliopoulou
Επιμέλεια παραγωγής-μίξη ήχου: John Thanos, Στούντιο : Ηχόμετρο

Ένα κλαράκι, ένα κλαράκι..
στο χώμα σου από κερί..
από κερί καρφώνω
σαν φυλλαράκι σαν φυλλαράκι ..
το σώμα μου στη μαύρη γη..
σαπίζω μα δε λιώνω…

Ζωή σβησμένη στ’όνειρο..
που χάθηκε στο δρόμο..
που χαθηκε στο δρομο..
Ζωή μπροστά σε έναν γκρεμό..
που χάθηκε στον τρόμο..
που χάθηκε στον τρόμο..

Μία κραυγή Θεέ μου…μία κραυγή
το σώμα μου.. και γω τυφλή..
αρνούμαι να αντικρίσω..
κι αυτοί, καρδιά μου, ..ψυχή αετό ..
της λευτεριάς το θυμικό ..
ζητάν να φυλακίσω…

Δώσμου δυο λέξεις να κρυφτώ..
κι ανθρωπους να ελπίσω..
κι ανθρωπους να ελπίσω..

Δώσμου τη δύναμη να πω..
ζωή σε θελω πίσω..
ζωή σε θέλω πίσω..
Καλλιόπη Ηλιουπούλου-Άννα Μαρία Μεσσάρη

Καλλιόπη Ηλιοπούλου-Άννα Μαρία Μεσσάρη


Η Μάνη από το δάσος της Βασιλιής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Η Μάνη από το δάσος της Βασιλικής -φωτο Γιάννης Κοφινάς

Περιδιαβάζοντας τη Μάνη

(του Δημητρίου Πουλημενάκου)

Τη Μάνη περιδιαβάζοντας

σαν άλλος Παυσανίας,

ξεκίνησα απ’ το Ταίναρο

τα άδυτα του Άδη,

του Ποσειδώνα το Ιερό

ακρόβραχο της Μάνης.

Ο στοχασμός μου χάνεται

σε μύθους και σε θρύλους

σε Δράκους και σε Πειρατές

που λήστευαν τον τόπο

και σε Νεράιδες του γιαλού

που αφέντευαν τη Μάνη.

Προσκύνημα και προσευχή

σ΄αυτό τον άγιο τόπο,

το πέρασμα στα Ιερά

του Ταίναρου τα βράχια

Φασκομηλιά να Μυριστείς

Ρίγανη και Θυμάρι.

Ανέβηκα και στο Σαγιά

στην πιο ψηλή κορφή του

Είδα τη Μάνη ολόκληρη,

τη Μέσα και την Έξω.

Κι έστειλα χαιρετίσματα

σε Κρήτη και Τσιρίγο.

Ανοίγεται το μάτι σου

και χάνεται η μνήμη

σε μύθους και σε ήρωες

στου Πύρριχου τα πλάγια

στα Κάστρα τα θεόχτιστα

της πέρα Κελεφάς.

Πέτρα με πέτρα στη σειρά

η γη σου Ανδρογέννα,

κάθομαι και στοχάζομαι

Μανιάτης ταπεινός:

«Πατρίδα, Πίστη κι Αρετή

η πέτρα σου μυρίζει,

που τη λαξεύουν τα παιδιά

όπου της γης Μανιάτες».

Δάκρυ ελιάς η πέτρα σου

και θρήνος τα βουνά σου

Παιάνες για τα τέκνα σου

στο πέρασμα του χρόνου

Χίλια στεφάνια δάφνινα

της Μάνης μοιρολόγια

Θούριοι, Ύμνοι εθνικοί

για την Ελευθερία.

Ύστερα στον Ταΰγετο

πήγαν τα βήματά μου

και είδα απο ‘κει ψηλά

χωριά και πολιτείες

Είδα τα κάστρα τ’ Αλμυρού

τους Πύργους της Αβίας,

της Καρδαμύλης Εκκλησιές

μπαρουτοβολισμένες.

Σαν ευλαβής προσκυνητής

στο Μέγα Μοναστήρι,

της Παναγιάς της Γιάτρισσας

μπήκα για προσευχή

Ανοίγουν τα Ουράνια

νιώθεις κι εσύ θεός

η Γιάτρισσα προστάτιδα

όλων των Μανιατών.

Τ’ αγέρι του Ταΰγετου

σμίγει με υμνωδία

και άρωμα απλώνεται

λιβάνι και θυμάρι

Ύμνος στη Θεομήτορα

της μέλισσας τραγούδι.

Και από τον Ταΰγετο

φεύγω με μια ευχή:

«Το Ρόδο το Αμάραντο

Από ψηλά να σκέπει,

Όλου του κόσμου τα παιδιά

Και τα παιδιά της Μάνης».

Στα κακοτράχαλα βουνά

τα μαύρα του Πολυαράβου,

κάθησα κι αφουγκράστηκα

να δω τι θα μου πουν:

«Αντιλαλούν οι ρεματιές

και σειούνται τα ρουμάνια,

τα βράχια τα απόκρημνα,

οι αητοφωλιές»

Οι μοναχοί τα σήμαντρα

χτυπούν στα Μοναστήρια

και οι παπάδες στα χωριά

χτυπάνε τις καμπάνες:

«Η Μάνη αντιστάθηκε

στου Ιμπραήμ τ΄ ασκέρι.

Εδώ κατατροπώθηκαν

τα στίφη του Ιμπραήμ».

Και στο Διρό κατέβηκα

πήγα στο Ακρογιάλι.

Να δω Μανιάτισσες τρανές,

να δω και τα δρεπάνια

που πέταξαν στη θάλασσα

του Ιμπραήμ τ΄ ασκέρια.

«Αιώνιο Προσκύνημα

Όλων των Μανιατών

Αιώνιος ο Θαυμασμός

Όλων των Γενεών»

Όλοι με καλοδέχτηκαν,

με την καλή καρδιά τους

Με πήγανε στους Πύργους τους

κι άλλοι στα φτωχικά τους.

Μου έδειξαν  τα «έχη» τους

μου ‘δειξαν τη σοδειά τους.

Κρασί απ’ τα αμπελάκια τους

και μέλι θυμαρίσιο,

το λάδι και το σύγκλινο

μεσ’ τα βαθιά πιθάρια.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Ολόθερμοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κατέβηκα στα Σπήλαια

μέσα στους Σταλαχτίτες,

κι αντάμωσα με τους θεούς

με Δράκους και Νεράιδες.

Σε πιάνει δέος! θαυμασμός!

σαν βλέπεις τα παλάτια

τη Μάνα τη Μανάτισσα

σε θρόνο καθισμένη

Γλυπτά αριστουργήματα,

έργα της θείας φύσης.

Πήγα στα πανηγύρια τους

πήγα και στις χαρές τους

Μανιατοπούλες λυγερές

να μπαίνουν στο χορό,

με φορεσιές Μανιάτισσας

ζωσμένες τα δρεπάνια

με τις δαντέλες στις ποδιές

πανέμορφες κυράδες.

«Σύμβολα του αγώνα τους

Για το δικό τους τόπο

Σύμβολα του αγώνα τους

Για την Ελευθερία»

Και απ’ το Διρό στο Οίτυλο

εκεί κατά το δείλι

Αντίκρισα μια ζωγραφιά

ν΄ απλώνεται στην πλάση

σαν ν’ αγκαλιάζει η Παναγιά

τη Μάνη πέρα ως πέρα

της αμφιλύκης χρώματα,

του ήλιου οι ανταύγειες.

Περνώντας από το Βαχό

είπα να ξαποστάσω,

κι από του Πόρου τις πηγές

κρύο νερό να πιώ.

Βγάζω από το δισάκι μου

ψωμί, ελιές, σταφύλια,

που μου ‘δωσαν οι φίλοι μου

από τη Μέσα Μάνη.

«Νοικοκυραίοι άνθρωποι

Φιλόξενοι Πατριώτες

Μανιάτες με το Όνομα

και με Υ π ο γ ρ α μ μ ή».

Κι όταν στο Γύθειο έφτασα

προτίμησα να μείνω

Στην πόλη την ηλιόλουστη

στην πόλη με τα φώτα

Στην πόλη των Ακαδημαϊκών

στην πόλη των Γραμμάτων

Στην πόλη που σεργιάνισε

ο Πάρης την Ελένη

Στην πόλη που ερωτεύτηκα

την πόλη που αγαπάω.

Γύθειο, πόλη της Έριδος

Θεών και Ημιθέων

Του Ηρακλή, του Απόλλωνα

και του Ολυμπίου Δία.

Της Αθηνάς, της Άρτεμης,

του Κάστορα, του Ερμή.

Να διεκδικούν τον κτήτορα

ποιός θα την διαφεντεύει.

Ηλιόλουστη σαν σήμερα

παλιά πόλη και νέα

Όλη να καθρεπτίζεται

στου λιμανιού τη γυάλα

Λαμπρό λιμάνι του Μωριά

και καύχημα της Μάνης.

……

Φεβρουάριος 2015

Αφιερωμένο στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου

και σ’ ‘όλα τα παιδιά της Μάνης

Δημήτριος Πουλημενάκος



Από τη σελίδα στο YT της eldimi eldimaki !

»Εκείνοι που έχουν εντρυφήσει στην ζωή,που ρούφηξαν το απόσταγμα της,μιλούν με ένα ιδιαίτερο τρόπο,βουτούν τον κονδυλοφόρο τους στο μελάνι της ψυχής και μεταμορφώνουν τις πληγές σε αναλαμπές φωτός, που γίνονται τραγούδια! Κυρίες και κύριοι Βασίλης Πουλημενάκος…. Αναζητήστε το,μην λέω και πολλά…http://tovivlio.net/%CE%BC%CE%B9%CE%B…

» Μια στάλα βροχής»

Και τώρα που είμαστε υπό διάλυση
κράτησε ετούτο το φιλί στα μάτια σου
κι άσε μου να σου πω
»πως οι νύχτες μου ανάμεσα στα όνειρα κύλησαν»

Στέκομαι στο ψιχάλισμα της βροχής
και μέσα στην παλάμη μου κρατώ
μια στάλα από ένα όνειρο
που από τα δάχτυλα κυλά

Όπως βουρκώνω,όπως βουρκώνω
λέω μάνα μου…Από τον ήχο του βιολιού να γλίτωνα…
κι από το δάκρυ του ουρανού
που τις κονδυλιές στην άμμο σβήνει

Όλος ο κόσμος μάτια μου
Το άπειρο,το άπαν
μια στάλα της βροχής είναι μοναχά
που περιέχει ένα όνειρο,ένα χάδι.

eldimi eldimaki

»Ακόμα βρέχει»✿ڿڰ ♥ ♪♫ Από το άλμπουμ ✿ڿڰ ♥ ♪♫ «Μια κονδυλιά στην άμμο» 2013
Στίχοι: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική & ενορχήστρωση: Παναγιώτης Λιανός (Συν Πλην)
Ερμηνεία: Μαίρη Αθανασίου
Πιάνο: Ράνια Ααρών
Βιολί: Δημήτρης Καζάνης

Μόλις πήρα
στο χέρι
μια σταγόνα βροχής
που κρατούσε φυλακισμένο
ένα όνειρο.

Έκλεισα τα μάτια
αφήνοντας τη
να γλιστρήσει
στα δάχτυλα απερίσκεπτα..

Κι εκείνη έπεσε
κι έσπασε στο χώμα.
Κι ακόμα βρέχει
ακόμα βρέχει και γλιστρά…

Τα τραγούδια του άλμπουμ
1. Πες μου την ώρα
2. Μια κονδυλιά στην άμμο
3. Απόψε γίνε θάλασσα
4. Μια συννεφιά…
5. Αναβοσβήνει ο Ουρανός
6. Ακόμα βρέχει

Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του τραγουδιού ανήκουν στους Παναγιώτη Λιανό και Βασίλη Πουλημενάκο,και η ηχογράφηση στο studio praxis (Κώστας Παρίσης)
Disclaimer.The copyrighted song owned by holders of the and the recordings to studio praxis.


Από τη σελίδα στο YT της eldimi eldimaki που ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τιμή!

Εδώ καθόμουν καρτερώντας,
πλην μην καρτερώντας τίποτα,
πέρα από το καλό και το κακό,και πότε
χαιρόμουν το φως,πότε τον ίσκιο,κι ήσαν όλα
μόνο παιχνίδι,μόνο θάλασσα,μόνο μεσημέρι,
μόνο άσκοπος καιρός.
Και άξαφνα,ω φίλε, το Ένα γίνηκε Δύο…

Είναι ένα παραμύθι,μια ιστορία από εκείνες που νιώθουμε ότι ξέρουμε,που είναι τόσο γνώριμες ώστε χτυπάει το καμπανάκι του συναγερμού μέσα μας,για την χαμένη καταγωγή μας,και την νοσταλγία μας που πηγάζει από τα βάθη των αιώνων!
Ένα αστέρι,μια γυναίκα νεράιδα που το φως της εξαπλώνεται πάνω από τις σκιές της Μάνης,και που ο χρόνος κρατά το δικό του ημερολόγιο,στο άυλο γίγνεσθαι της αιωνιότητας…Σ΄αυτό το μαγικό τοπίο της Ελλάδος,στην Μάνη,στο σπήλαιο Δυρού,στα έγκατα της θάλασσας,και πέρα από τα ανθρώπινα πεπραγμένα,ο Βασίλης Πουλημενάκος βρέθηκε στο κοινό σημείο επαφής δυο κόσμων,του φθαρτού,και του άυλου,και έπεσε σε έκσταση »ποιητική» κοντά της…
Δικό του το κείμενο,η συνέχεια της ιστορίας στο βίντεο,και τον συστήνω,σε όσους ακόμη δεν τον γνωρίζουν
» Τάδε έφη Βασίλης Πουλημενάκος

Εικονοποίηση: eldimi eldimaki

Η Νεράιδα της Μάνης (Ανέκδοτο δισκογραφικά) ✿ڿڰ ♥ ♪♫Από το ομώνυμο βιβλίο Η Νεράιδα της Μάνης
Κείμενο: Βασίλης Πουλημενάκος
Μουσική: zero-project
Αφήγηση: Δήμητρα Τάμπαση – Ηθοποιός, ραδιοφ. παραγωγός
Μετάφραση στην Αγγλική γλώσσα: Τάνια Κρητικού
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τα σαίνια,τους συντοπίτες μου εδώ στην Καβάλα,που έχουν τις εκδόσεις Σαίτα.Κυκλοφορεί σε μορφή .pdf,και μπορείτε να το κατεβάσετε,και να το διαβάσετε ελεύθερα!
Σύνδεσμος: http://www.saitapublications.gr/2013/…

Επίσης η μουσική από το προσωπικό ιστολόγιο του μουσικοσυνθέτη : http://www.zero-project.gr/music/audi…
Το Κείμενο από το ιστολόγιο του Βασίλη Πουλημενάκου : https://vasilis67.wordpress.com/
και το κανάλι του στο Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCbu8…

Faces book Δήμητρα Τάμπαση https://www.facebook.com/dimitra.tampasi
– Το ποίημα στην εισαγωγή της περιγραφής,είναι απόσπασμα από το ποιητικό έργο »Τάδε έφη Ζαρατούστρα » Φρειδερίκου Νίτσε

-Αποποίηση.Τα πνευματικά δικαιώματα του κειμένου ανήκουν στον Βασίλη Πουλημενάκο,η μουσικοσύνθεση στον zero-project,και αντιστοίχως στους προαναφερόμενους κατόχους.
Disclaimer.The Copyright of the text belonging to Vasilis Poulimenakos,the music composition the zero-project, and respectively in the above holders.